జై శ్రీమన్నారాయణ అస్మద్ గురుభ్యో నమః తిర్యగ్ మనుష్య విభుదాదిషు జీవయోని శ్వాత్మేచ్చయాత్మవృతసేతు పరీప్సయాయః రేమే నిరస్తరతిరప్యవరుద్ధ దేహః తస్మై నమో భగవతే పురుషోత్తమాయ భగవానునకు విషయ సుఖములందు ఆసక్తి లేసమైనను లేదు అయినను ఆయన పశువులు, పక్షులు, మనుష్యులు, దేవతలు మొదలగు జీవయోనియులందు తమ ఇచ్చచే శరీరములను దాల్చి తా నిర్మించిన ధర్మ మర్యాదను పాలించే కోరికతో రమించెను. అట్టి పురుషోత్తమ భగవానునకు నమస్కారము. థర్డ్ క్యాంటో నైన్త్ చాప్టర్ నైన్టీన్త్ ప్రేయర్. భగవత్ బంధువులారా ఇంతక్రితము శ్రీభద్భాగవతము తత్వదీపిక ప్రథమ స్కంధము 20. ఎనిమిదవ భాగము ఇది. చివరి భాగము ప్రథమ స్కంధంలో ఇంతక్రితం మనం పరీక్షిత్తు మహారాజుకు మహారాజు ఆ అంగిరస ముని మెడలో పాము వేయటము, దాన్ని చూసిన తర్వాత పిల్లలు వారి యొక్క పుత్రులు శాపం ఇవ్వటము, దానికి మనసులో బాధపడి వాళ్ళని తను వారించటము, ఆ కథాభాగాన్ని విన్నాము. ముందు భాగం తెలుసుకుందాం. పరీక్షిత్తు ఆ మునిమెడలో పామును పడవేచి తన పట్టణమున ప్రవేశించిన తరువాత తాను చేసిన తప్పు పనికి చింతించుచు తనకు తానే నిందించుకొనసాగెను. నిగూఢముకు తేజస్సు గల బ్రహ్మజ్ఞాన సంపన్నుని విషయమున ఏ తప్పు లేకుండా హీనమైన అపచారము చేసితిని. బ్రాహ్మణునకు చేసిన ఈ అపచారము దేవతలకే అవమానము చేసినట్లైనది. దీనిచే శీఘ్ర కాలముననే దాటుటకు వీలు కాని దుఃఖము నాకు రాక తప్పదు. అట్టి దుఃఖము వచ్చుటయే మంచిది. ఇటువంటి చెడు పనిని మరల నేను చేయకుందును. బ్రాహ్మణ వంశమున జన్మించిన ఆ ముని విషయమున చేసిన అపచారమనెడి అగ్ని నా రాజ్యమును, సైన్యమును, ధనమును కూడా దహించివేయును. అట్లు దహించుట చేతనే మర ఎటువంటి పని చేయరాదని జ్ఞానము కలుగును. దేవతలకు, గోవులకు, బ్రాహ్మణులకు ఇట్టి పాప పనిని నేను ఎప్పుడును చేయకుందును కాక.

