శ్రీ గురుపరా పరాం యో శిక్ష అక్షర పరాం పుజేశ్వర పుజై శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణం శరణ మాతా పితా యువతయ సన్నయా విభూతి సర్వం యదేవ నియమేన మదన్వయానాం ఆద్యస్యన కులపతేరు కులాభిరామం శ్రీమత్ తదంగిరి యుగలం ప్రణమామి మూర్ధ్నాత్ భూతం తరస్య మహదాత్వయ భక్తనాథ శ్రీ వక్షితాల కులశేఖర యోగివాహాన్ భక్తాంద్రిరేణు పరకాల యతీంద్ర మిశ్రాన్ శ్రీమత్పరాం కుశమునిం ప్రణతోస్మి నిత్యం వసుదేవ సుతం దేవం కంస చాణూర మర్దనం దేవకీ పరమానందం కృష్ణం వృందే జగద్గురుం అతసీ పుష్ప సంకాశం హార నూపుర శోభితం రత్న కంకణ కేయూరం కృష్ణం వృందే జగద్గురుం ఉత్ఫుల్ల పద్మ పుత్రాక్షం నీరజీమూత సన్నిభం యాదవానాం శిరోరత్నం కృష్ణం వందే జగద్గురుం కుటిలాలక సంయుక్తం పూర్ణ చంద్ర నిభాననం విరస కుండలధరం దేవం కృష్ణం వందే జగద్గురుం శ్రీవత్సాంకం మహోరస్కం గునమాలా విరాజితం శంఖ చక్రధరం దేవం కృష్ణం వందే జగద్గురుం మందార గంధ సంయుక్తం చారుహాసం సుశోభితం బరిహి పించావ చూడాంగం కృష్ణం వందే జగద్గురుం రుక్మిణీ కేణి సంయుక్తం పీతాంబర సుచోభితం అవాప్త తులసీ గంధం కృష్ణం వుందే జగద్గురుం గోపికానాం కుచద్వంద్వ కుంకుమాంకిత వక్షతం శ్రీనికేతం మహేశ్వాసం కృష్ణం వుందే జగద్గురుం కృష్ణాష్టకమిదం పుణ్యం ప్రాతరుత్తాయ స్మరేత్ కోటి జన్మ కృతం పాపం స్మరణేన వినశ్యతి శ్రీ కృష్ణ పరబ్రహ్మణే నమః యాసం వశిష్టనత్తానం శష్టేహ పౌత్రమకల్మషం పరాశరాత్మజం వందే సుఖతాసం తపోనిధిం వ్యాసాయ విష్ణురూపాయ వ్యాసరూపాయ విష్ణవే నమో వైబ్రహ్మరిషయే వాశిష్టాయ నమో నమః యం ప్రౌరజంత మనుకేతమపేత కృత్యం ద్వైపాయనో విరహ చాతర ఆజుహావాన్ పుత్రేతి తన్మయతయా తరవోభినేదుహో తం సర్వభూత హృదయం మునిమానతోస్మి శ్రీ సుఖబ్రహ్మణే నమః కన్యాభరణి సంజాతం వాధూల కులభూషణం

శ్రీ రంగారియ గురు పుత్రం షఠ గోపవహం భజే అస్మద్ గురుభ్యో నమః హిరణ్యాక్ష వరాహ స్వామికి జరిగేటువంటి యుద్ధాన్ని చూడటానికి వచ్చిన బ్రహ్మ స్వామిని స్తోత్రం చేసి ఇది అభిజన ముహూర్తము. మంచి సమయము. ఈ సమయం మించకుండా వశించండి. ఇది దాటి కొద్ది క్షణాలు కొద్ది గంటలు అరిడి అయితే మళ్ళీ వాళ్ళ టైం వస్తుంది. అసుర సంధ్యా అని చెప్పాం కదా. సంధ్యా సమయం. సంధ్యా సమయంలో వారికి బలం పెరుగుతుంది. దేనికి పోనీ ఇబ్బంది ఎందుకు పోయి తెచ్చుకోవాలి అని. మన సమయం బాగున్నప్పుడే మనం ప్రవర్తించడం మంచిది కదా. కాబట్టి త్వరగా వర్ధించండి. ఇందులో ఇంకో అనుకూలమైన విషయం ఏమిటంటే చంపవలసిన వాడే చంపబడే వాడి దగ్గరికి తుక్కుకుంటూ వచ్చాడు. తన మృత్యువును తానే వెతుక్కుంటూ వచ్చాడు. ఇతరత్రేమో మీరు వెళ్ళవలసి వచ్చేది ఎక్కడో వాడు ఉంటే మీరు వెళ్ళవలసి వచ్చేది. ఇప్పుడు స్వయంగా వాడే మీ దగ్గరికి వచ్చాడు కాబట్టి అవి వధించడానికి పెద్ద ఆలస్యం లేదు. కాబట్టి త్వరగా వదిలించండి మహానుభావా అని బ్రహ్మ స్తోత్రము చేశాడు. అభ్యర్థించాడు కూడా. అయితే వచ్చిన బాధ ఏమిటంటే ఇక్కడ బాధ అని కాదు ఒక పరమ రహస్యం ఏమిటంటే ఎంతటి మహానుభావులైనా ఆపద వచ్చినప్పుడు, భయం కలిగినప్పుడు, ఆందోళన కలిగినప్పుడు, ప్రేమ బాగా పెరిగినప్పుడు, వాస్తవ విషయాన్ని, సత్యాన్ని మరిచిపోతారు. ఎందుకంటే ఈ సమయంలోనే చంపగలం వేరే సమయంలో చంపలేము అనేటువంటి విధానం ఎవరికి అస్మదాదులు. మనకది స్వామికి సమయమే ఆయనే. కాలః కలయతామహం తానే కాలం. అంటే అతనికి ఫలానా సమయంలోనే వశించాలి, సమయం దాటితే వశించలేరో ఏమో. ఆయనకేం లేదు.

కానము అతనిని కట్టడి చేయదన్న విషయం బ్రహ్మకు తెలుసు కుమారుడే. అయినా ఇలా అడిగాడంటే హిరణ్యాక్షుడు వారందరి మనస్సులో అంతటి ఉద్వేగాన్ని, అంతటి భయాన్ని, అంతటి కలవరాన్ని లేపాడు అన్నమాట. రాయ సమాపత్య విపత్తి కాలే ధ్యోపి పుంసాం మలినా భవంతి. ఆపద వచ్చినప్పుడు మహానుభావుల బుద్ధులు కూడా మలినములైతాయి, మురికి పడతాయి. అంటే వాస్తవాన్ని తెలుసుకునే స్థితిలో ఉండరు. ఎవరో సత్త బ్రహ్మే కుమారుడే తండ్రి భావం తెలుసు కదా ఈ ప్రేమ ఆపద ఆందోళన వాస్తవాన్ని గుర్తించనివ్వదు. అంటే ఈ ఈ ఒక్క సత్యాన్ని దృష్టిలో పెట్టుకొని కాళిదాసు మనం చెప్పాను కదా మేఘ సందేశం. తాను క్షేమంగా ఉన్నానని తన ప్రియురాలికి క్షేమ సమాచారం పంపించడానికి దూత ఎవరూ దొరకకుంటే మేఘునితో చెప్పాడు. దేవుడు వెళ్లి చెప్తానా? అదే అడిగారు కాళేశ అడిగారు ధూమజ్యోతి సలిల మరుతాం సన్నిపాతత్వమేహ మబ్బు అంటే ఏమిటి? పొగ, నిప్పు, నీరు, గాలి అంతే కదా. కలియకే మబ్బు. మరి వీటి కలియకైన మబ్బు ఎక్కడ? సందేశార్థాః క్వ పటుకరణైహి ప్రాణిభిహి ప్రాపణీయాః సమర్థములైన ఇంద్రియములు గల ప్రాణుల చేత చేర్చవలసిన సందేశం ఇక్కడ. మేఘము సందేశాన్ని చూపగలదా? అందించగలదా? మరి ఈ సంగతి వాడికి తెలియదా? అంటే తెలియదన్నమాట. తెలియదంటే ఏమిటి పట్టించుకోలేదు. ఇత్యౌత్సుక్యాత్ అపరిగణయన్ గుహ్యకస్తంభ్యయాచే కామార్తాహి ప్రకృతి కృపణా.

చేతన చేతనేషులు కామార్తులు ఉంటారే అంటే మనస్సులో కోరిక కలవల పరుస్తుంటే ఇది చేతనమా ఇది అచేతనమా ఇది ఈ పని చేయగలదా ఈ పని చేయలేదా అని తెలియలేరు. అంతేందుకు రాముడు ఏం చేశాడు? చితమ్మ పోగానే గోదావరిని అడిగాడు, పున్నాగం అడిగాడు, కురవకం అడిగాడు. అలాగే బిల్వం, బిల్వామలక బిల్వం అడిగాడు, ఆమలకం అడిగాడు. గుట్టను, పుట్టను, చెట్టును, దారిని. పేరును, పామును, నెమలిని అవన్నీ చెప్తాయా? అడిగాడు. సీతమ్మ అలాగే చెప్పింది. పొరపాటున మావారు వచ్చి అడిగితే సీతాం హరతి రావణం. ఎంత మంచి వాక్యం వాక్యం అసలు రోజు మనం జపం చేయమన్నాడు. క్షిప్రం రామాయ శంసధ్వం. సీతాం హరతి రావణ. త్వరగా రాముడికి చెప్పండి. రావణాసురుడు సీతను హరిస్తున్నాడు. చూడండి ఎంత చిన్న వాక్యం ఎంత సులభమైన చేతి రాశాడు క్షిప్రం రామాయ శంసద్వం సీతాం హరతి రావణ. దీన్ని మనం జపం చేస్తే నష్టద్రవ్యం త్వరగా దొరుకుతుందని విశ్వాసం సిద్ధాంతం. ఆమె చెప్పింది. గోదావరికి చెప్పింది, గుట్టకు చెప్పింది, పట్టుకు చెప్పింది, జటాయువుకు చెప్పింది. అంటే మనస్సులో ఏదో ఒక ఆందోళన ఉన్నప్పుడు. ప్రస్తుతం ఉన్న పరిస్థితిని గుర్తించలేం. గొప్పతనాన్ని గుర్తించలేం. కాబట్టే బ్రహ్మ శ్రీమన్నారాయణుడే తన నాన్నగారని అతనికి కాలము, కర్మము, దేశము, వ్యక్తులు ఇవేవి అడ్డు కావని తెలియజాలక. ఇలా ప్రార్థించాడు. ఇప్పుడు అవధార్య విరించేస్య నిర్వ్యలీకామృతం వచః ప్రహస్య ప్రేమ గర్భేన తదపాంగేన సోగ్రహీ. ఓకే అంటున్నారు మనకు అవధార్య విరించెస్య నిర్వ్యలీక అమృతం వచః ఇది ప్రధానం. బ్రహ్మ మాట్లాడటం తప్పు అనుకోకూడదు. బ్రహ్మ మాటలలోని అంటే మనకు ఎదుటి వారు ఒక విషయాన్ని చెప్తే విషయంలోని సత్యాసత్యాలు కాదు పరిశీలించవలసింది. చెప్పే వాని హృదయంలో ఏముందో పరిశీలించాలి. హృదయాన్ని తెలుసుకుంటే మనం వాడిని తప్పుగా అర్థం చేసుకోలేం. అందుకే వ్యాసుడు ఎంత కమ్మగా చెప్తున్నాడు అంటే నిర్వ్యలీక అమృతం కపటము లేని మధురమైన మాట.

అంటే ఏంటి నీకు నేను బోధిస్తున్నాను అను, నీకు తెలియదను, నువ్వు యుద్ధంలో మర్చిపోయావు నిన్ను గుర్తు చేస్తున్నాను అను, ఇలాంటి భావన లేదు మా స్వామి బాగుండాలి. మా లోకమంతా బాగుండాలి. అని ఇదేమిటి నిర్వ్యలీకం. ఏ మాత్రం కపటం లేదు. వంచన లేదు. ఏ దాపరికము లేదు. బాగా చెప్పాలంటే దాపరికము లేని మాట నిర్వ్యలీక అమృతం. అంటే అమృతం లాగా. మరదమైనటువంటి వాక్యాన్ని వినిచ్చేసి అవతార్య తెలుసుకొని నిశ్చయించుకొని ప్రహస్య ఒక నవ్వు నవ్వాడట. ఓ పిచ్చివాడా నాకు కూడా టైం చెప్తున్నావటరా నువ్వు. అంటే దీని వల్ల నా మీద నీకున్న ప్రేమ ఎంతో అంతే కదా. ప్రేమ ఉన్నప్పుడే మనం అన్నీ మర్చిపోతాం. అందువల్ల ప్రహస్య నవ్వి ప్రేమ గర్భేన అపాంగేన సోగ్రీహి ఇతనితో యుద్ధం చేస్తూనే. అతని వైపు బ్రహ్మ వైపు ఒక అపాంగ వీక్షణం అంటే కన కొనగంటి క్రిగంటి చూపు అంటారు. యుద్ధం చేసుకుంటూ ఈ గంటి నుంచి పక్కన వాడిని చూస్తాడు. అది కూడా ప్రేమ గర్భేన. ప్రేమ నిండిన కడగంటి చూపుతోటి అతని మాటను అతని స్తోత్రాన్ని స్వీకరించాడు. మనం పని చేయాలి కదా నాకు అర్థమైందిలే అనేశాడు అన్నమాట. తతః కపత్రం ముఖతః చరంతం అకుతోభయం జధాన ఉత్పత్య జదయ హనౌ అసురం అక్షజః తరువాత ఈ అతనితో మాట్లాడుతూనే ఈ హిరణ్యాక్షుని యొక్క హనువు అంటే దవడ ఈ భాగం అంటారు. ఈ భాగంలో గజతో దెబ్బ కొట్టాడు హనౌ అక్షయః. సా హతా తేన గజయ విహతా భగవత్ కరాత్ విఘూర్ణిత పదతు రేజే తదద్భుతమివాభవతు. గద తీసుకొని కొట్టాడు. సరే వారికి దెబ్బ తగిలిన తర్వాత సంగతి కానీ ఆ వేగంగా కొట్టడంలో గద చేతి నుంచి దారి కింద పడింది. అయ్యే పని ఆయన ఎవరి చేతిలో నుంచి స్వామి చేతిలో నుంచి గద దారి కింద పడింది. వేరే వాడి దగ్గర పడితే ఓ పట్టించుకోరు. కానీ పరమాత్మ ఎదురులో గద జారింది అంటే అందులో వాడిని కొడితే జారింది అంటే మరి పరమాత్మ కంటే గద కంటే వాడి దౌడ గట్టిదా లేక వాడి బలం గట్టిదా?

