జై శ్రీమన్నారాయణ అస్మద్ గురుభ్యో నమః నమో నారాయణాయ పురుషాయ మహాత్మనే విశుద్ధ సత్వధిష్ణాయ మహాహంసాయ ధీమహి నారాయణుడు పూర్ణుడు సర్వమునకు ఆత్మ పరిశుద్ధమగు అంతఃకరణములో ఆవిర్భవించువాడు పరమహంస రూపంలో నుండువాడు ఆయనను నమస్కరించి ధ్యానించుచున్నాను. సిక్స్త్ కాంటో, ఫిఫ్త్ చాప్టర్, 27th శ్లోక. భగవంతువులారా, శ్రీమద్ భాగవత తత్వ దీపిక 30 ఎనిమిదవ పాడ్కాస్ట్ లో స్వాగతం. ఇంతవరకు విదుర మైత్రేయ సంవాదంలో భాగంగా కపిల కపిలుడు తన తల్లి అయిన దేవహుతికి చేస్తున్నటువంటి బోధ వింటున్నాం. దానిలో ధ్యాన ప్రక్రియ ఎలా చేసుకోవాలనే విషయంలో మనము తెలుసుకోవాల్సింది ఉంది. ఇంతవరకు ఎలా మనం నవనస్సులు ఎప్పుకోవాలి, ప్రకృతి నుంచి మన యొక్క బంధం ఎలా విడుతుంది అనే విషయాన్ని భక్తి యోగం ద్వారా చేయటం గురించి చెప్పినారు. వివరాలని కూడా మీరు 32వ పాడ్కాస్ట్ నుంచి కలిపి వింటుంటే కపిలగృధ మొత్తాన్ని కూడా. వినవచ్చు, ఆనందించవచ్చు. ఇప్పుడు ధ్యానం గురించి తెలుసుకుందాం. ముందుగా భగవానుని పాదారవిందములను దర్శింపవలెను. ఆ పాదముల క్రింద భాగమున వజ్రము, అంకుశము, ధ్వజము, పద్మము చిహ్నములుగా ఉన్నట్లు దర్శింపవలెను. బ్రేళ్ళ గోళ్ళు ఎర్రని కాంతులను ప్రసరింపజేయుచు తన హృదయములోనున్న చీకటిని తొలగించి ప్రకాశమును వ్యాపింపజేయుచున్నట్లు దర్శింపవలెను. ఆ పాదముల నుండి గంగా నది ఆవిర్భవించినది. ఆ జలములనే మహాశివుడు. తన తలపై దాల్చి శివుడాయను. ధ్యానము చేయువాని మనసులోని పాపములనడి పర్వతములను ఛేదించెడి వజ్రమే ఆ పాదారవిందము. ఇట్లు పాదములను భావించిన తరువాత పిక్కలను ధ్యానింపవలెను. సకల జగన్మాతయగు లక్ష్మీదేవి తన తొడపై నించుని తొడలపై నుంచుకొని చిగుళ్ళ వంటి తన చేతులతో అతి నేర్పుతో ఆ పిక్కలను పాదమును పట్టుచున్నది. అట్టి సుకుమారముగు పాదములను జంగములను అంటే పిక్కలను మనస్సులో నిలుపుకొనవలెను. తరువాత నితంబమును ధ్యానింపవలెను. గరుత్మంతుని భుజములపై ప్రకాశించుచున్న అవిసె పువ్వు కాంతి గల తొడలను వేలాడుచున్నట్లు.