ఈ విధంగా తాను అనుకొనుచుండగానే బ్రాహ్మణ కుమారుడు తక్షకుడును సర్పము తను కాటువే చంపునట్లు శాపమిచ్చెనని వినెను. ఆ శాపము తనకు మంచినే చేయును అని భావించెను. విషయలోలుడగు తనకు ఈ శాపం విరక్తికి కారణము అగును అని భావించి విరక్తి కలవాడై ఈ లోకములో భోగములను పైలోకములోని సుఖములను విడవదగిన వానినిగా భావించి శ్రీకృష్ణ చరణ కమల సేవనే అధికమైన దానినిగా భావించున్నవాడై గంగానది తీరమున ప్రాయోపవేషం చేయసిద్ధపడెను. తనకు మరణం సన్నిహితమైనదని గుర్తించిన వాడై అట్టి సమయమున భగవానుని శ్రీపాద రాగముతో తులసి దళములతో కూడిన జలములు గల గంగా నది లోక పాలులతో కూడిన లోకములన్నింటినీ పాపము పావనము చేయును చాలనది కదా. చనిపోవు ముందు దానిని సేవించుట కంటే కర్తవ్యం ఏముండును అని నిశ్చయించుకొని దేహమునందు దేహ బంధువుల యందు సంఘమును వీడి ఇతర విషయ చింతనము లేక శ్రీకృష్ణ పాద ధ్యానమే చేయుచుండెను. లోకములను పవిత్రములను చేయు మహానుభావులగు మునులు ఎందరో శిష్యులతో కూడి ఆ మహా పతివ్రతుడగు మహా భాగవతుని సన్నిధికి వచ్చిరి. తీర్థముల నడిమిషతో మహాపురుషులు ఆయా తీర్థములకేగి వానిని పవిత్రము చేయుదురు. అత్రి, వశిష్టుడు, చవనుడు, శరద్వంతుడు. అరిష్టనేమి, భృగువు, అంగిరసుడు, ద్వైపాయునుడు, పరాశరుడు, విశ్వామిత్రుడు, పరశురాముడు, అగస్త్యుడు, నారదుడు మొదలగు దేవరిషి బ్రహ్మర్షులందరూ అచ్చడికి చేరిరి. ఎందరో రాజర్షులు కూడా అచ్చడికి విచ్చేసిరి. పరీక్ష చేసిన ఋషబు ఋషులందరినీ చేరిన ఋషులందరినీ నమస్కరించి ఆరాధించెను. అందరూ సుఖముగా కూర్చున్న తరువాత ప్రసన్నమైన మనసుతో వారి ఎదుట చేతులు జోడించుకొని నిలిచి తాను కోరెడు దానిని ఇట్ల విన్నవించెను. మీ వంటి మహాపురుషులు అనుగ్రహించుటకు తగిన శీలము గల రాజవంశును జన్మించి నిందింపదగిన కర్మ చేసినవాడను. నేను మహాపురుషుని విషయములో అపరాధము చేసితిని. పరాత్పరుడగు మహాపురుషుడు నన్ను అనుగ్రహించినట్లు బ్రాహ్మణ కుమారుడు శాపం వసుగునట్లు చేసెను. ఆ శాపరూపము భవదనుగ్రహమే. లేనిచో నాకే నిర్వేదము కలగదు. ఓ బ్రాహ్మణులారా, మీరు ఈ పవిత్రము గంగా తీరమున నేను ఏ ఉపాయమును ఆశ్రయించి విడవదగిన దాన్ని విడిచి పొందవలసిన దాన్ని పొందెదనో.