అందుకే తత్ అద్భుతమివ అభవత్. చూసే వారందరికీ అది పరమ ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది. స్వామి ఏమిటి, గదేమిటి, జరప అంటే ఏమిటి? అందులో శత్రువుతో యుద్ధం చేస్తున్నారు. అలా అయ్యి. తదగా లబ్ధతీర్థోపి న బబాధే నిరాయుధం మానయన్ సమృధే ధర్మం విశ్వక్సేనం ప్రకోపయన్. ఇప్పుడు వాస్తవంగా స్వామి నిరాయుషుడు. చేతిలో ఆయుధం లేదు. వాడి చేతిలో ఆయుధం ఉంది. న్యాయంగా ఏం చేయాలి ఇప్పుడు? అవకాశం చిక్కింది కాబట్టి వాడు ఉపయోగించుకోవాలి. కానీ ఉపయోగించుకోలేదు. ఆయుధం దారి పడ్డ స్వామి మీద హిరణ్యాక్షుడు ఎలాంటి ఆయుధాన్ని ప్రయోగించలేదు. ఎందుకయ్యా అంటే అది యుద్ధ ధర్మం. యుద్ధ నీతిలో ఆయుధం లేని వాడిని కొట్టకూడదు. ఐడెంటిస్ కో. అప్పుడు కొట్టాలి. ఎందుకంటే హిరణ్యాక్షునికి మనస్సులో ఏకో జాన వీడు నన్ను ఓడిస్తాడన్న అనుమానమే లేదు. ఓయ్ వాడు ఆడవి మృగం ఏం చేస్తున్నాడు అన్నట్టు ఉన్నాడు వాడు. అందులో అన్ని లోకాలు తిరిగాడు. ఎవ్వడి ఇద్దరం నిలబడ్డాడు ఒక్కడు నిలబడ్డాడు ఇవాళ దొరికాడు. ఎంతేకుంటే ఆడలే అనుకున్నాడు తప్ప నాకు నా వతకి ఇతను కారణం అవుతాడని వాడికి అనుమానం లేదు. ఉన్నా లేకున్నా యుద్ధ ధర్మాన్ని వీరులు పాటిస్తారు కాబట్టి అలాంటి యుద్ధ ధర్మాన్ని పాటించి అతనికి ఎలాంటి హాని చేయకుండా అందుకనే మానయన్ సమృద్ధే ధర్మం విశ్వక్తేనం ప్రకోపయన్. ఇందులో మరొక చమత్సారం ఏమిటంటే మనము మరీ ధర్మంగా సత్యంగా ప్రవర్తిస్తే ఎదుటి వాడికి చాలా బాధ కలుగుతుంది, చాలా కోపం అవుతుంది. తెలుసా ఎందుకు? తప్పు చేశాడు. తప్పు చేసిన వాడిని నిందించాలి, తిట్టాలి. మనం తిట్టలేము అనుకోండి, ఏమనలేదు, సరే నాయనా పో అన్నాం అనుకోండి, వాడి పరిస్థితి ఏంటండీ? వీళ్ళు తిట్టినా బాగుండేది మనసులో ఏమనుకుంటున్నాడో ఈయనే. ఇంకా కాముగా పొమ్మంటున్నాడు తర్వాత ఇంకేమన్నా చేస్తాడో ఏమో ఏమన్నా అంటే ఇప్పుడే అనండి అంటాడు వాడే అడుగుతాడు. మళ్ళా మళ్ళా వద్దని అంటే ఏదో ఇప్పుడే అనండి. ఏం లేదు నాయనా నువ్వు పో పోలేదు పో పెద్ద పిల్లవాడివి కదా పోనీ అని.

అంటే అది పెద్ద అది పెద్ద శిక్ష. తిట్టిన దానికంటే కొట్టిన దానికంటే క్షమించి పెద్ద శిక్ష. అలాగే అంటే ఇవన్నీ ధర్మాలు ధర్మ తుష్మాలు. యుద్ధంలో ఇద్దరు యుద్ధం చేస్తున్నప్పుడు అందులో ఒకడు నిరాయన లేపు రెండవ వాడిని కొట్టాలి న్యాయం. ధర్మం కొట్టకూడదు. శత్రువైన వాడు మళ్ళీ కొట్టేస్తాడు. కానీ కొడితే తప్పించుకోగలగడం తప్పించుకోవడడం అది వేరే విషయం. యుద్ధంలో ఇది రెండో భాగం. అవకాశం చిక్కినప్పుడు కూడా కొట్టగలిగి ఉండి కూడా కొట్టకుండా కాముగా ఊరుకున్నాడంటే అర్థం వాడు మనను దయదలిచాడు అని. కదా? మహావీరుడికి శత్రువు దయ ఎలా ఉంటుందండి? నిప్పుల్లో పడి పొల్లించినట్టు ఉంటుంది. అంటే నేను తలుచుకుంటే ఇప్పుడు నేను క్షణంలో చంపేసేవాడిని, బతుకుపో ఊరుకున్నా అంత బాగుంది. ధర్మమే అధర్మం కాదు. ఈ ధర్మమే శత్రువుకు ఒళ్ళు మండిస్తుంది అందుకే అంటున్నాడు విశ్వక్సేనం ప్రకోపయన్. స్వామిని మరికాస్త కోపాన్ని కరిగిస్తూ స్వామికి అంటే స్వామిని కోపింపచేస్తూ. సమయము చిక్కినప్పుడు ఉపయోగించుకుంటే ఉపయోగించకుంటే గుడ్డా తెచ్చారు అదే కదా నాకు రామాయణంలో కూడా రావణుడు ఈ రాజుడైతే గచ్ఛాను జానామి కరుణార్ది దస్తం ప్రవిస్తే రాత్రించెర రాజలంకా మాస్తా సన్నీయ వెళ్ళు రేపు పొద్దును రా. ఇప్పుడే చంపడానికి అంటే ఘోర. ఈ అప్పుడు అంటారు ఇందులో చెప్పిన పద్ము రా చెప్తారు. అప్పుడు సీతమ్మ ఉపదేశం జ్ఞాపకం వస్తుంది రమణ అశ్చర్య. వాల్మీకి ఆ గటార బామి చెప్పారు పద్మపురాణం చెప్పారు. ఇద్దరు కూడా పలుకుంటారు అందుకే రెండు చదవాలి. వ్యాస వాల్మీకి రావడానికి అవి చదివితే మాధుర్యం అర్థం వస్తుంది. వాల్మీకి ఎక్కడ ఓపిటాడో వ్యాస అక్కడ పడుకుంటాడు దాన్ని వివరిస్తాడు. ఎక్కడ వాల్మీకి బాగా వివరించాడో వ్యాస దాని చేతి చూపిస్తాడు. ఇద్దరికి మనం ఏమంటాం అండర్స్టాండింగ్ అంటే అది ఉంది ఇద్దరికి. ఆ ఆయుర్యాద పోగానే అతను వెళ్ళిపోతూ ఉంటే ఆ దారిలో చిత్రం వాక్యం జ్ఞాపకం వస్తుంది. వదంచి అనిచ్ఛతా ఘోరం త్వయా తవు పురుషర్షభః. ఉన్నాడు ఉజితః హరి ధర్మజ్ఞః శరణాగత వర్సలః యేన మైత్రి భవతు తే ఇది జీవితు ఉచ్ఛతి. అలాగే వదంచ అనిచ్ఛతా ఘోరం త్వయా తౌ పురుషర్షభః.

బతకాలనుకున్నావా? వాడితో స్నేహం చెయ్యి. చావాలనుకున్నావా? ఘోరమైన చావు చావకుండా ఉండటానికి వాడి శరణం వేడు. మంచి సాగు వస్తుంది. చంపి చంపావు కానీ అవహానించకుండా చంపుకుంటే మంచి సాగు లేదు. నీ పరిస్థితి ఏమైంది? కోట్ల మంది రాక్షసులు, రాక్షస వీరులు, సేనాపతులు పైన దేవతలు చుట్టూ ఋషులు. అన్ని లోకాలు చూస్తూ ఉన్నాయి. ఇంతవరకు ఈ లోకాలన్నీ వాడి పరాక్రమాన్ని చూశాయి. వాడంటే హడల్. వాడి పేరు చెప్తే నిద్రపోయే ఎవరు నిద్రపోలేదు. అన్ని లోకాలో వణికారు. అలాంటి వాడు పోరాకపో అని ఒక మానవుడు అందులో తాపసి అరణ్యవాసి. రథం కూడా లేదు కనీసం ఇప్పుడు చూసుకున్నాడు వీరు రథం లేదు. ఓ రథం లేదు పెద్దగా ఆయుధాలు లేవు నారా వస్తా కట్టుకొని గట్టిగా కొట్టిపో. బతికేందుకు చంపినా పీడా పోయి నేనే చంపురా అనే పరిస్థితి వచ్చింది. దండం పెడితే తనే మొదలు చంపురా తర్వాత ఆరాధిద్దాం. యవమానం కంటే ఇదే అప్పుడు జ్ఞాపకం ఉంచి ఓహో ఘోరమైన చావు అంటే ఇదే నేమో. అది కరెక్ట్ గా చెప్పింది. సత్య ముక్తం హి భవత్య వైదేత్య నాత్ర పుంచయం. అప్పుడు అన్నాడు భవతి అని. అంటే తల్లి పెద్దది అనుభవం అప్పుడు వచ్చింది. మహానుభావుల నిజమే చెప్పింది. కానీ ఇప్పుడు అందరూ ఇప్పుడు నేను పోయి శరణు వేడితే ప్రాణపీఠితో శరణు వేడాను అంటారు. అంటే ఆ లోపల ఆ ఈగో అంటాం చూడండి అది ఒప్పుకోనీయదు. మరి ఏదో ఒక తాపు ముందర పెట్టి ఇప్పుడు నేను పోయి అడిగాను అనుకోండి ఓ నిన్న తన తావు తప్పి వచ్చాడు కాబట్టి ఇక్కడ సస్తానని భయంతో వచ్చాడు. అంటారు కాబట్టి సత్తి సస్తానని వచ్చాడు. అంటే ఇది ఏం చేస్తుంది? ఎదుటి వాని దయ శత్రువు సహించడు. కాబట్టి కోపయన్ విశ్వత్వేనం ప్రకోపయన్ అలాంటి స్వామిని కోపింపచేస్తూ. గదా అపవిద్ధాయామ్ అరే వినిర్గతే మానయావ సద్ధర్మం సునాభంచ ఆత్మరత్ విపుహు ఇలా గద జారిపోతే అన్ని లోకాలు హా హా హా హా హా గా స్వామి దిక్కేముంది?