కట్టుకొనిన పీతాంబరమును ధరించిన స్వామి నితంబమును హృదయములో తలంచవలెను. తరువాత భగవానుని నాభిని భావించవలెను. ఆ నాభి ప్రదేశము చాలా లోతై వెడల్పై భువనములకు అన్నిటికీ ఆధారమగు ఉదర భాగమందు ప్రకాశించుచున్నది. దానిలో సకల జగత్తునకు సృష్టికర్తయగు బ్రహ్మ వసించు జగత్ పబ్మాన్మున్నది. దానిపై భాగమున స్వచ్ఛమగు హారముల కాంతులచే ప్రకాశించుచుండు వక్షస్థలమును దర్శింపవలెను. ఆ వక్షస్థలము మహాలక్ష్మి నివాస స్థానము. ధ్యానించు వారల మనస్సునకు నేత్రములకు ఆనందము కలిగించునది. అట్లు వక్షస్థలమును భావించిన తరువాత కంఠసీమను దర్శింపవలెను. ఆ కంఠమునందు కౌస్తుభమణి అలంకరింపబడి ఉన్నది. తరువాత బాహువులను భావించి దర్శింపవలెను. ఆ బాహువులు అమృతం కొరకు సముద్రమును మధించినప్పుడు మందర పర్వతమును తిప్పిన బాహువులు ప్రకాశించుచున్న కంకణములను దాల్చిన ఆ బాహువులు. లోకపాలులకు ఆశ్రయము సంగల బాహువులు అట్టి బాహువులను భావించిన తరువాత స్వామి దక్షిణ హస్తమునందు సహస్రార చక్రమును వామ హస్తమున రాజహంస వలెనున్న శంకరమును భావించి దర్శింపవలెను. స్వామికి అత్యంత ప్రీతిపాత్రమైనది. శత్రువుల రక్తమే దాని అంగరాగముగా ఒంటికి అలముకొనినదగు గదను స్మరించవలెను. కంఠమున వనమాలను కౌస్తభ మణిని దర్శింపవలెను. ఆ కౌస్తభ మణియే జీవ స్వరూపమునకు అధిష్టాన దేవతాగు స్వామి కంఠమున ప్రకాశించుచున్నది. ఈ విధముగా రూపమును భగవానుడు తన భక్తులకు అనుగ్రహించుట కొరకు తనంత తానే స్వీకరించి ఉండెను. అప్పుడు ఆ దివ్య ముఖమండలమును ధ్యానించవలెను. మకరకుండలములు రెండు వైపులా కదులుచు చెక్కిళ్ళను మెరియుచున్నట్లు చేయుచుండవలెను. నాసిక ఉన్నతముగా ఉండెను. ఆ నేత్రములు రెండును మత్స్యముల వలె నాసిక ఇరువైపులా ప్రకాశించుచున్నట్లు దర్శింపవలెను. ఇట్టి రూపమును యోగ పరిశుద్ధమగు మనసు చేతనే. దర్శింప వీలగును. మనసులో భావించుచు చిరకాలము ఆ రూపమును ధ్యానించి స్పష్టముగా దర్శనం అందవలెను.

స్వామి ముఖమునందు మందహాసముతో కూడిన అనుగ్రహము ధ్యానించు భక్తులపై ప్రశ్నించున్నట్లు ఉండును. కనుబొమ్మల కదలికను తన సేవకుల బాధలను చూడలేక చెమ్మగిల్లుచున్న నేత్రములను మందహాసము చేయుచు శోకమును దూరము చేయుచున్న స్వామి మోహన జనకమగు రూపమును ధ్యానింపవలెను. స్వామి మూర్తి ధ్యాన గోచరము కాగానే స్వామి మందహాసము కనపట్లును. తరువాత ఆ మందహాసము కొంచెం వికసించి దంత కాంతి వెలుపలికి ప్రసరించుచున్నట్లుండును. ఇట్లు నవ్వుచున్నప్పుడు అదిరోష్టముల అధరోష్టముల యొక్క కాంతుల వెలుపలికి ప్రసరించుచున్నట్లుండును. ఇట్లు ఒక రూపమున తనకెదురుగా కనపడునట్లు ముందు ధ్యానించి దర్శించి ఆ మూర్తిని తన హృదయములో దహారము అనబడేడి స్థానమున పరిపూర్ణమగు ప్రేమతో దర్శింపవలెను. అప్పుడు వేరొక తలుపు కలగదు. దాని సమాధి అందురు. ఈ విధముగా భగవాని యందు ప్రేమాదిశయముచే ధ్యానింపవుగా భగవాని దర్శనం ఎదురు ఎదురుగను హృదయములోను కూడా కలుగును. దానిచే ఒడలు గగుర్పడుచును ఇట్టి రూపమును దర్శింప చేసినాడని కృతజ్ఞతతో ఆనందము కలిగి కళ్ళు నీళ్లతో నిండును ఇంతసేపు భగవాను రూపము చిత్తమును పట్టి నిలిపిన స్థితిని కూడా మరచి మనసులో ధ్యానించుచున్నానని మరుచును రూపమే ఎడతే కనపడుచుండును ఇట్లు ఉండగానే ఆ రూపమును ధ్యానించుచున్న తానే అనగా తన ఆత్మ ప్రకాశించును ఇది అది బాహ్య విషయములను వీడినదై ఉండును. ఆ భగవత్ విగ్రహ ధ్యానమును కూడా వీడును. ఆ భగవానుడు తనతో తాను భగవానునితో వీడక కలిసి ఒక దివ్యమగు ఆనందమును అనుభవించబడును. ఇప్పుడు బాహ్య వ్యాపారములు ఉండవు. శరీరమునకు చెందిన దేవుడు, మనుష్యుడు మొదలగు భేదములు గోచరింపవు. జ్ఞానానందములు గల పరమాత్మతో విడరాని ఆత్మ స్వరూపం గోచరించును. ఇట్లు ఆనందము పరిపూర్ణముగా అనుభవించి జీవుడు ఆనందమే తప్ప వేరొకటి లేని వాడై ఉండును. ఇట్టి భక్తితో కూడిన ధ్యానము ఎడతెగగా సాగుచుండగా మనసు ఇతర వ్యాపారమును వీడి భగవత్ అనుభవ ఆనందముని అనుభవించుచుండును.