తెలియజేయుడని ప్రార్థించెను. నాకు భగవానుని యందు భగవత్ భక్తుల యందు ప్రీతి ఏర్పడినట్లు అనుగ్రహింపుడు. నేను ఏ జన్మనందినను ఆ జన్మలలో మీ వంటి వారి యెడ అనుకూలమైన భావం కలువుగాక. ఇట్టి నిశ్చయంతో కూడిన రాజు తన కుమారుడగు జనమేజయునగు రాజ్యమున అప్పగించి. గంగ దక్షిణ తీరమున ఉత్తరాభిముఖుడై ప్రాచీనాగ్రములకు దర్భలయందు నిరసన వ్రతమునకు సంకల్పించి కూర్చుండెను. ఈ విధంగా పరీక్షిత్తు ప్రాయోపవేశమునకు సిద్ధపడి కూర్చుండగానే ఆకాశమున దేవతలు చేరి అతని నిశ్చయమునకు సంతోషించి పుష్ప వర్షమును కురిపించిరి. దుందుపులు మ్రోగెను. అచ్చటికి చేరి ఋషులందరూ ఏడు రోజులలో మరణం ఉన్నదని ఎటి ఎరింగి ఇట్టి నిశ్చయముతో పరాయోపవేశమున ఉండిన రాజును చూచి ప్రశంసించిరి. రాజర్షి శ్రేష్టా కృష్ణుని ఆశ్రయించి వాని అనుగ్రహమును పొందిన మీ కుటుంబములో ఇట్టి స్వభావం ఉండుట ఆశ్చర్యము కాదు. భగవానుని సన్నిధిని కాంక్షించి రాజ కిరీటమును కూడా కాదని విడిచిన మహాపురుషులు మీరు. ఈ భాగవత ప్రధానుడు ఈ లోకమును వీడి రజస్తమస్సులకు అవ్వలదియగు పరలోకమును చేరుడ వరకు ఇచ్చటనే ఉందుము అని వారందరూ అనుకొనిరి. ఆ ఋషుల వాక్యమును పరీక్షిత్తు వెనెను. అమృతమును స్రవించుచున్న యదార్ధమైన హితకరమైన వారి వాక్కులను విని విష్ణు చరితమును వినవలెనని కోరి వారితో ఇట్లనెను. మీరు ఇష్టకు వచ్చుటకు నన్ను అనుగ్రహించుట తప్ప వేరొక కారణము లేదు. మిమ్మల్ని ఒక ప్రశ్న అడుగుచున్నాను. మీరు విమర్శించి నాకు ఉపదేశించవలెనని ప్రార్థన. చనిపోటుకు సిద్ధముగా ఉన్న మానవుడు మనోవాక్కాయములచే ఏమి చేయవలెనో తెలియజేయుడు. ఇట్లు పరీక్షిత్ ఋషులను ప్రశ్నించుండగా ఏ కోరికలోని వాడై అనుకొనకుండా తనంత తానై భూమిలో పర్యటించుచు వ్యాసపుత్రుడు సుఖయోగి. బ్రహ్మ ఆత్మగా గల తన ఆత్మనే తాను భావించుచు దాన్నే దర్శించుచు ఆనందించుచు ఆ పరీక్షిత్తు వద్ద వచ్చి నిలిచెను. అతడు ఋషి అని ఎరుగుటకు తగిన చిహ్నములు ఏమీయు లేవు. అవధూత వేషములోనున్నాడు. అతని చుట్టూను కొంతమంది పిల్లలు చేరి ఉన్నారు. ఆ సుఖయోగి పదునారేళ్ళ వయస్సు గలవాడు. సుకుమారమగు పాదములు, మూపు, బాహువులు, భుజములు, చేతులు, చెక్కిళ్ళు కలవాడు. సుందరమగు విశాలమగు నేత్రములు కలవాడు, ఎత్తు నాసిక గలవాడు, చెవులు రెండు సమముగా ఉన్నవాడు, కనుబొమ్మలు అందముగా ఒప్పుచున్న ముఖము కలవాడు. శంఖం వంటి కంఠము గలవాడు, చీలమండలు లోతుగా ఉన్నవాడు, ఎత్తైన కండగల గుండె గలవాడు, సుడి తిరిగిన బొడ్డు గలవాడు, ముడతలు గల అందమైన ఉదరము గలవాడు, దిగంబరుడే ఉన్నాడు.