కానీ పాపం భయంలో ఎవరికీ జ్ఞాపకం రాలే. పరమాత్మకు ఒక పేరు ఉంది. సహస్రనామంలో చివరి పేరు. ఏమిటది? సర్వప్రహరణ ఆయుధః. ఆయనకు అన్నీ ఆయుధాలు ఆయనే ఒక ఆయుధం. మనకు మనం వేరే, ఆయుధం వేరే, కొట్టడం వేరే, అన్నీ ఆయనే. సంకల్పమే ఆయుధం. కదా? ఆయన సర్వప్రహరణ ఆయుధుడు. ఆ విషయం మరిచిపోయి ఆందోళనలో హాహాకారం చేశాడు. అతని చేస్తే హిరణ్యాక్షుడు యుద్ధ ధర్మాన్ని పాటించినందుకు అతన్ని మెచ్చుకుంటూ మరి న్యాయంగా కింద పరుగ అతను తీసుకుంటారా? ఆయన ఎవరూ తీసుకోకూడదు. తీసుకుంటే వాడు ఓడిపోయినట్టే. ఎందుకు తలకాయ వంచాలి? కింద పడితే తీసుకోవాలంటే వంచాలి. శత్రువు ముందర తల వంచితే వాడు సచ్చినాయ గజ్నా రెండు ఒకటి. ఎవడు తీసుకోడు ఆయుధం. నన్ను కావాలంటే చంపు కానీ ఆయుధం తీసుకోను అంటారు. స్వామికి వదల లేదు కదా అందుకే వారి ధర్మాన్ని సంతోషిస్తూ సునాభంచ స్మరతు సుదర్శనాన్ని స్మరించాడు. చేతిలోనే ఉంటుంది ఎందుకు చెప్పు పక్కనే వస్తుంది స్వామి నీకెందుకయ్యా కొరత నేను నీ దగ్గరే ఉన్నాను అని స్వామి వేంచేశాడు సునాభంచాత్మరద్విభు. తం వ్యజ్ఞ చక్రం పితి పుత్రాధమేన స్వపాసద ముఖేన విషజ్యమానం చిత్రావాచ అతద్విదా ముఖేజరాణం తత్రాస్మాసన్ స్వస్తితే అముంజహీతి ఈ పరిస్థితి చూశారు. స్వామి దగ్గర ఆయుధం లేదు, వాడి దగ్గర ఆయుధం ఉంది, ఇదేమో కింద పడింది, వాడు కొట్టనంటున్నాడు, ఈ ఆయుధం తీసుకోనంటున్నాడు. ఏం జరిగాయి? అందులో పోనీ వాడెవడు? వాడు అయితే భయపడాలి బాధపడాలి ఎవడు వాడు? స్వపార్శ్వత ముఖ్యం తన ద్వారా పరదు. తన ప్రధాన సేవకుడు అండి. తన ప్రధాన సేవకుడి చోటే తాను విషాదంలో తిక్కుకున్నాడు. అంటే ఓటమి అంచుల్లో పడ్డాడు. ఎవరో ఓడించాడంటే ఏం చెప్పాలి? మావాడే పుత్రాదిత్య చేత పరాజయం శాస్త్రం కాస్త వారికి గెలిపిద్దాంలే అన్న స్థితిలో ఉంది. కాబట్టి అలా స్వపాశర ముఖ్యేన విషగ్యమానం తన సేవకుడితో విషాదం పొందింపబడుతున్నటువంటి వాడెవడు ఇప్పుడు వాడు ఇతిపుత్రాధమేనా.

పూర్వం వాడు తన ద్వారపాత ఇప్పుడు దితి పుత్రుల్లో అధముడు అంటే చిన్నవాడు. రెండు అర్ధాలు కదా పిల్ల పెద్దవాడు చిన్నవాడు కదా దితి పుత్ర అధమేన అంటే దితి పుత్రుల్లో చిన్నవాడు ఒక అర్ధము అధమ రాక్షసుడు అని మరొక అర్ధము. ఇలాంటి వాని చేత విషాదం పొందించబడి చిత్రావాచః హతద్విదాం కేచరానాం. వాస్తవం తెలియని ఆకాశ చారులు చిత్ర విచిత్రంగా మాట్లాడుతున్నారు. ఏమని మన భాషలో మంగళాశాసనం అంటాం. కదా? అబుదాయం ఏంటి? మంగళాశాసనం అదే చేస్తున్నారు. తత్రాత్మాన్ స్వస్తితే. స్వామి మీకు శుభం కలగాలి అముం జహి ఇతన్ని గెలువు ఇతన్ని సంహరించు అని ఆకాశ చారులందరూ ఎవరు వాళ్ళంటే అతద్విధం పర పరమాత్మ యొక్క తత్వము తెలియని వాళ్ళు కదా? ఎలాగ ఆయనే గెలుస్తాడు, వీళ్ళు గెలుస్తారా? వాడు ఎప్పుడు గెలవాలి అది కాని పని ఈయనే గెలుస్తాడు. సరే మనకు ఆందోళన ఏమో ఏమవుతుందో ఏమవుతుందో. అని అందుకే నాయనా నీకు మేలు కలగాలి. ఇతన్ని సంహరించు. సతం నిశమ్యాత్తరధాంగమగ్రతః వ్యవస్థితం పద్మఫలాశలోచనం విలోక్య చామర్ష పరిపృతేంద్రియః వృషా స్వదంతచ్చదం ఆదశన్. శ్వాసం కింద పడిన ఆయుధాన్ని తీసుకుంటాడేమో మీరు కాస్త గెలిచారని అనిపిద్దాం అనుకున్న హిరణ్యాశ్యుని ఆశ. నీ రాసి ఆయన తీసుకోలేదు అందుకే అంటున్నాడు నిచమ్య అత్తరధాంగం చక్రం ధరించి ఉన్న స్వామిని చూశాడు. వ్యవస్థ అగ్రతః వ్యవస్థితం ముందర ఉన్నాడు, ఎదురుగా ఉన్నాడు. పారిపోలేదు, చాటుకు కూడా పక్కకు పోలేదు, దాక్కోలేదు. అంతేకాక ఇంకోటి పద్మ ఫలాచలోచనం. పుండరీ కాక్షలు కదా విశాలమైన నేత్రములు అవి కాస్త అక్కడే స్వామి కళ్ళు కాస్త ఎర్రగా ఉంటాయి. ఇప్పుడు మరికాస్త ఎర్రబాగి నిజంగా వాడినాడు కదా మరికాస్త ఎర్రబాగినాయి అందువల్ల పద్మ పరాచ రోచనం పద్మముల యొక్క

దళముల వంటి నేత్రములు గల మహానుభావుడిని చూచి విలోక్య అమర్ష పరిపృతేంద్రియ అసహనం. నా ముందర ఆయుధం పడిపోయిన వారు కూడా మళ్ళీ స్మరించిన ఆయుధం చేతికి వచ్చేసిందే ఇలాంటి ఈ మహా అమర్ష పరిపృతేంద్రియః. రుషా సుదంత క్షదమాదషన్ శ్వసన్ కోపంతోటి తన పెదవిని గట్టిగా కొరుకుంటూ ఎగబోస్తూ అంటాం కదా ఈ పని చేస్తూ క్షదం ఉచ్ఛవసన్ కరాల దౌష్రా చక్షుర్భ్యాం సంచక్షానః దహన్నివ అభ్యవృత్య స్వగదయ హతోసీతి ఆహనతు హరిం. ఏమన్నాడు మళ్ళీ అంటే కరాదంష్ట్రః చక్షుప్యాం. భయంకరమైన కోరలు ఉన్నాయి ఎర్రటి కళ్ళతోటి. కాల్చి వేస్తున్నట్టుగా చూస్తూ ఎగిరి వచ్చి తన గదతో హతోసి నీవు ఈ దెబ్బతో నీ పని సమాప్తం అనుకుంటూ గదతో స్వామిని కొట్టాడు. ఆహనతు హరిం పదా సవ్యేనతాం సాదో. భగవాన్ యజ్ఞసూకరః ఈరయాభిషతః శత్రోహో ప్రాహరత్ వాతరంభసం అలా. కొట్టినటువంటి గదను స్వామి పదా కవ్యేన ఎడమ కాలుతో అలా కొట్టేసింది. అది పోయి ఎక్కడో అంటే దీన్ని కృత ప్రతికృతం అంటారు. ఏంటి స్వామి గదతో కొడితే గద కింద పడింది. నిరాజురయ్యాడు స్వామి. ఇప్పుడు గదతో వాడు కొట్టాడు. ఆ కొట్టినప్పుడు ఈ స్వామి తన ఎడమ కాడుతో వారి గదను అలా కొట్టేసాడు అది కింద పడింది. ఇప్పుడు వాడు ఏమయ్యాడు? సేమ్ అందుకే అంటున్నాడు లీలయా నశతః శత్రుహో. ప్రాహరతు వాతరంహసం శత్రువు గగను కొట్టాడు వాడు చూస్తున్నాడు. స్వామి అంటాడు ఆహచ ఆయుధమాసత్ స్వామి తీసుకోరా నాయనా. మరి అంతే కదా నువ్వు చేశావ్ నేను కూడా చేస్తాను ఏం బాధ లేదు. బాబు ఆయుష్షాన్ని తీసుకో. ఘతస్వ త్వం జిగీషసి ప్రయత్నం చెయ్యి. ఎలా అనుకుంటున్నావు కదా అలా కూర్చుంటే ఎలా తీసుకో ఆయనను ప్రయత్నం చేసి చెయ్యి ఎరుస్తావో ఏమో ఇత్యుక్తః తలలా భూయః తాలయన్ వెనదతు పురుషం.

ఆ గదను తీసుకోకుండా ముష్టి ఘాతంతో అతన్ని కొడుతూ మళ్ళీ నాదం చేశారు. తాంస ఆపదతీం వీక్ష్య భగవాన్ సమవత్సితః జగ్రాహ లీలయా ప్రాప్తాన్ గరుత్మానివ పన్నగీం. అలా వచ్చినటువంటి ముష్టి ఘాతాన్ని సంతోషంగా లీలగా స్వీకరించాడు. ఎలాగంటే గరుత్మంతుడు పామును స్వీకరించినట్టు అన్నాడు. సర్పము కాటేస్తుంది కదా ఆ పాము కాటను ఎలా గరుత్మంకుడు స్వీకరించాడో ఇతని ముష్టి కాటాన్ని స్వామి లాగా స్వీకరించాడు. పాము కాటుతో వారి పొందులకి ఏమీ జరగదు. వారి ముష్టి ఘాతంతో స్వామికి కూడా ఏమీ జరగదు. సో పౌరుషే ప్రతిహతే హతమానః మహాసురః నైచ్ఛత గదాం దీయమానాం హరిణ విగత ప్రపా. హిరణ్యాసుడు ఏమో కదా తీసుకోమన్నాడు. స్వామి తన కాలుతో పైకి దాన్ని ఎగరవేసి తీసుకో అన్నాడు. అంటే వంగకు నీనే ఇష్టం తీసుకుంటావు. నేను ఇస్తాను తీసుకోరా? భూమి తలకే వంచినట్టు కదా. న్యాయంగా నువ్వు ఆ పని చేయాలి. చేయలే నేను చేస్తున్నా. ఏదో ఇస్తున్నా చూడు. అదంతే. కాస్తోడే మరి ఆయనకు సూకరంగా చేతులు లేవు. ఆయన హృదయం మీ కాళ్ళే. అందుకే ఇవన్నీ కాళ్ళే కదా. అలా కాళ్ళతో వేసేస్తే తీసుకుంటే మళ్ళీ వీడు దయకి వచ్చినట్టే. పడిపోయిన శత్రువు వెతికి తీసుకుంటే ఏమైనట్టు అవుతుంది. అందుకే అలాంటి దాన్ని నైజల్గదాం దీయమానాం హరిణాభిగత ప్రభా కాంతి తగ్గిపోయింది. శ్రీ మహావిష్ణువు ఇచ్చేటువంటి గదను తీసుకోవడానికి ఒప్పుకోక జగ్రాహ త్రిశిఖం శూలం. ఈ మహానుభావుడు త్రిశూలాన్ని స్వీకరించాడు. జ్వలజ్వలనలో రూపం యజ్ఞాయ కృతరూపాయ విప్రాయ అభిచరన్ యథా. ఎలాగైతే యజ్ఞంలో బ్రాహ్మణుడికి హోమం చేస్తారు. మేము అభిచార హోమం చేస్తాం కదా. ఈ అభిచార హోమం చేసినప్పుడు ఆ మంత్రంతో నెయ్యి. మంత్రికి ఇస్తారు. ఆ మంత్రి ఇచ్చినటువంటి నెయ్యి అగ్నిహోతుడు స్వీకరించాడు అనుకోండి, ఎవడి పేరు చెప్పాడు అక్కడ వాడు అవుట్. దాన్ని తీసుకోకూడదు. అగ్నిహోతుడు స్వీకరించడు.

అలాగే ఇక్కడ వీడు కూడా స్వీకరించలేదు వాస్తవంగా. అయితే చమత్కారం ఏంటంటే జగ్రాహ త్రిశికం శూలం జలజ్వలన లోలుకం. దాన్ని తీసుకోకుండా త్రిశూలం తీసుకున్నాడు. ఈ త్రిశూలము అభిచార హోమంలోని ఆపుతి లాగా ఉంది. అంటే శత్రువును తప్పకుండా సంహరించగలిగే ప్రభావం కలిగినది అర్థం. తదోజస దైత్య మహాభతార్పితం చకాసదంతస్క ఉదీర్ణదీధితి చక్రేణచిచ్చేద నిశాతనేమిన హరిర్యథ తార్క్ష్య పతత్రం. ఉచ్ఛితం. ఇందులో చక్రేన కిచ్చేదని చాతనేమిన అంత బ్రహ్మాండంగా వచ్చినటువంటి త్రిశూలాన్ని స్వామి తన చక్రంతో ఛేదించాడు. తార్క్ష పుతత్రం ఉచ్ఛితం యథా హరిహి. మనకి దీనికి రెండు మూడు నాలుగు అర్ధాలు ఉన్నాయి ఈ పదానికి జాగ్రత్తగా చెప్పుకుంటే ఒకటేమిటి ఇంద్రుడు విశ్వరూపుణ్ణి కొట్టేసినట్టుగా. స్వామి ఇదో ఎవడో ఉత్తరాసురుడిని కొట్టేసినట్టుగా గరుత్మంతుడు సర్పాన్ని కొట్టేసినట్టుగా ఇలా రకరకాలుగా ఆ స్వామి నిశాదనేమి నాచిచ్చేదా. తీష్టమైనటువంటి దీనితో చక్రం తోటి త్రిశూలాన్ని సంహరించి తుడిచి పారేసి ఊర్కిణేశ్వ సూరే ఇలా. తన సూరము ఖండించబడితే బహుధా అరిణాహరే ప్రత్యేత్య విస్తీర్ణం పురో విభూతిమత్ ప్రవృద్ధ రోషః స కఠోర ముష్టినా నదన్ ప్రవృత్య అంతరధీయతా అసురః ఇక ఎదురుగా నిలబడి ఎదురుగా కూర్చొని యుద్ధం చేస్తే వ్యవహారం కుదరటంలే. కాస్త మేము ఎవరం? రాక్షసులం కదా, మా పనేమిటి? కాస్త మాయా యుద్ధం చేయించొచ్చు అనుకొని మహా వేగంగా వర్షస్థలాన్ని ముందుకు సరిచి ముందరికి వచ్చి అతన్ని ముష్టిఘాతంతో కొట్టి స్వామిని తాను అంతర్ధానం చెందాడు. అంటే మాయా యుద్ధం అన్నమాట. అంతరధీయతాసురః తేనేత్సమాహతక్షత్తః భగవాన్ ఆదిసూకరః.