అప్పుడు జీవుడు సకల దుఃఖములు తొలగి సస్వరూపమును పొందిన వాడై ఉండును. అప్పుడు అతనికి తన శరీర సంబంధముచే ఏర్పడిన కర్మలచే కలుగు సుఖ దుఃఖాది భావములు తొలగిపోవును. చిట్టచివరి సమయం వరకు ఇట్లు స్మరించి. దర్శించి పరమాత్మను తనతో ఒకటిగా దర్శించి తన స్వరూపము ఆవిర్భవించిన వాడై దేహాత్మాభిమానము మున్నగునవి అన్నియును పోయి మోక్షమునందును. అట్టి సిద్ధిని పొందినవాడు ఆనంద రూపమును అనుభవించుచుండును. వెనకటి శరీరమును గాని దాని సంబంధములను గాని అతడు స్మరించడు. మద్యపానము చేసి మత్తెక్కినవాడు తాను ధరించిన వస్త్రమును జారిపోయినట్లు ఎట్లు గుర్తింపడో. అట్లే ఇతడు శరీర సంబంధమును గుర్తింపడు. ధ్యానముచే భగవత్ స్వరూప స్వస్వరూపమును దర్శించి ప్రారబ్ధ కర్మ అంతమై శరీరము వీడినవాడు మరల శరీరమును పొందడు. ధ్యాన దశలోనే అతనికి శరీర సంబంధము లేకుండా పోయినను ప్రారబ్ధ కర్మ అంతమగు వరకు శరీరం వదలకుండా నిలిచి ఉండును. ప్రారబ్ధ కర్మ అంతము కాగానే అతడు ఆనందమునందే పరిపూర్ణముగా నిమగ్నమై ఉండును. మేల్కొనిన వాడు లేచిన తరువాత కలలో కాంచిన వస్తువులను పొందనట్లే ఈ శరీర సంబంధం బట్టి ఆత్మకు మరి కలగదు. నా కుమారుడు, నా మిత్రుడు అని నాకంటే మిత్రుడు వేరు, పుత్రుడు వేరు అని గుర్తించునట్లే. ఈ దేహమే నేను అనుకొని భ్రాంతి తొలగిన తరువాత ఇది నా దేహము గాని దేహము నేను కానని గుర్తింపగలవాడగును. ఇట్లు దేహము కంటే పురుషుడు అనగా జీవాత్మ వేరైన వాడని గుర్తింపవలెను. బ్రహ్మము అని వ్యవహరించబడెడి సర్వ జగత్కారణమగు తత్వము నుండి అగ్ని నుండి మెనుగురు పురుగులు పోగా ఎటు వెలువడెనో అట్లే జీవుడు. ఇంద్రియములు, మనస్సు మొదలగు రూపములతోనున్న ప్రకృతి కూడా బయల్పడుచున్నది. పో కంటే, మినుగురు కంటే, నిప్పుల కంటే వాటిలో నుండి వాటి కారణముగు నిప్పు వేరని గుర్తించినట్లే బ్రహ్మము అను పేర వివరించబడుచున్న భగవానుడు. పంచభూతములు, ఇంద్రియములు, మనస్సు.