జుత్తు జల్లుకొని ముఖం పైన పడుచున్నది. బాహువులు పొడవుగా వేలాడుచున్నవి. దేవతా శ్రేష్టుని వలె భాసించుచున్నాడు. చామన ఛాయవాడు, చూడదగిన వయస్సు కలవాడు, దేహకాంతి, మందహాసము స్త్రీలను ఆకర్షించుచున్నది. పరీక్షిత్తుని చేరి ఉన్న ఋషులందరూ అచ్చటకు వచ్చిన సుఖయోగిని చూచి గూఢ వర్చస్సు గల అతని తేజస్సును ఎరింగిన వారై తమ తమ ఆసనం నుండి లేచి నిలిచినారు. విష్ణురాతుడగు పరీక్షిత్తు తనను చేరిన అతిథి అగి ఆగు అతిథి అగు సుఖయోగికి శిరస్సు వంచి నమస్కరించి పూజనునర్చెను. అతననుసరించి వచ్చిన బాలరందరు వెనకు తిరిగిపోయిరి. శుఖుడు మాత్రం రాజుచే అర్పింపబడిన ఆసనమునందు కూర్చుండెను. అతను మహాపురుషులకు కూడా అందని మహిమ గలవాడు. ఆ ఋషుల మధ్యలో గ్రహముల మధ్య చంద్రుని వలె ప్రకాశించుచుండెను. ప్రశాంత వేషముతో ఉండెను. ఏ విధముగు అజ్ఞాన ఆవరణము లేక అతని బుద్ధి అడ్డు లేనిదై ప్రశ్నించుచున్నది. మహా భాగవతుడగు పరీక్షిత్తు శిరస్సు వంచి నమస్కరించి జ్యోతులు చేతులు జోడించి నిలిచి మధురముగు వాక్యముతో శోకయోగిని ఇట్లు ప్రశ్నించెను. ఓహో, మేము క్షత్రియులలో నీచులమైనను మీ రాకచే పవిత్రులమై సత్పురుషులచే అనుగ్రహింపదగిన వారమైతిమి. అతిథిగా విచ్చేసి మీరు మమ్మల్ని పవిత్రము చేసిరి. ఏ మహాపురుషుల స్మరణచే గృహము పవిత్రమగునో అట్టివారు విచ్చేసి దర్శనము సంగి స్పృశించి పాదజలముతో ఆ ఆసన స్వీకారముతో అనుగ్రహించిన నా వాడు పవిత్రమగునని చెప్పవలెనా? విష్ణు సన్నిధానములో అసుర శక్తులు ఎట్లు నిలబడలేవో అట్లే మహాయోగియగు మీ సన్నిధానమున ఎంత ప్రబలమైన పాపము లేనను వెంటనే నశించును. శ్రీకృష్ణుడు నాయందు అనుగ్రహం గలవాడై ఉన్నాడు. అతనికి పాండవ సుతులు ప్రియులు అగుటచే వారి మనవడును వారి మేనత్త కొంతి మునిమనుడగు నాయందు ప్రీతి గలవాడై నన్ను అనుగ్రహించినాడు. అందుచేతనే ఈనాడు మీ దర్శనం నాకు లభించినది. భగవత్ అనుగ్రహం లేనిచో సంసారులు గుర్తించుటకు కూడా వీలు కాకుండా వనములలో వసించడి మీరు సంసారినై పాపపు పని చేసి మరణించుటకు సిద్ధముగానున్న నన్ను అనుగ్రహించి దర్శనము సంగుదురా. భగవననుగ్రహమే మీ రాకకు కారణం. మీరు యోగులకు పరమ గురువు కనుక ఒక ప్రశ్న అడుగుచున్నాను. చనిపో

కు సిద్ధముగానున్న మానవుడు తాను ముక్తి పొందుటకు ఏమి చేయవలెను? ఏమి వినవలెను? ఏమి జపించవలెను? ఎవరిని స్మరించవలెను? ఏమేమి చేయరాదు? ఏమేమి వినరాదు, ఏమేమి స్మరింపరాదు, నాకు ఈ రహస్యములను ఎరుగింప ప్రార్థించుచున్నాను. గృహస్తుల గృహములకు మీరు రారు, వచ్చినను ఆవుపాలు పిండినంతటి కాలము కంటే అధికము నిలవరని నేను ఎరుంగుదును. అట్టి మీరు నన్ను అనుగ్రహించి నాకు సిద్ధికి సాధనమును అనుగ్రహింపు ప్రార్థన. ఈ సుఖయోగి పరీక్షిత్తు ప్రశ్న విని మృదు మధురముగు వాక్కుతో సమాధానం చెప్పుటకు అనుగ్రహించెను. ఇంతటితో ప్రథమ స్కంధం మనకు పూర్తవుతుంది. దీని తర్వాత పాడ్కాస్ట్ లో మరి ఏమి శుక్డు చెప్పినాడో మనము తెలుసుకుందాం. జై శ్రీమన్నారాయణ అస్మద్గురుభ్యో నమః

Jai Srimannarayana, salutations to the Guru. In the beings of the three genders, in the beings of the human form, in the beings of the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self, in the self No, but his cattle, Birds, humans, gods, and other living beings, having assumed their bodies through their will, rejoiced with the desire to uphold the dharma and morality they had created. Salutations to Lord Purushottama. Third Canto Ninth Chapter Nineteenth Prayer. Oh, devotees of God, previously, Sribhagavatam, Tattvadipika, First Canto, 20. Eightieth part. In the last part, in the first book, until now, we, King Parikshit, the king, that Angirasa sage putting a snake around his neck, after