నా కంపత మనాక్వాపి శ్రజాహత ఇవద్విపా వరంత కష్టబడి తన బలమంతా ఒకటి చేసుకొని ఇచ్చినటువంటి ముష్టి ఘాతం ఎలా ఉందయ్యా అంటే ఏనుగు మీద పూలమాల వేసినట్టు ఉందట. త్రజాహత ఇవద్భితః పూలమాలతో కొట్టబడిన ఏనుగులా ఉంది పరిస్థితి. వాడు కొడితే స్వామికి ఏమవుతుంది మరి? ఈ ఆయుషాలు, ఈ దెబ్బలు ఆయనకి శరీరం మనలాగా పాంచభౌతికమైతే ఏమైనా బాధ. అది ఎలాంటి శరీరం అది? పంచ ఉపనిషణ్మయ క్రీణం. కాబట్టి ఏ ఆయుధాలు అయినా ఏమి చేయలేవు. అందుకే అంటున్నాడు శ్రజాతైవద్విపః అథ ఉరుధాసుజనుమాయాం యోగమాయేశ్వరే హరౌ. ఇప్పుడు వాడు రకరకాల మాయను ప్రయోగించాడు. ఎవరి మీద? యోగ మాయ అధిపతి అయిన పరమాత్మ మీద. గమనించాలి జాగ్రత్తగా యోగమాయేశ్వరుడు స్వామి. అలాంటి స్వామి మీద హిరణ్యాక్షుడు అన్ని మాయలు ప్రయోగించాడు. ఎలా ఉంటుందండి? అందుకే యోగమాయేశ్వరే హరౌ యాం విదోక్య ప్రజాహ త్రస్తాహ మేనిరే అస్య ఉపసంయమం. అతడు ప్రయోగించిన మాయలను చూచిన వేరే ప్రజాపతులు. ఇతర దేవతలు ఇతరులందరూ కూడా ఈ ప్రపంచానికి అకాళ ప్రళయం వచ్చేసింది అని వణికిపోయారు భయపడిపోయారు. అలా సంయమం ఓహో వావ వత్యండ తమత్వాం సవమైరయన్ చండ వాయువులు వీచాయి దుమ్మంతా జగత్తంతా నిండిపోయింది దిగ్భ్యః నిషేతుహు గ్రావాణః దిక్కుల నుండి రాళ్ళు వచ్చి ఏర్పడుతున్నాయి. ఎలాగంటే ఎవరో రాళ్ళు విసిరేస్తే పడతాయే అలా అన్ని దిక్కుల నుంచి రాళ్ళు వచ్చి పడుతున్నాయి. ప్రహితాయువ. దేవు నష్టభాగ అబ్రౌగైహి సవిద్యుత్ తనయిత్ నృతి ఆకాశంలో నక్షత్రాలు కనబడటం లేదు. మబ్బులు కూడా లేవు. కానీ ఉరుములు మెబ్బులు మాత్రం ఉన్నాయి. ఎలా ఉంటుందండి పరిస్థితి? మబ్బు ఉండి మెరిస్తే అనుకుంటాం. మబ్బులు లేవు.

కానీ మెరువులు ఉన్నాయి, పురుములు ఉన్నాయి, పిడుగులు పడుతున్నాయి. ఇలా వర్షద్విహి పూయకోశాస్త్రుకు విన్మూత్రాత్విని చాతకృతు ఎముకలు, మూత్రము, మలము అలాగే దుర్గంధము, శేషములు, రక్తము. ఇవన్నిటిని ఇవన్నీ వర్షిస్తున్నాయి, మేఘాలు లేవు. మేఘం లేకుండానే వర్షం వస్తూ ఉంది. మేఘం లేకుండానే కురుములు, మేఘం లేకుండానే మెరుకులు. ఇలా చేస్తూ పరిషద్భిహి గిరయః ప్రతిదృశ్యంత. నానాయుధముచ అనగా పర్వతాలన్నీ ఎగిరి వస్తున్నాయి. ఆయుధాలను ప్రయోగిస్తున్నాయి పర్వతాలే అన్నట్లు కాదు. నానాయుధముచోనగా. దిగ్వా దిగ్వాసస యాతు ధాన్యః సూలిన్యః ముక్తమూర్ధయాః రాక్షస స్త్రీలు వెంట్రుకలు విరబోసుకొని చేతిలో శూలం పట్టుకొని ఒంటి మీద నూరు పోగులే అంటే దిగంబరముగా వాళ్ళంతా కృత్యాలు అంటాం కదా మనం అలా వాళ్ళంతా పరిగెత్తుకొని వస్తున్నారు. బహుభిహి యక్షరక్షోభిహి పత్యస్వరధ కుంజరైహి ఆతతాయిభిహి ఉత్సృష్టాహింసావాచః అతివైశ్యసాః యక్షులు, రాక్షసులు, పిశాక్షములు మనం టాకినీ టాకినీ అంటామే ఇలాంటి రకరకములైనటువంటి అన్ని భూతములు. పరుషంగా మాట్లాడుతూ హింసావాచః హింసను ప్రకోపించేటువంటి వాక్యములను పలుకుతూ వారందరూ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు. ప్రాదుష్కృతానాం మాయానాం ఆసురీణాం వినాశయత్ సుదర్శనాస్త్రం భగవాన్ రాయుంత దైతం త్రిపాదం ఆ మహాభాగ కష్టపడి అన్ని మాయలు ప్రయోగిస్తే స్వామి ఒక్కసారి సుదర్శనాన్ని అలా చూపాడు. కాదు కదా? సుదర్శనం కనపడితే అక్కడ ఏం మాయలు ఉంటాయండి? అన్నీ భస్మసా. సుదర్శనం కనపడితే అన్నీ మాయలు పోతాయి కాబట్టి ఆ రీతిలో ఆ సుదర్శనాన్ని చూపెట్టాడు. ఆగతాయ విరుత్సృష్ట సుదర్శనాశ్రం భగవాన్ ప్రాయుంత తదా దితేహే సంభవతో సహసా హృదివేపధు స్మరంత్యా భర్తురాదేశం స్తనాచ్య అశ్రుకు ప్రసుశ్రువే

ఇప్పుడు వాడి మాయలన్నీ పోయాయి. కానీ స్వామి సుదర్శనాన్ని చూపెట్టిన సమయానికి దితి యొక్క హృదయంలో వణుకు పుట్టింది. ఆమె యొక్క స్థనముల నుండి రక్తం స్రవించింది. అంటే కుమారుడు పోతున్నాడు అని అర్థం. ఈ సూచనను ప్రశ్రస్తురివే వినష్టాస్తు సమాయాతు భూయస్య అవృజ్య కేశవం వృషాభోగహ మానోముం. తదృశి అవస్థితం బహిహి తాను ప్రయోగించిన ఇన్ని మాయలు వ్యర్థమయ్యాయి వాడెదురుంగా సిద్ధంగా క్షేమంగా ఉన్నాడు. స్వామి అలాంటి స్వామిని చూచి కోపించి తం ముష్టి నిర్భిన్న వినిఘ్నంతం వజ్ర సాధూక్షజః కరేణ కరణ మూలేహన్ యథా త్వాత్రం మరుత్పత్తిహి. వాడు ముష్టి ఘాతం చేస్తే స్వామి కరేణ కరణమూలే అహనత్ కరణమూలం అంటే ఈ భాగం అంటాం ఇది మర్మ స్థానం అంటారు. పనాల పోయే స్థానం అంటే ఇక్కడ గట్టి దెబ్బ తగిలింది అనుకోండి, గట్టి ఏం వద్దు కొంచెం కూడా కాదు. తగిలిందంటే పోతాడు అంటే మనకు ఒక స్వామి అది కూడా చారయ్య అని అంటున్నాడు ఇలా కొట్టాడు. రేయ్ ఆట ఏమంటే కరాటేనా కరాటేనా కరాటే ఆయన కరాటే ఉత్తరం వాడుతున్నాడు స్వామి అవునండి కరాటే కరాటే అంట కరతలంతో తల తలేన అంటాం కదా అంటే కరాటే స్వామికి వచ్చేసింది. ఆ కరాటే తోటి అంటే ఈ చేతి తోటి ఇక్కడ కొట్టేసారు కరణ మూలంలో ఇలా కరణ మూలంతో కొడితే వజ్రసారోక్షజః కరేణ కరణ మూలేహం యథా త్వాత్రం మరుత్పతిహి ఇంద్రుడు విశ్వరూపుణ్ణి కొట్టినట్టుగా లేదా ఇంద్రుడు వృత్రాసురుడిని కొట్టినట్టుగా స్వామి హిరణ్యాక్షుడిని కొడితే స ఆహతః విశ్వజితాస్యవజ్ఞయ పరిభ్రమద్గాత్రః ఉదత్తలోచనః విచీర్ణ బాహ్వంగ్ర శిరేరుహోపతతు యథా నగేంద్రః దురితో నభస్వత ఆ చిన్న దెబ్బకే ఈ మహానుభావుడు పరిభ్రమత్ గాత్ర శరీరం అంతా

తిరిగింది ఉదస్తలోచనః మిడుగుడ్లు అంటాం చూడండి కళ్ళు కాస్త తిరిగిపోయాయి ఉదస్త విశీర్ణ వాక్వంగ్రి శిరోరుహః కాళ్ళు చేతులు వెల్లాడేసుకొని వెంట్రుకలు విరబోసేసుకొని శిరోరుహః యధా నగేంద్ర హదులితో నభస్పత వాయువు చేత పెకిలించి కూలగొ కూల్చబడిన చెట్టు లాగా వాడు కింద పడిపోయాడు. శితౌ శయానం తమకుంఠ వర్చసం కరార దౌష్ణం పరిదష్ట దచ్చదం అజాదయః వీక్ష్య శశంసుహు ఆగతాః ఏమైంది? పడిపోయాడు. భూమ్మీద పడుకున్నాడు హాయిగా అంటే పడిపోయాడు. ఇది అక్షితౌశయానం. భూమ్మీద పడిపోయాడు. అయినా అకుంఠవర్చతం అతని దివ్యమైనటువంటి తేజస్సు మాత్రం. అగ్గరే అలాగే అకుంఠవర్చతం కరాళ దౌంశ్రం పరిదష్ట దక్షతం ఇషా బాగా పెద్ద నోరు కోరలు బాగా ఉన్నాయి దానికి తోడు పరిదష్ట దక్షతం కొరకబడిన పెదవి కలవాడు అజాదయః వీక్ష్య అలా పడి ఉన్నవాడిని బ్రహ్మాదులు సూచి జచముతూ అహో ఇమాం కోనులభేత సంస్థితం అబ్బా. ఎంతటి మహానుభావుడు. ఇంతటి ఈ స్థితి ఎవడండీ పొందేది? ఏ స్థితి? ఆలోచించండి. పరమాత్మ ముఖం చూస్తూ చచ్చాడు. రెండోది పరమాత్మ పాదముతో కొట్టబడి చచ్చాడు. కరవంటి పదమే ఆయనకు? వరహాని కరం లేదు. కదా? స్వామి పాద స్పర్శతో. స్వామి ముఖాన్ని చూస్తూ స్వామి ముందర పడి మరణించారు ఎవరికి వస్తుందండి అది? ఎంత అదృష్టం చేసి ఉండకుంటే ఎంతటి మహానుభావుడు కాకుంటే ఇంత స్థితి ఎవరికైనా వస్తుందా? ఇమాంగ్ సిటింగ్ కహా ఇలాంటి స్థితిని ఎవడయ్యా పొందగలవాడు? పరమాత్మ పాద స్పర్శతో పరమాత్మ ముఖాన్ని చూస్తూ పరమాత్మ ముందర పడిపోయి ప్రాణం విడిచే స్థితి ఎంత గొప్పవారైతే రావాలి.