రూపముతో కనపడెడి ప్రకృతి కంటే జీవుడు అని వ్యవహరింపబడెడి ఆత్మ కంటే వేరై వానికి ఆత్మయే అన్నిటినీ తాను గుర్తించుచు వేరుగా ఉండును. భగవానుడు అగ్ని వంటివాడు ఇంద్రియములు పంచభూతములు. దాని నుండి వెలువడిన ప్రధానము లేదా ప్రకృతి ధూమము వంటిది అనగా పొగ వంటిది. మినుగురులు నిప్పు కణములు వంటివి జీవులు. పొగకు నిప్పు కణములకు కూడా అగ్ని ఆత్మ అయి ధరించునుదై ఉండును. కానీ అదే ఆ కారణము అగ్ని కారణము అగ్ని కాదు అట్లే. బ్రహ్మముతో ఆత్మలు, ప్రకృతి అన్యోన్యము సంబంధము కలవే అయినను ఒకటి కావని గుర్తించవలెను. తర్వాత మరి జరిగే భాగం ఏమిటి? ఇంకా చెప్తున్న దాన్ని మనము మరో పాడ్కాస్ట్ లో తెలుసుకుందాము. జై శ్రీమన్నారాయణ అస్మద్ గురుభ్యో నమః

Jai Srimannarayana, salutations to the Guru. Salutations to Narayana, the Supreme Being, the great soul, the pure, the enduring, the great destroyer, the courageous one. Narayana is complete, the soul of all, manifesting in the pure inner self, the one who exists in the form of the supreme swan, Him I bow back. Sixth Canto, Fifth Chapter, 27th Verse. Oh Gods, welcome to the 30th eighth podcast of Srimad Bhagavata Tattva Deepika. Until now, as part of the conversation between Vidura and Maitreya, we are listening to the teaching being given by Kapila to his mother, Devahuti. In that, we need to know how to do the meditation process. Until now, how we should awaken our new nostrils, how our connection with nature is broken, they have told about doing it through Bhakti Yoga. You can also listen to the details from the 32nd podcast, including the entire Kapilagrudha. You can listen and enjoy. Now, let's learn about meditation. First, one should have darshan of the lotus feet of the Lord. And the base of the feet, a diamond, The anchor, the flag, and the lotus should be seen as symbols. The nails of the branches should be seen as emitting red light, removing the darkness in their hearts, and spreading light. From those feet of the Lord descended the Ganges. The waters are the great Shiva. He is Shiva with a tuft of hair on his head. The one who meditates, the diamond that cuts the mountains of sins in his mind, that lotus feet. Thus, after considering the feet, one should meditate on the calves. Lakshmi Devi, the mother of all, is standing on her thighs, and with her hands like sprouts, she is holding those calves and feet with great skill. One should keep in mind the tender and delicate feet, the joints, that is, the ankles. Then comes the meditation on the nithambu. Like the light of a lotus flower shining on the shoulders of Garutmanthu, hanging on the thighs.

The Lord, wearing the yellow garment, should be remembered in the heart. The navel of the Lord should then be envisioned. That navel region is very deep and wide, shining in the abdomen, which is the basis for all the worlds. In it, Brahma, the creator of the entire universe, resides, and the universe is full of life. One should see the chest that is illuminated by the pure light of the garlands on its part. The chest is the place of residence of Mahalakshmi. It brings joy to the minds and eyes of those who meditate. After considering the chest, one should see the neck. A Kaustubha jewel is adorned on the neck. Then, considering the arms, one should be able to see. Those arms, when the ocean was churned for nectar, those arms that turned the Mandara mountain, those arms that wore the girdles that are shining. The refuge for the world's protectors is the united arms. After considering such arms, the Swami should be seen with the Sahasrara chakra in the right hand and the Shankara, who is like a swan, in the left hand. To the Swami, extremely It is worthy of love. The blood of enemies is its ornaments, and the mace that clings to the body should be remembered. One should see the garland of flowers and the Kaustubha jewel in the neck. That Kaustubha gem shines in the throat of the Lord, the presiding deity of the life force. In this way, the Lord himself accepted the form to bestow upon his devotees. Then one should meditate on that divine face. The earrings should be moved to both sides and made to shine. The nasal aperture is high. Those eyes should be seen as if they are shining on both sides of the nose like fishes. This form is only by the pure mind of yoga. It is possible to see. Having contemplated in the mind, for a long time, having meditated on that form, one should clearly have a vision.