seeing that, the children, their sons, giving a curse, We heard the story of how, feeling sad, he stopped them. Let's start with the basics. After Parikshit threw the snake around the sage's neck and entered his town, he began to regret the mistake he had made He continued to blame himself. Regarding the enlightened Brahman, who is endowed with secret and radiant knowledge, I have committed a heinous offense without any fault. This insult to the Brahmin is like insulting the gods themselves. I cannot avoid the sorrow that is inevitable to overcome this quickly. It's good to have that pain. I will not do such a bad thing again. The fire of the crime committed against that sage who was born in the Brahmin lineage will burn away my kingdom, army, and wealth. By burning like that, one gains knowledge that one should not do any other work. I will never do such a sinful act to the gods, cows, and Brahmins.

In this way, as he was thinking, he heard that the Brahmin's son, Takshaka, had cursed him to be bitten by a snake and killed. He thought that the curse would do him good. Considering that this curse is the cause of his attachment to worldly matters, and being detached, considering him as one who can give up pleasures in this world and pleasures in the next world, and considering serving the lotus feet of Sri Krishna as the greatest, the Ganges river He was ready to perform the last rites at the shore. He who recognized that death is near to him, at such a time, the Ganges river, which has the lotus feet of the Lord, with waters mixed with Tulasi leaves, and the worlds mixed with the worlds, is enough to purify sin, isn't it? Before dying, having decided what is the duty, leaving the body, relatives, and the community, he was meditating on the feet of Sri Krishna without any other thoughts. Many sages, who are great and holy, along with their disciples, came to the presence of that great virtuous and great devotee. With the pilgrimage of the holy places, the great men They go to the sacred places and make them sacred. Atri, Vasishta, Chavana, and Sharadvan. Arishtanemi, Bhrigu, Angirasudu, Dwaipayunudu, Parasharudu, Vishwamitrudu, Parashuramudu, Agastya, Narada, and all the other divine sages and Brahmarshis gathered for the occasion. Many royal warriors also came to the battle. The sage who conducted the examination, the sages who had gathered, all the sages, he greeted and worshipped them. After everyone sat comfortably, with a pleasant mind, he stood before them with folded hands and requested what he wanted. I am the one who was born into a royal family with a noble character and committed actions that deserve to be condemned, to be blessed by great men like you. I have sinned against a great man. The great man, who is the supreme being, as if to bless me, made the Brahmin's son curse. The curse is the blessing. Without it, I will not have any displeasure. Oh Brahmins, you, this sacred thing, on the banks of the Ganges, by what means should I, relying on which means, abandon what is to be abandoned and attain what is to be attained?