అయినా నువ్వు నువ్వు నిజంగా చాలా అదృష్టవంతుడవి అహో ఇమాం కోనులపేత సంస్థితం యం యోగినః యోగ సమాధిన రహో జ్యాయంతి లింగాత్ అసతో ముముక్షయా మహాయోగులు తమ యోగముతో, సమాధితో ఏకాంతంగా పరమాత్మ ఇలా ఉంటుండవచ్చు. ఇలా చెప్పాయి వేదాలు కాబట్టి ఆయన ఆచారం ఇలా ఉండి ఉండవచ్చు. అను లేకుంటే ఒక విగ్రహాన్ని ముందర పెట్టుకొను ఇలాంటి పరమాత్మ విగ్రహం ఇలాగే ఉంటుందేమో విగ్రహాన్ని ముందర పెట్టుకొని లేదా మంత్రాలు జ్ఞాపకం చేసుకొని ఆకారాన్ని చిత్రించుకొని చిత్తినిచ్చుకున్న ఆకారాన్ని యోగముతో సమాధితో ధ్యానం చేస్తారో ఏ మహానుభావుని కోసం అది తస్సేష దైత్య ఋషభః పదాహతః ముఖం ప్రపశ్యన్ తను ముత్స సర్జః కదా అలాంటి మహానుభావుని యొక్క పదాహతః కాలికేత కొట్టబడి రెండోది ముఖం ప్రపశ్యన్ పరమాత్మ ముఖాన్ని చూస్తూ తనుం ఉత్సకర్య శరీరాన్ని విడిచిపెట్టాడు ఆ ఎంత ఆశ్చర్యం అండి చెప్పాను కదా మీకు వాల్మీకి కానీ వ్యాసుడు కానీ ఏదో శ్లోక పాదం నింపాలి అదేదో తూచా కూకా కుర్రుకర్ అంటారు చెప్పాలి అని. చూస్తుంటే రికార్డు ఎప్పుడో వింటుంటాను. కర్రులు కుర్రులు ఉంటాయి. అది ఏమిటో ఏం భాషో తెలుగో మలయాళమో తమిళమో అన్నీ ఒకే తేలు ఉంటాయి. ఎందుకంటే ఆ ఏదో తాళం వేస్తాడు. ఆ మ్యూజిక్ పదం ఏది కుదరదు. ఇలా కుర్రు అంటాడు అయిపోతుంది ఇక్కడికి. అలా పాపం వీళ్ళు రాయరు. ఒక అక్షరం వేశారంటే అద్భుతం జరిగితేనే అక్షరం వేస్తారు. మహాయోగులు, మహా మనిషులు, మహామునులు, మహా తపస్సులు ధ్యానంతో పరమాత్మ ముఖం ఇలా ఉంటుందేమో అని ఊహించి ధ్యానం చేసే. పరమాత్మ యొక్క పాదము చేత కొట్టబడి పరమాత్మ ముఖం చూస్తూ శరీరాన్ని విడిచిపెట్టాడు. ఎంత ఆశ్చర్యం అండి. ఎవరికి లభిస్తుందండి? అంటే న్యాయంగా ఇప్పుడు వీళ్ళకి ఇది శాపమా వరమా? కదా మహానుభావులకు కూడా దొరకని ఇంతటి ఉత్తమ గతి లభించింది అంటే వరం క్వచిత్తు శాపోపి వరతాం యాతి నాస్యత్ర సంశయః అంటాడు పద్మపురాణంలో.

చాలా చోట్ల శాపం కూడా వరమే అవుతుంది. సందేహం ఏం లేదు. దాని ఉదాహరణలు చాలా ఉన్నాయి. ఆ రీతిలో ఏతౌ తౌ పార్షదౌ అస్య శాపాద్యాతౌ అసద్గతిం పునః కతిపయైహి స్థానం ప్రపచ్ఛేతేహ జన్మ మళ్ళీ గుర్తు చేసుకుంటున్నారు. పొరపాటున ఈ స్తోత్రంలో ప్రభావంలో పడి ఎక్కడ మర్చిపోతారో అని మనకు గుర్తు వీళ్ళు ఎవరో కాదండి. శ్రీ మహావిష్ణువుకు ద్వారపాలకులే. శాపాత్ యాతౌ వసద్గతిం శాపంతో వాళ్ళు ఇలా రాక్షసులు అయ్యారు. పునఃకతిపయైహి స్థానం ప్రపచ్ఛీతి మళ్ళీ కొద్ది రోజుల్లోనే. కొద్ది రోజుల్లో అంటే మిన్న చెప్పాం కదా ఎన్ని రోజుల్లోనే ఒక ఐదారు ఐదారు మనవంతరాలు కావాలి. కదా ఎందుకంటే. ఒక్క హిరణ్యకశ్యపుడే ఒక మనవంతరాన్ని పరిపాలించాడు. యుగానాం ఏక సప్తతిహి. 71 యొక్క మహాయుగాలు వాడు ఒక్క పరిపాలించాడు హిరణ్యకశ్యపుడు. 71 ఇంటూ 4 అన్నమాట. కదా అంటే ఎన్ని అయితాయి? 284 ఎంతో అయితాయి. 284 యుగాలు వాడు ఒక్కడే పరిపాలించాడు. మరి వాడి తర్వాత వాళ్ళు రావణాసురులు వాడు రెండు కోటి సంవత్సరాలు రెండు కోట్ల యుగాలు వాడు పరిపాలించాడు. తర్వాత శిశుపాడు వాడు కొద్ది కొద్దిగా అనుకోండి. ఏం కరిసినా అన్నీ కరిసినా కానీ ఒక నాలుగైదు వేల యుగాల తర్వాత వెళ్లారు. అది వాళ్ళ చాలా తొందరలో స్వామి ఇలా అని అక్కడ అయిపోయింది అంటాడు. కాబట్టి అలా కటిపయైహి స్థానం ప్రపత్సే దేహ జన్మభిహి నమో నమస్తే అఖిల యజ్ఞ తన్వతే స్థితౌ గృహీతామర సత్వమూర్తయే ఇప్పుడు ఇంత ఉపకారం చేశారు కాబట్టి పరమాత్మ ఏం చెప్పాలి? థాంక్స్ చెప్పాలి కదా? ఎందుకు పని చేయమండి? అందుకే అందరూ కలిసి పరమాత్మకు స్తోత్రం చేస్తున్నారు. నమో నమస్తే అఖిల యజ్ఞ తంతవే. అనేకమైనటువంటి యజ్ఞములను విస్తరింపచేసిన మహానుభావా నీకు నమస్కారము. స్థితౌ కృహీత అమల సత్వమూర్తయే జగత్తును కాపాడటానికి

సాత్విక రూపాన్ని ధరించిన మహానుభావుడా దిష్ట్యా హతోయం జగతాం అరుంతుదః త్వత్పాద భక్త్యా వయమీశ నిర్వృతాః నీ అనుగ్రహం వలన అన్ని జగత్తులను పీడించిన వీడు మరణించాడు దిష్ట్యా. మా అదృష్టం బాగుండి ఇప్పుడు వాడు ఇంకెలా వాళ్ళను బాధ పెట్టేవాడు. త్వత్పాదభక్త్యావయమీశ నిర్వృతా అయితే మీకేమిటయ్యా అంటారా? మీ పాదభక్తి ఉన్న మేము ఇప్పుడు సంతోషించాం. అంటే పరమాత్మను నమ్ముకుంటే ఒక ఏం లేదు రక్షణ తప్పకుండా లభిస్తుందన్న నమ్మకం మాకు ఈ సంఘటనలో జరిగింది అంటే. స్వామి దుష్ట సంహారం ఎందుకు చేస్తాడు? భక్తులకు శిష్టులకు నమ్మకం ప్రకటన చేస్తాడు. అంటే చెప్పారు మనకు ప్రధాన చరిత్రలో సత్యం విధాతం నిజ పుత్య భాషితం వ్యాప్తించె స్వచ్ఛ అఖిల లోక. గమ్యతాం తన భక్తుడు మాట్లాడిన మాటను నిజం చేయడానికి వచ్చాడు సంభ నుంచి. ఎందుకంటే అలా పొరపాటున సంభంలో ఆయన రాలేదనుకోండి తన రాని మాట ఏమవుతుంది? ఛీ ఛీ ఛీ ఈ పరమార్థ భక్తులందరూ అబద్ధాల కోర్లే. వాని నమ్మొద్దు వీళ్ళని నమ్మొద్దు. మళ్ళీ స్వామికి ఈ లోకంలో పుట్టగతులు ఉంటాయా ఎవరని తలుస్తారండి? ఏమో ప్రమాదం వచ్చిందని ఆ మాట ఊరికొచ్చాడట. వాడిని చంపడానికి రాలేదు భక్తుల మాట. నిజం చేయటానికి వచ్చాడు అంటాడు. ఇక్కడ కూడా అదే జరిగింది. స్వపాద భక్త్యా వయమీశ నిర్వృతాః. మైత్యుడు అంటున్నాడు ఏవం హిరణ్యాక్ష సత్య విక్రమం ససాధయిత్వా హరిహి ఆది సూకరః జగామ లోకం. అఖండితోత్సవం సమీడితః పుష్కర విష్టరాదిభి ఏవం హిరణ్యాక్షం అసహ్య విక్రమం ఎలాంటి వాడు వాడు వారి అక్రమాన్ని ఎవ్వడు సహించలేడు వాడు వస్తున్నాడు వెంటనే పారిపోయాడు ఎవరికి చేత సహింప వీలు కానటువంటి పరాక్రమం గల హిరణ్యాక్షుడిని సాధయిత్వా సంహరించి ఎవరియనే ఆది సూకర మొదటి వరాహ స్వామి.

రాజవాడి జగామలోకం స్వం అఖండితోత్సవం పని అయిపోయింది కదా. అయ్యా కూడా ఉండండి ఓ గంట ఉండండి మీ అందరికీ డిన్నర్ ఇస్తాం ఏదో ఏదో పాఠ్య అంటారు కదా విజయోత్సవం. డిన్నర్ చేస్తాం కాస్త అచ్చపడి మాట్లాడటం చూస్తున్నా కాసేపు కూర్చోండి. స్వామి లేక వినేం కుదరదు పని అయిపోయిందా? మళ్ళీ పని అయిపోతే పో వస్తా. వృధాగా మిగిలిపో నాకేమిటి కబుర్లు? పని లేకుండా అకారణంగా స్వామి ఎందుకంటే కాలమును చాలా జాగ్రత్తగా వాడుకోమని చెప్పే స్వామి. ఒక విధంగా కాలరూపుడైన పరమాత్మ మరి కాలాన్ని వేస్ట్ చేస్తాడా? పని పూర్తయింది తన లోకానికి ఆ మహానుభావుడు. సమీళితః పుష్కర విష్కరాదిభిహి జగామలోకం స్వం అఖండితోత్సవం. నిరంతరం ఉత్సవాలు జరిగేటువంటి తమ లోకానికి వెళ్ళాడు. ఎలాగయ్యా అంటే సమీళితః పుష్కర విష్కరాదిభిహి బ్రహ్మాది దేవతల చేత చక్కగా స్తోత్రము చేయబడుతూ ఈ మహానుభావుడు వైకుంఠానికి వెళ్ళాడు. మయా యధానోక్తమనాభి తే హరేహే కృతావతారస్య సుమిత్ర చేష్టితం నాయనా నువ్వు అడిగావు. నేను ఆ విషయాన్ని ఇప్పుడు యధానుక్తమవాది చెప్పని దాన్నంతా సక్రమంగా వివరించాను. కృతావతారస్య సుమిత్ర చేష్టితం అవతరించి వరాహావతారాన్ని స్వీకరించి ఏ ఏ పనులు చేశాడో. అవన్నీ నీకు యధావత్తుగా పూసగుచ్చినట్టు వివరించాను. యధా హిరణ్యాక్ష ఉదార విక్రమః మహామృతే క్రీడనవతు నిరాకృతః. ఇంత గొప్ప బల పరాక్రమాలు గల హిరణ్యాక్షుడు బొమ్మలాగా గెలువబడ్డాడు. కీడన అంటే ఆడ బొమ్మ. అది మొట్ట ఇష్టం చేసి అది పారేస్తా పడిపోతుంది. అలా ఈ మహానుభావుడు స్వామిని బొమ్మలాగా హిరణ్యాక్షుడిని బొమ్మలాగా గెలిచినటువంటి వృత్తాంతాన్ని నీకంతా వివరించాను. అయినా ఏం కావాలంటావో మళ్ళీ చెప్పు అంటే ఇది కౌసార వాఖ్యాతమాశృత్య భగవత్ కథాం క్షత్తానందం పరం లేభే మహాభాగవతో ద్విజాయ