The grace with a smile on the face of the Lord seems to be questioning the devotees who meditate. One should meditate on the form of the Lord, who is the enchanting father, who is the one who removes sorrow by smiling, by making his servants' suffering disappear, by seeing the blinking of his eyelids. As soon as the idol of the Lord is visible in meditation, the Lord's smile appears. Afterwards, that smile slightly expanded and the light of the teeth seemed to spread outwards. When it is laughing like this, it seems to be spreading outwards the light of the obstacles. Thus, in a form, as it appears before him, first meditate, see, and that idol should be seen with complete love in the place called the heart. And no other door will open. They found his tomb. In this way, with love and other qualities, as you meditate on the Lord, you will have a vision of the Lord, both in front of you and in your heart. By that, the body trembles, and with gratitude and joy, the eyes fill with tears, having seen such a form. For so long, the form of the Lord Even forgetting the state of holding the mind, he forgets that he is meditating in his mind. While it is like this, as he is meditating on that form, his soul shines. This is that which has abandoned external things It will be. He also avoids the meditation of the idol of the Lord. That God, along with himself, along with God, without separating, a divine bliss will be experienced. There will be no external tradings any more. God, who belongs to the body, and the distinction between man and woman are not visible. The self-existent form, unbroken with the Supreme Soul, which is full of bliss, is revealed. Thus, having fully experienced bliss, the being is only bliss itself, without anything else. While such devotional meditation is going on continuously, the mind, abandoning other worldly affairs, experiences the bliss of divine experience.

Then the being will be free from all sorrows and will have attained the true form. Then, the feelings of pleasure and pain, etc., caused by the karmas formed by his body will be removed. Remembering like this until the very end. Having seen the Supreme Being, having seen Him as one with oneself, having become the one who has manifested His form, all the egoistic tendencies, including those, are gone, and one attains liberation. He who has attained such perfection enjoys the form of bliss. He does not remember the past body or its relations. How can one recognize that the one who is drunk and intoxicated has slipped from the garment he is wearing? Similarly, he does not recognize the physical connection. By meditation, having seen the form of God, the form of one's own self, and having ended the karmic cycle, one who has left the body will not attain a body again. Even if he is without body during the meditative stage, he will remain without leaving the body until the end of the karmic cycle. As soon as the end of the karmic debt is over, he will be completely immersed in bliss. A person who has awakened, after waking up, does not get the things that appeared in his dream The soul is not created by this body relationship. My son, my friend, my friend is different from me, my son is different, I recognize it. After the illusion of thinking this body is me is removed, can he recognize that this is my body or that I am not the body? Thus, it must be recognized that the male, that is, the soul, is different from the body. The Brahman, which is considered the cause of the entire universe, from the essence, from the fire, as the fireflies are gone, just as the living being is. The nature, which includes the senses, the mind, and other forms, is also being revealed. Like the fire from among the firewood, the fire from among the embers, the fire from within them, the cause of the fire is identified, similarly, the Lord is being described under the name Brahmam. The five great elements, the senses, and the mind.

The soul, which is distinct from the form, which is seen, and the nature, which is distinguished from the living being, is distinct from the soul itself, recognizing everything as itself. The Lord is fire, the senses are the five elements. The main thing that came out of it, or nature, is like smoke, that is, like smoke. Minugulu are living things like firecrackers. Smoke and fire, even the particles of fire, are the soul and are the dwelling place. But that is the reason, the cause of fire is not fire itself. Although souls and nature are inseparable and related to Brahma, they should be recognized as one. What happens next? We will learn more about what we are saying in another podcast. Jai Srimannarayana. Salutations to the Gurus