మాసూయితున్ భజతా తిరోహితం మాసూయితం మాసత ప్రియం ప్రియా ప్రియులారా మీరు నన్ను అసూయతో చూడొద్దు ఎందుకంటే మీకున్నటువంటి భావానుబంధం ముందర నేను ఏమి చేసినా తక్కువే అంటున్నాడు చూడండి నపారయేహం నిరవర్గ్య సంయుజాం స్వసాదు కృత్యం విబుధాయుషాపి. దివ్యమైనటువంటి దేవతా కాలమాయుష్యంలో ఉండి కూడా మీరు చేసిన దానికి నేను ప్రత్యుపకారం చేయలేను. నపారయేహం నిరవజ్య సంయుజాం స్వసాధు కృత్యం విభుధాయుషాతి. దివ్యమైనటువంటి ఆ దివ్యమైనటువంటి ఆయుష్యం ఉండి కూడా కొన్ని వెయ్యిల లక్షల కోట్ల సంవత్సరాల్లో కూడా మీరు చేసిన దానికి నేను ప్రతిక్రియ చేయలేను. యా యా మాభజన్ దుర్జర గేహ శృంఖలాః దుర్జర దేహ తుంకర ఎంత కష్టపడి చెంపుకుందామన్నా ఆ సంకెల తెగదు. ఏ సంకెలు? ఆ బంధం దేహ దేహ మూడు అది ఇల్లు ఇటు శరీరం. ఈ ఈ సుర్ఖ్యలు ఉన్నాయి సంకెలు కాబట్టి సంవృశ్చి తత్వః ప్రతి ఆతు సాధునా ఎంత కష్టబడి ఎంత ప్రయత్నం చేసినా సంసారము ఇల్లు వాకిలి శరీరము పిల్లలు అనేటువంటి బంధములతో ఉన్నటువంటి వారు నన్ను శీలించరు కానీ మీరు అలాంటి వారిని మొత్తాన్ని తొలగించుకొని వచ్చారయ్యా. ఎవరయ్యా భార్య భర్తలను, తల్లిలను, తండ్రులను, అత్తలను, మామలను. పిల్లలను అన్నీ వదిలిపెట్టి పాలు పిండి తిప్పి తగం వదిలిపెట్టి అన్నం తిప్పింటే ముద్ద ఇలాగే ఉంది ఉరికే వస్తుంటారు. భర్తకు పెడుతున్నా అలాగే వెళ్ళారు. ఇవన్నీ వదిలించుకోదగినవేనా? అలాంటి వాటిని కూడా మీరు వదిలి వచ్చారు కాబట్టి మీకు నేను ఒకటి వరంగా ఇస్తున్నాను. సమృచ్య తద్వహా ప్రతియాతు సాధునా ఇప్పుడు అలాంటి భావం మీరు వదిలించుకోండి. అంటే నా మీద మీరు తప్పు పడకండి. నిరంతరం మీ మనస్సు నా మీదే ఉండటానికి మీకు దూరమయ్యాను తప్ప మీ మీద కోపంతో కాదు మరొకటి కాదు యా మా భజన్ దుర్జలకేహ దుంఖరాః సంవృశ్చ తద్వః

ప్రతి యాతు సాధునా ఇప్పుడు వెళ్ళనీయ అని చెప్పి ఇత్తం భగవతో గోప్యః కృత్వా వాచః సుపేశరా పరమాత్మ తీయ తీయగా ముద్దు ముద్దుగా ప్రేమ ఉరికేలాగా అయ్యో ఏమనుకోకండి క్షమించండి. నేను మీ కోసం ఏం చేశాను ఆమెను కోపం తీసుకోకండి, ఎందుకంటారా? మీరు చేయడానికి ప్రతి ఒక్కరు మేము ఏం చేయగలం? ఇవాళ కాదు దేవతల ఆయుష్ణ దివ్య వర్షాల్లో కూడా నేను ఏమవుతుందో ప్రతి ఒక్కరు ఏం చేయలేం, మీరే కదా నేను ఎక్కడ మీ చేత ఉపయోగపరంగా మేము చేయగలమా? ఇలాంటి మాటలతో వాళ్ళందరినీ మై మనపించేశాడు. స్వామి దగ్గరుకే సగం పిచ్చి పడ్డాడు. అలాంటి స్వామి ఇలా మాట్లాడితే ఇంకేం గటి ఏముంది ఇక. అందుకే భగవతో గోప్యః కృత్వా వాచ సుపేశరా సచ్చగా మెత్తమెత్తగా మనస్సు రంజింపేలాగా మాట్లాడేటువంటి మాటలను విని. యహు విరహయం తాపం పదంగోపచితాసితః స్వామి యొక్క శరీరం చెప్పాను కదా