ఇలా పరమాత్మ యొక్క ఆది సూకరం ఆది వరాహం అంటాం ఇలాంటి వరాహ స్వామి యొక్క కథను హాయిగా విని పరమానందం లేపి అంటే పరమానందమును పొందాడు అన్నమాట. దేవా సము చూపించో పరమాత్మనే పొందాడు. అంతే కదా? పరమానందం పొందాడు అంటే ఏమర్థం? పరమాత్మ సాక్షాత్కారాన్ని పొందినంత అనుభూతి. నమస్కారం ఏంటంటే నాకు చెప్తారు అందులో దూరకండలో గృహీత్వా ప్రేక్షమానా స భర్తుస్కర విభూషణం భర్తారమివ సంప్రాప్త జానకి ముదితా భవత్ హనుమంతుడు సీతమ్మకు ఉంగరం ఇచ్చాడు. రామనామాంకితం చేదం పశ్చదేవి అంగుళియ్యకమని. ఆ ఇచ్చిన ఉంగరాన్ని తీసుకున్న ఆమె. గృహిత్వా ప్రేక్షమానాస భర్తు కరవిభూషణం. స్వామి యొక్క కరభూషణాన్ని చూచి చూస్తూ ఎలాంటి ఆనందం పొందిందంటే భర్తారమివ సంప్రాప్త. వచ్చినది ఉంగరం కాదు ఆయనే వచ్చాడు. భర్తను పొందినంత ఆనందం పొందింది అంటున్నాడు. అంటే భర్త యొక్క ఉంగరాన్ని చూస్తే భర్తను చూసినట్టే. అందుకే శాస్త్రకారుడు చెప్తాడు. భార్య కానీ, భర్త కానీ, ప్రియునికి కానీ, ప్రియుడాలికి కానీ ఒకరి మీద ఒకరి కంటే మధ్య వస్తువుల మీదనే ప్రేమ ఎక్కువ ఉంటుందట. ఘటకులు అంటాం చూడండి. అంటే అలిగి దూరంగా పోతే వారి అలుక పోగొట్టి మళ్ళీ ఇద్దరిని కలిపే వాళ్ళు ఉంటారే వారి మీద భర్త కంటే ఎక్కువ ప్రేమ ఉంటుంది భర్త మీద కంటే. ఆయనకు ఎందుకంటే ప్రేమ వాళ్ళు కదా. అందుకోసం ఇక్కడ ఈ విషయాన్ని ఇదే రీతిలో స్వామినే పొందినంత ఆనందాన్ని పొందారు. హిరణ్యాక్ష ఉదార విక్రమః మహామృతే పీడనవత్ ఇలాంటి కథను విన్నప్పుడు. పరం లేపే మహాభాగవతః భగవంతుని కథ విన్నటువంటి విదురుడు భగవంతుడినే పొందినంత

ఆనందాన్ని పొందాడు. అన్యేషాం పుణ్య శ్లోకానాం ఉద్దామహ్యసాం సతాం ఉపసృత్య భవేను మోదః శ్రీవత్సాంకస్య కింపునః ఎందుకండీ అంత ఆనందము అంటే పరమాత్మ గురించి కాదయ్యా పుణ్య శ్లోకానాం ఉద్దామైశతాం శతాం. 10 మంది మహానుభావుల చేత కీర్తింపబడుతున్న గొప్ప కీర్తి గల సత్పురుషుల కథ వింటేనే అంటే భగవంతుని భక్తుల కథను సజ్జనుల కథను వింటేనే ఆనందం కలుగుతున్నప్పుడు సాక్షాత్తు భగవంతుని కథే వింటున్నప్పుడు ఏం కలుగుతుందండి? ఇంకా చెప్పాలా? కింపునః మళ్ళీ ఏం చెప్పాలయ్యా? భగవంతుడు భక్తులైన వాళ్ళు, సజ్జనులు, 10 మంది మహానుభావుల చేత నిరంతరం కీర్తింపబడే. ఉత్తమ కీర్తిగర మహానుభావుల చరిత్ర వింటేనే ఇంత ఆనందం కలుగుతుంది అన్నప్పుడు సాక్షాత్తు పరమాత్మ కథ వింటే ఆనందం కలుగుతుందని మళ్ళీ వేరే చెప్పాలా? కింపునః భవేన్ మోదః శ్రీవత్సాంకస్య కిం పునః యో గజేంద్రం జషగ్రస్తం ఛాయంతం శరణాం భుజం క్రోశంతీనాం కరేణూనాం కృత్స్రతః అమోచయతు ధృతం అంటే ఆపదలు వచ్చినప్పుడు మనం ఏం చేయాలి? ధర్మశాస్త్రం చెప్తుంది మనకు మనము తీర్చుకోలేనంత గొప్ప ఆపద వచ్చినప్పుడు గజేంద్ర మోక్షణ కథను తలుచుకోమని. అంతే కాదు మనము తొలగించుకోలేము అని నిశ్చయించుకున్న ఆపద తొలగిపోయిన తరువాత కూడా దాన్ని తలుచుకోవాలి.

ఎందుకంటారా? ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ గజేంద్రుడు బతికి బట్ట కడతాడు అనుకోలేదు కదా? లావోకింత శయ్యం విరోలంబయ్య ప్రాణంబులు తావు తచ్చెను. మూర్ఛ వచ్చే తనువుండచ్చెను శ్రమంబయ్యెడు. నీవే తప్ప ఈ తప్పలంబయ్య. వినిపించు లాస్ట్ ఏజీ అంటాం కదా అక్కడికి పోయాడు. నేను చచ్చిపోతాను అనుకున్నాడు. అప్పుడు సరే ఏదో ఒక రాయి ఎత్తేద్దాం ఆయన రాయి ఉంటే ఉంటది లేకుంటే లేదు అని అప్పుడు మొదలు పెట్టాడు. చివరి ఊపిరితో ఉండి. స్తోత్రం చేశాడు స్వామిని. ఎన్నేళ్ళు? ఒక వెయ్యి సంవత్సరాలు. అంటే గజేంద్రుని చివరి ఊపిరి కాలం ఎంత? వెయ్యేళ్ళు అన్నమాట. 10,000 ఏళ్ళు కొట్టాడాడు. కదా చెప్తారు కదా. 10,000 ఏళ్ళ కరంబు మించితిని అని చెప్తారు బోధా చెప్తారు. 10,000 ఏళ్ళు కొట్టాడాడు. ఒక వెయ్యి ఏడు సోత్రం చేశారు. అది ప్రాణం పోతున్నది ప్రాణం పోతున్నది ప్రాణం పోతున్నది అనుకుంటే వేలు బతికారు ఆలోచించండి. కాబట్టి అది ఎందుకంటే మహత్యాపది సంప్రాప్తే స్మర్తవ్యో భగవన్ హరిహి. సారా మంది పప్పులో కారేస్తారు ఇక్కడ. హరిహి అంటే అర్థం అదే కావచ్చు. శ్రీమన్నారాయణుడు విష్ణుడు అని అంటాం. కానీ హరి కూడా ఒక అవతారం. అలాగే ఇది రామ కృష్ణ వరాహ నరసింహ అవతారము. ఈ ఏమో తర్వాత చాక్షుష మృద్రం కదా. చాక్షుష మనవంతరంలో హరి ఒక అవతారం. ఆయన ఎవరు? ఆ విశ్వాస్ ఉలూకుడు. ఉలూకుడు ప్రజాపతి అంటాం కదా. ఆ మహా అతనికి మున్నాడు పేర్లు ఉన్నాయి. ప్రధాన పేరు ఇది. ఆ ప్రజాపతికి హరి రూపంలో స్వామి అవతరించాడు. ఆ అవతరించిన వాడు వచ్చాడు. చాలా మందికి ఆ రహస్యం తెలియదు. అది అంటే ఆయనే వచ్చాడు. సరే అక్కడే ఉన్నాడు పోయే కొట్టే కాదనందు. ఎక్కడికే వస్తాడు మహానుభూవి కానీ అది అవతారం. మహత్యాపది సంప్రాప్తే స్మర్తవ్యో భగవాన్ హరిహి అంటే అర్థము గజేంద్రుడిని రక్షించిన హరి అనే అవతార మూర్తిని స్మరించాలి. అంటే అర్థం గజేంద్ర మోక్షణాన్ని స్మరించాలి. ఆపద వచ్చినా దాన్నే స్మరించాలి.

ఆపద తొలగిన వారిని స్మరించాలి. అందుకే హిరణ్యాసులనే పెద్ద ఆపద లోకానికి తొలగింది కాబట్టి అన్ని లోక జోథులందరు కలిసి గజేంద్ర మోక్షణ గాథను గుర్తు చేసుకుంటున్నారు. యో గజేంద్రం జషగ్రస్తం ధ్యాయంతం చరణాంభుజం క్రోశంతీనాం కరేణూనాం కృత్సతః అమోచయతు దృతం ఆడయేనుగులన్నీ మొత్తుకుంటున్నాయి ఈ మగయేనుగు ధ్యాయంతం ముసరిపడితే పరమాత్మనే ధ్యానం చేస్తూ ఉన్నటువంటి ఆ ఏనుగును ఎవడు కాపాడాడో తం సుఖారాధ్యం పృథివిహి అనన్య చరణైహి నృహిహి ఇలాంటి శ్రీమన్నారాయణుడిని ధ్యానం చేయటం, సేవ చేయటం, కీర్తన చేయటం, పూజించటం చాలా సులభం. ఏ కష్టం లేదు, ఏ ఖర్చు లేదు. చదువు వేరే ఎక్కడికైనా పోవాలంటే అన్ని ఖర్చులే. ఉన్న చోటనే శ్రీ కృష్ణ గోవింద హరే మురారే ఎంత ఖర్చు అయింది? ఏం లేదు సుఖారాధ్యం సులభంగా ఆరాధించైనటువంటి మహానుభావుడు సుఖారాధ్యం అలాగే రుజుభిహి అనన్య శరణైహి నృభిహి అంటున్నాడు. ఎవరు పరమాత్మను సుఖంగా ఆరాధిస్తారంటే ఎవరి ప్రవర్తన రుజువుగా ఉంటుంది. అంటే కపటపు నడక లేని వారు మాత్రమే మనసులో కాపట్యం లేని వారు మాత్రమే పరమాత్మను సులభంగా ఆరాధించగలరు. ఆ సో కపటం పెట్టుకొని పైకి మాత్రం కొంగ జపం లాగా మేము కూడా భగవంతుడిని ధ్యానం చేస్తున్నామండి, స్తోత్రం చేస్తున్నామండి. మా అంత భక్తులు రూపం చేయలేరు అండి. కానీ వారే చెప్పుకుంటుంటే అలాంటి వారికి మాత్రం పరమాత్మ పొరపాటున కూడా దయ చూపడు. రుజువిహి చక్కని ప్రవర్తన. కపటము లేకుండా ఉండాలి.

కవడము లేకుండా ఉన్నట్టు గుర్తు ఏమిటయ్యా అంటే అనన్య శరణైహి. పరమాత్మ ఒక్కడే రక్షకుడు అని భావించాలి. కాసేపు విష్ణుకు నమస్కారం, కాసేపు శంకరునికో దండం, బ్రహ్మకో దండం, వాడు దేవతలే వీడు దేవతలే ఆ గుడి ఇప్పుడు వాళ్ళంతా పాటిన అయిపోయింది. ఓకే గుళ్ళో అక్కడే జీవుడు, అక్కడే కుమారస్వామి, అక్కడే వినాయకుడు, అక్కడే అక్కడే ఎస్వరుడు, అక్కడే ఎవరెవరు ఆ పక్కడే ముత్యానమ్మ, పూలమ్మ, అక్కడే మైసమ్మ ఇంకోడు ఇంకో అమ్మ అన్నీ కూడా. వీడు వెళ్లి అయ్యో మనం గుడికి వచ్చినం దండం అని పెట్టకుండా ఆయన కోప్పడతాడేమో ఆయనకో దండం ఈయనకో దండం ఆయనకో దండం. ఎవ్వడు కోప్పడం ఎవడు దయ ఎవడో మాకేం తెలుసు. ఎవడు కూడా వచ్చావు కథ చెప్తాడు శ్రీమన్నారాయణ అంటే నేను చక్రం తీయబోయాను మరి హార మహాదేవ ఆరు సూలం తీయబోయాడు పద్మాసనం అంటే వాడు ఇంకోటి తీయబోయాడు ఈ గురు అందరూ వాడు దాచుకున్నారు ఎందుకు అంటే ఎవడు పిలవలేదు మమ్మల్ని ఏం చేయమంటాడు ఓ బేడు బేడు పిడిచి మేము వస్తామండి. ఓడి పిడిచావ్ అంటే వటు కాసేపు ఇటు కాసేపు పడు నీకు నీతో తతో భోయ భోయ లేకపోతావు. అందుకే ప్రధాన సూత్రం అనన్య శరణై. ఒక్కడినే నీవు మాత్రమే నీవే తప్పై తత్పరంబెరుగనడు కయ్యనుడు. ఆయన పేరు పెట్టలేదు. వాడు వీడు అనలేదు. ఎవ్వరి చే జనంతు జగము యభోని లోపల నుండు. యస్పిన్నిదం యతస్కేదం యేనేదం యైదం జగతు యోస్మాత్ పరస్మాత్చ పరం తం వందే పరమేశ్వరం. ఊరు లేదు పేరు లేదు ఎవడైతే వాడే వస్తాడు. హ్మ్ అంటే ఏమైపోయింది? అనన్యచరణ్యత్వం కావాలి. ఒక్కడినే నీవే తప్ప నీకో దండం పెట్టడానికి జ్ఞాపకం ఉంది కదా? నీకో దండం, వాడికో దండం, వాడికో దండం, ఎవడు రాడు. అలాంటి అనన్య శరణుడైనటువంటి రుజు ప్రవర్తన గల మానవుల చేత సుఖముగా ఆరాధన చేయునటువంటి మహానుభావుడు కృతజ్ఞాకోన సేవితా. ఇలాంటి పరమాత్మను కృతజ్ఞత ఉన్నవాడు ఎవడు సేవించడయ్యా అంటున్నాడు. చాలు కదా వేరే మాట అవసరం లేదు. ఎవరు సేవిస్తారు అంటే కృతజ్ఞత ఉన్నవాడు ఎవడు సేవించడు దురారాధ్యం.