He prayed to God to make it known. Grant me the grace that I may have love for God and for His devotees. I have been born in many births, and may I have a favorable feeling towards people like you in those births. With such determination, the king entrusted his kingdom to his son, Janamejaya. Ganga, facing north on the southern bank, sat down with a resolution for the protest vow to the ancient cities in the Darbha forest. In this way, as Parikshit was ready and seated for the Prayopavesham, the gods gathered in the sky, rejoiced in his determination, and showered flowers. The cannon fired. Having reached there, all the sages, with the certainty that death would occur in seven days, praised the king who was in exile. It is not surprising that such a nature exists in your family, who have taken refuge in the best of the best, Krishna, and have received his blessings. Oh great men, you who desired the presence of God and renounced even the royal crown. This Bhagavata Pradhana, leaving this world, until he reaches the heaven that is beyond the Rajas and Tamas, here itself They all thought that we would stay. The words of the sages were tested by Parikshit. Hearing the words of those who are truly beneficial and truthful, who are shedding nectar, and wishing to listen to the story of Vishnu, he said this to them. There is no other reason except that you have chosen me. I have a question to ask. I pray that you will criticize and teach me. The man who is ready to die, will tell what to do with the mind, speech, and body. Thus, while Parikshit was questioning the sages, without thinking of being in any desire, Vyasa's son, wandering on his own in the earth, is a happy Yogi. Brahma, as the soul, considering himself as the soul, seeing and enjoying it, came and stood near that Parikshit. There are no signs that he is a sage. He's in the guise of an Avadhoota. He was surrounded by children. The SukhaYogi was around 40 years old. One who has delicate feet, a hump, arms, shoulders, hands, and cheeks. He has beautiful and wide eyes, a long nose He who has a face that is beautiful, with ears that are equal, and eyebrows that match the beauty. One with a voice like a conch, one with deep ankles, one with a heart of tall muscles, one with a swirling belly, one with a beautiful belly with wrinkles, is naked.

The hair is drizzling on the face. The arms are long and flowing. He shone like a god. A person with a fair complexion, who is of a youthful age, and whose body is radiant and has a gentle smile, attracts women. All the sages who had reached Parikshit, seeing the Sukha Yogini who had come there, having seen his radiance with a secret aura, rose from their respective seats. Vishnu Ratu, Parikshit, bowed his head to the guest who had come to him, and performed the worship. The children who followed him turned back. Sukha, however, sat on a seat offered by the king. He is the one who is beyond the reach of great men. He shone like the moon among the sages, among the planets. He was in a peaceful mood. Without any kind of ignorance or covering, his intellect is questioning. The great devotee Parikshit, bowing his head and saluting, stood with his hands joined in prayer, and with a sweet voice, he asked the sorrowful woman thus. Oh, we are among the Kshatriyas Even though we are vile, by your coming we have become holy and worthy to be blessed by the righteous. You have made us pure by being a guest. Should I say that the house is sanctified by the remembrance of such great men, that they come and touch the feet of those who have just seen, and with the water of their feet, with that seat acceptance, my servant who has been blessed is sanctified? Just as the demonic powers cannot stand in the presence of Vishnu, similarly, any strong sin in your presence, a great yogi, will be destroyed immediately. Lord Krishna is always with us. Because he is dear to the Pandava's sons, their grandson, and their aunt, Konthi, who is a sage, has been pleased with me and has blessed me. Therefore, today I have received your darshan. Without the grace of God, even to recognize worldly life, you do not even allow to live in forests. You, being worldly, are ready to die doing sinful deeds. Please grant me your sight. It's the grace of God that makes you here. You are the supreme guru of yogis, therefore I am asking you a question. Die

What should a person who is ready do to attain liberation? What should I listen to? What should I chant? Who should be remembered? What all should not be done? I pray that you will not hear what is not to be heard, that you will not remember what is not to be remembered. You do not come to the houses of the householders, even if you come, I will say that it will last longer than the time it takes to knead cow's milk. Offering prayer that you would bless me and grant me the means to achieve my goal. This Sukha Yogi, hearing the question of Parikshit, granted him the ability to answer with a soft and sweet voice. With this, the first book is completed for us. After this, let's find out what else Shukdu said in the podcast. Jai Srimannarayana. Salutations to the Asmadgurus