ఒకడు చేయి పట్టుకున్నాడు ఒకడు కాలు పట్టుకున్నాడు అని చెప్పాను కదా ఇలా పరమాత్మ యొక్క స్పష్టతో అనే దుఃఖాలు పోగొట్టుకునే వాళ్ళు. విరహ తాపాన్ని కూడా తొలగించుకున్నారు. తత్వారవత గోవిందః రాసక్రీడాం అని ఇప్పుడు దీన్ని మనకు ఇది రాసక్రీడా అంటారు. మొదలేమో అసత్యత చేసినట్టు అనిపించడు. వాడి మదం పెరగగానే అంతర్ధానం అయ్యాడు. ఇప్పుడు అందరికీ తానంటే ఏమిటో వారికి తెలిసింది. చెప్పుకున్నాం కదా. అలాగే వారంటే ఏమిటో లోకానికి కూడా తెలిసింది. తనకెప్పుడో తెలుసు అనుకోండి. అందువల్ల ఇలాంటి గోపికలతో అప్పుడు స్వామి స్త్రీ రత్నైహి అన్వితః ప్రీతైహి అన్యోన్య ఆబద్ధ బాహువిహి ఒకరికి ఒకరు ఇలా అన్యోన్యముగా పట్టుకొని వాళ్ళు రాతను రాసలీలను అప్పుడు ఆరంభించారు అంటాడు రాసోత్సవః సంప్రవృత్తః గోపీ మండల మండితః ఒకరు కాదు గోపీ మండల. ఎంతమంది? 25 లక్షల మంది మినిమం. ఇంకా మాగ్జిమం ఎంత కదా చూద్దాం. ఎందుకంటే రేపల్లెలో ఓ 5 లక్షల ఇల్లు ఉన్నాయి అన్నారు. చిన్నపల్లె.

ఐ లో ట్రైన్ ఉన్నాయి. ఆ రోజుల్లో కుటుంబ నియంత్రాలు ఇలాంటివి ఏం లేవు కాబట్టి మినిమం ఒక ఇంట్లో ఐదుగురు అమ్మాయిలు అనుకున్నా కానీ. అది మినిమం. ఇంకా ఎక్కువ అంటే స్వామి ఇష్టం స్వామి ఇష్టం. కాబట్టి ఇంతమంది స్త్రీ రత్నై జన్మితః అది కూడా ప్రీత ఇది. పరమాత్మయందు ప్రీతిగల శ్రీరత్నములతో కూడి ఉన్నటువంటి స్వామి అన్యోన్య బద్ధ బాహుమి ఒకరికి ఒకరు పట్టుకొని రాసోత్సవ సంప్రవృత్తః గోపీ మండల మండితః అంటే గోపికల యొక్క మండలము తోటి ఆ సోత్సవం ప్రారంభమైంది. యోగేశ్వరేన కృష్ణేన తాసాం మధ్యే ద్వయోద్వయో ప్రవిష్టేన గృహీతానాం కంఠే స్వనికటం స్త్రియా పరమాత్మ. ఏమన్నాడు యోగేశ్వరేన కృష్ణేన మళ్ళీ జ్ఞాపకం పెట్టుకోవాలి నిజంగా మనం అనుకున్న రాశోత్సవం అయితే యోగీశ్వరుడు ఎందుకండీ దానికి యోగం ఎందుకు? కావాలని రాత భగవానుడు యోగీశ్వరి అని కూర్చో అన్నాడంటే ఇదంతా యోగ రాత యోగం అన్నమాట యోగ రాత. అందుకే యోగేశ్వరేన కృష్ణేన తాసాం మధ్యే అంతమంది గోపికల మధ్యలో ద్వయోహో త్వయోహో ఉపవిష్తేన ఒక్కొక్క ఇద్దరి మధ్యన ఒక్కొక్క నడుపు. నారి నారి నరవ మురారి చెప్పుకున్నాం కదా అదనమాత. ఇటో గోపిక అటో గోపిక మధ్యన స్వామి. మళ్ళా ఇక్కడో గోపిక అటో గోపిక మధ్యన స్వామి. హరికి హరికి అందరూ చెప్తారు మనం. హరికి హరికి నడుమ వయ్యారి అంటాడు నారి నారి నడుమ మురారి. హరికి హరికి నడుమ వయ్యారి అంతే కదా మరి. ఒక గోపిక కృష్ణుడు ఒక గోపిక మళ్ళీ కృష్ణుడు. అంటే కృష్ణుని కృష్ణుని మధ్యన గోపి గారు, గోపి గారు మధ్యన కృష్ణుడు. ఇందుకు యోగం కావాలి. కదా లేకుంటే ఒకే కృష్ణుడు మరి 25 లక్షల గోపి గారితో ఏడా రామించాడంటే ఏం చెబుదాం.