అసాధుభిహి సజ్జనుల చేత సులభంగా ఆరాధించదగిన మహానుభావుడు దుర్జనుల చేత ఆరాధించ బాధించడానికి శక్యము కానివారం. దురారాజ్యం అసాధుసిహి యోవై హిరణ్యాక్షవధం మహాద్భుతం విక్రీడితం కారణ సూకరాత్మన దీన్ని ఫలశృతి అంటారు. చెప్పాలి కదా ఏంటిది యోవై హిరణ్యాక్షవశం మహాద్భుతం ఇది పరమ అద్భుతమైన గాథ ఎందుకంటే బ్రహ్మ స్తోత్రం చేస్తే వరాహా అవతారం వచ్చాడు. భూమిని పైకి తీద్దామని వస్తే వజిలోడు అడ్డ వచ్చాడు. సరే వచ్చావా పో అలా పడేసి మన భూమిని తెచ్చాడు. పెద్ద అనుకోని పెద్దగా ప్రయత్నించి కష్టపడే అవసరం లేదు. చెప్పాను కదా వ్యవసాయం చేస్తున్నవాడు పంట పెరుగుతుంటే కలిపు వస్తే బీక అవతల పారేసినట్టుగా భూమి పైకి తీస్తున్నాడు అడ్డం వచ్చాడు అలా పడేశాడు అప్పుడు. చేతనముగా లీలగా విలాసముగా అందుకే అంటున్నాడు మహాద్భుతం హిరణ్యాక్షవధం ఇది వధ మనకు కానీ స్వామికి విక్రీడితం కారణ సూకరాత్మన ఒక ప్రయోజనాన్ని ఆశించి వరాహ రూపాన్ని ధరించినటువంటి మహానుభావుని యొక్క విక్రీడితం వాట. గేమ్ అంటాం కదా అలాంటి దాన్ని శృణోతి, గాయతి, అనుమోదతే ఎవడైతే వింటాడో, ఎవరైతే చదువుతారో, ఎవరైతే చెప్పుతారో, ఎవరైతే గానం చేస్తారో. ఇవేవి చేతకాని వాడు ఆమోదిస్తాడు. ఆ నేను కూడా వింటానండి. వినకున్న వాళ్ళు లేదు మీరు వింటున్నారా సంతోషం అండి యోనా దొరకలేదు అని మహా అద్భుతం అండి నేను పొచ్చి వింటాను మంచి పని చేస్తున్నారండి చాలు. నేను వస్తానండి అనుకున్నా ఇట్లా భావ అవుతుందా? చాలా విశేషం అండి దాన్ని పెడితే చాలు వాడికి అందులో పుణ్యం వచ్చింది. ఒప్పుకుంటే చాలు అనుమోదతే.

శనోతి గాయతి అనుమో అలాంటి వాడికి అంజసా విముత్యతే బ్రహ్మవధాదపి ద్విజః ఇతను బ్రహ్మహత్యా పాతకము నుండి కూడా విముక్తుడు అవుతాడు. అంటే ఎంతటి మహా పాతకము నుండి కూడా అన్ని పాపాలు తొలగుతాయి కానీ ఈ హత్య పోదు కదా. ఇలాంటి బ్రహ్మహత్యా పాతకము నుండి కూడా విముక్తుడు అవుతాడు అంటే ఇక వాడిని తొలగించని పాపం అంటూ ఏమీ లేదు అంటే. సర్వ పాపహరం నృణాం శ్రవణాత్ భుక్తి ముక్తిదం అన్ని రకముల పాపాలను తొలగించేది వింటే ముక్తి అంటే యలోక సుఖము, ముక్తి పరలోక సుఖము ఇవన్నీ కలుగుతాయి అని అర్థం. ఎతత్ మహా పుణ్యం అలం పవిత్రం ధన్యం యశస్యం పదమాయుహు ఆశిశాం. ఏం చెప్పాలి? ఎంత గొప్పదో ఈ వరాహ కథ. అందుకే దీనికి వరాహం. ఎందుకు గొప్పదయ్యా అంటే హిరణ్యాక్ష వధ అంత ఇంపార్టెంట్ కాదు. మనమందరం ఉండటానికి కావలసిన ఆధారం దొరికింది. భూమి దొరికిందా అండి? అది లేకుండా ఎక్కడ ఉంటాం మనం? అందుకే చెప్తున్నాడు భూమి దొరికింది, దొరికిన భూమికి వచ్చిన ఆభా తొలగిపోయింది. వాడు ఉంటే భూమి ఉండేదే మళ్ళీ ముంచేసేవాడు. భూమి యొక్క అపద తొలగింది భూమి లభించింది అందుకే అంటున్నాడు ఏతతో మహా పుణ్యం పరమాత్మ గాథ కాబట్టి స్మరించగానే ప్రత్యక్షమైన పరమాత్మ. మనకు అన్ని అవతారాల కంటే వరావతారం ఎందుకు విశిష్టం అంటే పిలువగానే పలుకుతాడు. సత్య నవసాలాలు సూతా మెల్లగా వస్తారు రేపో ఎల్లుండి ఎప్పుడో వస్తానులే అన్నాడు. కదా రావణాసురుడికి కానీ హిరణ్యకశపుడికి కానీ కానీ అయ్యో స్వామి భూమి మునిగి ఉందయ్యా ఎలా బయటికి రావాలి నేనేం చేయగలను నువ్వే చెయ్యని అనగానే ఉడిపడ్డాడు. చెప్పుకున్నాం కదా నాసాపు తన నుంచి వచ్చాడని చెప్పాం కదా. అందుకే తలిస్తే చాలు వస్తాడు, పిలిస్తే చాలు పలుకుతాడు. మనకు ఆపద వస్తున్న విషయం తెలియకున్నా తాను వచ్చి అడ్డుగా నిలబడి ఆపదను తొలగిస్తాడు. కాబట్టి మత్స్య కూర్మాది.

ఇతర అవతారముల కంటే విశిష్టమైన అవతారం ప్రతినిత్యం స్మరించవలసిన అవతారం స్మరించిన వెంటనే పాపాలను తొలగించే అవతారం అది కాక మనం ప్రతిరోజు సంధ్యావందనం చేసుకుంటాం కదా. ఆసనే వినియోగః కూర్చోవాలి కింద ఎక్కడ కూర్చోవాలి భూమి మీదనే కూర్చోవాలి కదా వేయాలి ఏదో నిజంగా ఎక్కడ వేయాలి పోయి ఉండాలి కదా ఉద్ధృతాసి వరాహేన హరిణ క్రోఢమూర్తిన స్తోత్రం ఉంది. స్తోత్రం చేసి అమ్మను ప్రార్థించి కూర్చోవాలి. ఉత్తరం మీద కూర్చుంటే వివార రాదు మా కూడా నా మీద కూర్చున్నాడు అంటాడు. తల్లి నేనేనమ్మా కూర్చుంటున్నాను కాస్త దయ తలచిపెట్టు. ఇలా మనందరికీ కావలసినటువంటి స్థానాన్ని ప్రసాదించినది. మనందరము ఆనందంగా వ్యవసాయం చేసుకోవడానికి, పంట పండించుకోవడానికి, నీరు ఏర్పాటు చేసుకోవడానికి అన్నిటికీ యోగ్యమైనది భూమి. ఇంత పెద్ద భూమిని పొందిన రోజు కంటే మంచి రోజు ఎక్కడ ఉంటుందండి? ఎక్కడో దాగి ఉన్న భూమిని పొందిన రోజు ఏం రోజు? మంచి రోజు. దాన్ని సంకృతంలో ఏమంటారు? పురాణం. కదా మంచి రోజు వరం అంటే మంచి, అహం అంటే రోజు, వరాహం అంటే మంచి రోజు. అందుకే అభివృద్ధి మహానుభావుడు. ఇది చాలా మంచి రోజు అని ఎతదు మహా పుణ్యం. ఇది పరమ పవిత్రమైన రోజు. అలాగే ఆలం. లేదా ఫలం. గొప్ప ఫలమును ప్రసాదించే రోజు. పరమ పవిత్రమైన రోజు. మనకు ఇందులో చెప్పలేదు కానీ ఇదే భాగంలో మనకు మహాభారతంలోనూ విష్ణు పురాణంలోనూ పద్మ పురాణంలోనూ చెప్తాడు ఈ స్వామి భూమిని పైకి తీసుకొని వచ్చిన తర్వాత తన కాళ్ళ గిత్తలకు అలాగే ఈ మూతి భాగం ఉంటుంది కదా దానికి అంటిన మట్టిని కింద అక్కడే దులిపాడు. పడింది ఎలాగో పడింది కదా అని తన చేతులతో వాటిని మూడు మూడు మూడు చొప్పున తొమ్మిది ముద్దలు చేశాడు.

చేసిన ముద్దలను దర్భల మీద దర్భలు ఎక్కడివి తన కేశములే అవి రాల్చి వాటి మీద పెట్టి పితృ దేవతా ఆరాధన చేశాడంట. అర్థమైందా అండి? ముద్దలు అంటే పిండములు. పిండ ప్రదానం ఎలా చేయాలి? రభల మీదనే చేయాలి. ఒక సూత్రాన్ని, ఒక న్యాయాన్ని, ఒక ఆచారాన్ని ఒక సాంప్రదాయ మహానభవుడు ఆయన పిండ ప్రదానం అందుకే అన్నమాట. ఇలాంటి ఎన్నో పనులు చేశారు కాబట్టి పవిత్రమైనది. ధన్యం. భూమి కాబట్టి మనం దీన్ని చేస్తే మనకు ధనం కూడా లభిస్తుంది. ధనం ధన్యం అంటే ధనాయ యోగ్యం ధన్యం కదా. ధనమునకు యోగ్యం అండి డబ్బు కూడా వస్తుంది యశస్యం గొప్ప కీర్తి కూడా వస్తుంది. పదం ఆయుహు ఆశిసాం. దీర్ఘాయుష్షుమంతుడు అవుతాడు. అన్ని కోరికలు నెరవేరుతాయి చూడండి. ఒక కథ వింటే ఎన్ని ఉత్తమ ఫలితాలు లభిస్తున్నాయో ప్రాణేంద్రియానాం యుధి శౌర్యవర్ధనం. ఇంతే కాకుండా యుద్ధంలో ప్రాణములకు, ఇంద్రియములకు శౌర్యం పెరుగుతుంది. ఇదేం ఫలసుద్దండి? అందరూ యుద్ధం చేస్తారండి వెళ్లి? యుద్ధం ఎవరు చేస్తారు? క్షత్రియులు చేస్తారు, రాజులు చేస్తారు. అంటే ఇది వాళ్లకేనా? అనుకుంటారేమో మనందరికీ. మనందరం కూడా యుద్ధం చేస్తూనే ఉన్నాం కదా. వేడితోటి ఇంద్రియములతో విషయములతో వద్దురా వద్దురా ఆ కొంచెం తీసుకో కొద్దిగా తీసుకో ఆ ఒక్క పూట తీసుకో ఏం కాదు. వద్దురా ఆ తీసుకో ఇంకెక్కడ అమ్ముతున్నావ్. కదా మనం ప్రతిక్షణము ప్రాణముతో యుద్ధం చేయాలి. హిందీ అర్థం చేయాలి కదా. అందుకే అక్కడ ఇక్కడ సరిపోయింది అంటాడు. ప్రాణేంద్రియానాం యుధి శౌర్య వర్ధనం. ఆ యుద్ధమే కాదు విషయములకు ఇంద్రియములకు జరిగేటువంటి యుద్ధం ఉందే ఆ యుద్ధంలో విషయములు బలీయములైన నాడు ఇంద్రియాలు ఓడిపోతాయి. ఇంద్రియములు ఓడిపోయాయి అనుకోండి, పునరభి జననం, పునరభి మరణం. ఇంద్రియములు గెలవాలి అంటే వాటికి బలం ఎవడియ్యాలి? ఎవడు ఇంద్రియ అధిపతో వాడివ్వాలి. చూడండి వాడు పరమాత్మకి ఏం పేరండి? కృషికేశుడు అని పేరు. అంటే ఏమిటి? కృషికములు అంటే ఇంద్రియములు.

ఇంద్రియములకు అధిపతి కాబట్టి స్వామి మా ఇంద్రియ బలం ప్రసాదించవయ్యా బలం ప్రసాదించవయ్యా ఆయన్ని ప్రార్థిస్తే వస్తుంది అందుకే అతని విజయ గాథను మనం అనుసంధానం చేస్తే, కీర్తిస్తే, వింటే ప్రాణమునకు, ఇంద్రియములకు యుద్ధంలో శౌర్యం పెరుగుతుంది. నారాయణః అంతే గతిహి అంగ శృణువతాం. చెప్పేవారికే కాదు వినేవారికి కూడా చివరికి గతి ఎవరండీ? నారాయణః అంతే గతిహి. చివరికి శ్రీమన్నారాయణుడే గతి అంటే మోక్షం లభిస్తుంది. మరణించిన తరువాత మోక్షం లభిస్తుంది. జీవించి ఉన్నంత కాలం ఇంద్రియ నిగ్రహం, మనోనిగ్రహం కలిగి ఉంటాడు. చాలదండి. ఇంకా వేరే సంపద ఎందుకండీ? మరణిస్తే మోక్షం. బ్రతికున్నప్పుడు విజయం. వేటిని? ఇంద్రియ విషయ జయం. ఇలా రెండు కలుగుతాయి నాయనా, కాబట్టి ఇలాంటి ఉత్తమమైన మహా వరాహ గాథను చదువుతూ, వింటూ, అప్పుడప్పుడు రోజు జ్ఞాపకం చేసుకుంటూ మీరు కూడా మీ జరిగే యుద్ధంలో గెలవాలి. పరమాత్మ యొక్క అనుగ్రహాన్ని పొంది యుద్ధంలో గెలిచి నారాయణః అంతే ఇక చివరికి ఆ మహానుభావుడే తన దగ్గరికి పిలుచుకుంటాడు అని పరసుతి చెప్పారు. ఏకోనవింశ మళ్ళీ అంతేనా 10 నిమిషాలే ఉంది కాబట్టి ఇక ఆపుకుందాం. మహిం ప్రతిష్టామత్యస్య సౌతే స్వయంభువో మనుహు కాన్జన్మ తిష్టతు ద్వారాణి మార్గాయ అవరజన్మన స్వర్తి ప్రజాభ్య పరిపాలయంతాం న్యాహ్యేన మార్గేన మహీం మహీశాః గోబ్రాహ్మణేభ్య శుభమస్తు నిత్యం లోకాత్ నమస్తాః సుఖినో భవంతు అస్మద్ గురుభ్యో నమః అది మనం రోజు అధ్యాయం ముగిస్తున్నాం. అది కథ ఉంది లేండి కింద. కథ లేని స్వస్థ ఉంది లేండి.

Shri Guru Para Param - 'yo shiksha akshara param pujesvara pujai' - Sharanam, Sharanam, Sharanam... [Opening invocation with repeated surrender to the Lord and the Guru lineage.]

Shri Rangaari guru putram Shathagopa vaham bhaje, asmad gurubhyo namah. Brahma, who had come to witness the battle between Hiranyaksha and Varaha Swami, praised the Lord and said: 'This is the auspicious muhurta, the Abhijit hour. This is a good time. Finish the battle before this moment passes. If a few moments or hours go by, their time - the demonic twilight - will come again.'

Brahma knew full well that no one could restrain the Lord. Yet he still prayed thus - which shows how much terror, agitation, and anxiety Hiranyaksha had stirred in everyone's hearts. 'Raaya samapatya vipatti kaale dhyaapi pumsaam malinaa bhavanti' - even the minds of great souls become tainted and clouded when calamity strikes.

Those who are consumed by desire - whether sentient or insentient - when the mind is agitated by longing, they cannot discern whether something is conscious or inert, whether it can do this or cannot. Why even speak of others? What did Rama do? When Sita was gone, he asked the Godavari River, he asked the Punnaga tree, the Kuravaka flower. He asked hills, forests...

Meaning - 'I am teaching you, you do not know, you forgot in the battle and I am reminding you' - there is no such attitude here. The prayer is simply: 'May our Lord be well. May our whole world be well.' What kind of prayer is this? It is 'nirvyalikam' - utterly without deception, without pretense, without any duplicity. Pure and sincere speech is the nectar of nirvyalika.

That is why 'tat adbhutam iva abhavat' - to all who witnessed it, it was a supreme wonder. The Lord, His mace, the battle - all of it together fighting against the enemy. 'Tadagaa labdhatirthaapi na babaadhe niraayudham manaayan samridhe dharmam vishvaksenam prakopayan' - now the Lord was truly unarmed, with no weapon in His hand. Yet Hiranyaksha, though he had the opportunity, did not strike.

That is a great punishment - greater than cursing, greater than beating. Sparing someone with forgiveness is the greatest punishment. These are all the dharmas of battle. When two warriors fight, if one becomes unarmed, the other must not strike - that is the code. Yet he might strike again once rearmed. But if one strikes an unarmed opponent and thereby escapes death - that kind of escape...

'If you want to live, make friends with Him. If you want to die - but to avoid a terrible death, seek His refuge. That will bring good passage.' Though you slew and slew, there is no good passage without killing with honor. What is your situation now? Crores of demons, demon-warriors, commanders, gods above, sages all around - all the worlds are watching...

But in the fear of the moment, no one could remember. The Lord has a name - the last name in the Sahasranama. What is it? 'Sarva praharanaayudhah' - He whose weapons are all things, and He Himself is a weapon. For us, we are separate, the weapon is separate, the striking is separate - but in Him, all are one. His very will is His weapon. He is Sarva Praharanaayudha. Forgetting this truth, Brahma cried out in anguish. Then...

Previously he had been Vishnu's gatekeeper - and now he was born as the inferior among Diti's sons. Two meanings: 'adhama' means the younger one, and also the lowliest demon. Brought to grief by the hands of this inferior demon - 'chitravaacha hatavidaam khecharaanaam' - the sky-dwellers who did not know the truth [were bewildered to see the Lord's weapon fall].

Seeing that great one whose eyes were like lotus petals - 'vilokya amarsha pariprita indriya' - incapable of bearing the insult, with every sense ablaze with righteous anger. 'Even those who had dropped their weapons before Me have regained them when they called upon Me' - with such great burning indignation, 'rushaa sudanta kshadamaa dashana shvasan' - gnashing his lips in fury, breathing hard with rage...

Without taking the fallen mace, Hiranyaksha struck again with his bare fist, roaring as he did. 'Taamsa apadatiim vikshya bhagavaan samavatsitah jagraaha liilayaa praaptaan garutmaaniva pannagim' - the Lord received that fist-blow with ease and joy, as if in play. Like Garuda receiving a serpent. A serpent bites - and how does Garuda handle that bite?

Similarly here the Lord received it - in truth, effortlessly. But here is the remarkable thing: 'jagraaha trishikham shoolam jala jvalana lolukam' - instead of taking that fist, Hiranyaksha picked up a trident blazing with fire and water-flame. This trident was like the weapon used in destructive fire-sacrifices - it had the power to surely destroy any enemy. 'Tadojasaa daitya mahaa bhataarritam chakaasat...'

'Manaakvapi shrajaahata iva dvipaa' - Hiranyaksha's blow was like a garland thrown at an elephant. He had summoned all his remaining strength and struck - and what was that punch like? Like a flower garland being thrown at an elephant. The elephant doesn't even notice. And what happens to the Lord when one strikes Him? These weapons, these blows - His body is not composed of the five material elements like ours...

But there were lightning flashes, thunderbolts, and fireballs falling. 'Varsha-dvihi puuyakoshaastru vinmutratvinaa chakratu' - bones, urine, excrement, foul odors, pus, blood - all these were raining down without clouds. Rain was falling without any cloud, thunder was striking without clouds, lightning was flashing without clouds...

Now all of Hiranyaksha's illusions and magical weapons were exhausted. At the very moment Varaha raised the Sudarshana, trembling arose in the heart of Diti. Blood flowed from her breasts - meaning her son was perishing. This sign indicated: 'Prashastu rive vinashta astu samayaatu bhuuyasya avrijya Keshavam' - though the signs say 'finish him,' look at how he stood outside, still...

'Udastalochanah' - eyes rolling back - 'udasta vishiirna vaakvanghri shirohruha' - with limbs and feet dangling loosely, hair disheveled - 'yathaa nagendra hadulito nabhaspata' - like a great tree uprooted and felled by the wind - he fell crashing to the ground. 'Shitau shayaanam tam akuntha varchasam karaardha dausnam...' - lying on the ground, blazing with undiminished splendor even in death...

You are truly so fortunate! 'Aho imam ko anulapeeta samsthitam yam yoginah yoga samaadhinaa raho jyaayanti lingaat asato mumukhshayaa' - the great yogins who seek liberation meditate in solitude with yoga and samadhi on the Lord, thinking: 'The Lord may appear in this form, or in that form - the scriptures say so, so He must exist thus.' Or they place an image before them and meditate. But you saw Him face to face!

In many places, a curse itself becomes a boon - there is no doubt. There are many examples of this. In that spirit - 'etau tau paarshhadau asya shaapaad yaatau asad gatim punah katipayaih staanam prapacchete iha janma' - they are once again recalling who these two are. Lest we forget under the influence and glory of this eulogy - these are none other than Sri Mahavishnu's own attendants.

'O great one who has assumed the Sattvic Varaha form! Dishtiyaa hato ayam jagataam aruntudah tvat paada bhaktyaa vayam isha nirvritaah' - by Your grace, this tormentor of all the worlds has been slain - what good fortune! He would have gone on tormenting them. 'Tvat paadabhaktyaa vayam isha nirvritaah' - and as for us? We who have devotion to Your feet - we are at peace, we are fulfilled.

'Rajavaaadi jagaamaa lokam svam akhanditotaavam' - the work was done. 'Please stay a while - stay another hour - we will give everyone dinner, some celebration - a victory feast.' The sages and gods said something of the sort. 'Please rest a moment.' But the Lord does not stay for nothing. 'The work is done? Then I will come again when there is work.' He returned to His own abode.

Having thus listened joyfully to the narrative of the Adi Varaha - the primordial Boar - Maitreya attained supreme bliss. 'He experienced supreme ananda.' Does that mean he attained the Lord Himself? Essentially yes. Experiencing supreme ananda means an experience as great as the direct realization of the Supreme Being. In prostrating, what does one understand? One enters into the glory...

He was filled with joy. 'Anyeshaam punya shlokaanaam uddaamahyasaam sataam upasritya bhaven modah shriivatsaankasya kim punah' - if even hearing the stories of great and glorious saintly persons brings such joy, then what to speak of hearing the story of the Lord of Shrivatsa? The joy of hearing the lives of ten great souls is incomparable - how much greater then is the hearing of the Lord's own deeds!

Why, you ask? In what possible situation would Gajendra ever have thought he would survive and live to see another day? 'Lavokimta shayyam virolambayya praanambulu taavu tacchenu. Moorcha vachche tanuvundachenu shramambayedu. Niive tappa ee tappalambayya' - he felt his life force leaving, he fell unconscious, his body still remained, but he was utterly exhausted. He thought 'I am dying.' Then some rock...

One must remember the Lord when calamity is removed. That is why - since the great calamity of Hiranyaksha has been removed from the world - all the dwellers of all worlds together are recalling the story of Gajendra Moksha. 'Yo gajendram jashagrastam dhyaayantam charanaambujam kroshantinaam karenunaam kriintatah amocayatu dritam' - while the she-elephants were wailing, the bull-elephant was meditating on the Lord's lotus feet, and the Lord swiftly liberated him from the crocodile's grip.

Without that armor - the key meaning is 'ananya sharanaih' - one must regard the Lord alone as the protector. Offering salutations to Vishnu one moment, a bow to Shankara the next, a bow to Brahma, 'all these are gods' - that approach is finished for those who have understood. In the same temple, Jivatma is here, Kumara Swami is here, Vinayaka is here, all are here - but the supreme refuge is One.

'Asaadhubhih' - one who is easily worshipped by the virtuous but impossible to be subdued by the wicked. 'Duraraajyam asaadhusih' - the wicked cannot truly worship Him. 'Yo vai hiranyaaksha vadham mahaad bhutam vikreeditam kaarana suuraka aatmanaa' - this is the phala-shruti now. What is this story? It is the supremely wonderful narrative of Hiranyaksha's slaying - wondrous because it includes Brahma's praise...

'Shanoti gaayati anumoo' - one who hears or sings or approves of this narrative - 'anjasaa vimuchyate brahma vaadhaadapi dvijah' - is liberated even from the sin of brahminicide. Meaning: there is no sin, however great, that this story cannot remove. Even from that gravest of sins, one is freed - so what sin remains that this cannot cleanse?

More distinguished than other avatars, an avatar to be remembered every day, one whose very remembrance destroys sins. Moreover, we all perform Sandhyavandana every day. 'Aasane viniyogah' - one must sit on the ground. 'Uddhritaasi varaahena harinaa' - [the earth was lifted by Varaha, so we offer this water to the earth who was rescued, the prayer that is recited during Sandhya is recalled here].

The rice balls for the departed ancestors were placed - on what? Darbha grass. But where does one get darbha? The Varaha Himself shed the bristles from His body, and they became darbha grass - on those He placed the pinda offerings and performed the ancestral rites. Understood? The pinda (rice ball offering) must be placed on darbha. A principle, a rule, a practice, a tradition - the great one performed the pinda offering on these. So many such...

Since He is the master of all the sense organs - 'Swami, please grant us the strength of our senses' - praying to Him brings that strength. Therefore, meditating on His glorious victory story, singing it, hearing it - the strength of the prana, the power of the senses, the valor in one's inner battle all increase. 'Naarayanah antah gatih angaa shrinuvataam' - not just for those who speak but also for those who listen, Narayana is the ultimate destination.