దొరకదు. అందుకే ఒక్కొక్క గోపికకు ప్రతి ఇద్దరి మధ్యలో ఒకరు ఉండి ప్రవిష్టేన గృహీతానాం కంఠే స్వనికటం అందులో గృహీతానాం కంఠే స్వనికటం గృహీతానాం మెడ మీద చేతులు వేసి తన దగ్గరికి తీసుకొని ఉన్నటువంటి స్త్రీల యొక్క మధ్యన యమ్మన్యేనం నహస్తావతు విమాన శత సంకులం దివోక సాంసదారానాం ఔత్సుక్యాపహృతాత్మనాం కృష్ణ పరమాత్మ గోపికలతో కలిసి గోపికా గోపికా కృష్ణుడు కృష్ణుడు కృష్ణుడు గోపిక. ఇలా పరస్పరం వీరి రాసలీలా ఉత్సవాన్ని తిలకించడానికి ఆకాశంలో కొన్ని లక్షల కోట్ల దేవతల విమానాలు వచ్చేసాయి. ఎనరు ఊరి ఏంటి ఆకాశం కాబట్టి రాసి ఉద్యామం ఏంటి అది. సిటీలే కాదు చెప్తున్నాం కానీ విమాన శత సంగుహి చెప్తున్నా చూడండి. విమాన శత సంకులం. కొన్ని వందల కాదు వెయ్యి విమానాలతో ట్రాఫిక్ అయ్యాం అసలు. ఇలా అయ్యి దివోకసాం సదారానాం వారు కూడా తమ తమ ప్రియురాలను తీసుకొని వచ్చారు. ఎలాగు ఔత్సుక్య అపహృతాత్మనాం. కృష్ణ పరమాత్మ యొక్క గోపికా పుష్పుల రాసనీలను చూడాలనేటువంటి కుతూహలంతో వారి మనస్సు వచ్చి కలిగేసింది ఎప్పుడో. ఎవరికీ మనస్సు లేదు అక్కడ ఆ మొత్తం కుటుంబాలతో అందరూ మనలు వేసుకొని అందరూ వచ్చి తతో దుద్దుభయోనేదుహు నిపేదు పుష్పవృష్టయా చూసారా దుందుభులు మోగాయి. గుభవర్షము పిలిచింది యగురు గంధర్వపతయ సత్రికా హతం చేసోమలం పరమాత్మ యొక్క కీర్తిని గంధర్వులు తన భార్యతో కలిసి గానం చేశారు వలయానామును పురాణానికిరి. యోషి దాంస ప్రియా నవ పూచ్యంతః సుములః రాసమండలే ఈ రాసమండలంలో కంకణములు అంజెలు అలాగే ఇంకేమి ఉంటాయి ఉజక్ తీర్పులు ఉన్నాయి కదా ఇలాంటి ఆభరణముల ధ్వని రాసం ఆభరణాభాచ చెప్తారు రామాయణంలో మేఘాభ విద్యుతాభాచ నిశాభ దినకరాభ చంద్రాభ తారకాభాచ భూజనానం భా తాభిహి భాభిహి స్వయం భాతః అంటారు. యుద్ధం రామరావు వాళ్ళ యుద్ధం జరుగుతుంటే మేఘాలు వచ్చేసాయి. ఉరుములు మెరుపులు చూడడానికి దేవతలు వచ్చారు. అప్పుడే చంద్రుడు వచ్చాడు. ఈ పక్కన వాడు పోతూ సూర్యుడు వచ్చాడు.

దేవతలందరూ వచ్చారు, దేవతల కాంతి, దేవతల ఆభరణముల కాంతి, దేవతలు వచ్చిన విమానముల కాంతి. మేఘము కాంతి, మెరుపు కాంతి, చంద్రుని కాంతి, రాబోతున్న సూర్యుని కాంతి ఇవన్నీ కలిసి లంకకు కాంతి మణిహారం పొసగినట్టుగా ఉంది అంటారు. అది కాయ ఇంకా చెప్తున్నాను కానీ సదారానాం జగురు గంధర్వ అవలయానాం నూపురానాం ఇలా గజరకారాభరణముల యొక్క ధ్వనులతోటి తత్రాచ్యుసు బేతాభి భగవాన్ దేవ తీస్తు వారి ఆభరణాలు వారి ఆభరణ కాంతులు ఆభరణ ధ్వనులు పైన ఉన్నటువంటి దేవతల యొక్క విమానాలు వారి ధనులు ఈ నీటితోటి స్వామి అశోభత అతి సుశుభే కొంచెం కాదు అతి బాగా శోభించాడు తత్రా సుశుభేతాభిహి భగవాన్ దేవకేసుతః మధ్యే మణినాం హైమానాం మహా మరకతోయత బంగారు హారముల మధ్యన మరకతమణి ఉన్నట్టుగా ఇంతమంది గోపితల మధ్యన పరమాత్మ ప్రకాశిస్తున్నాడు పాదన్యాసైహి భుజ విద్ధుతిభిహి సత్మిత భృవిలాసైహి పాదముల యొక్క నాట్యం అవుతున్నాం కదా? పాదములు అటు ఇటు అడుగులు వేస్తారు. నాట్యం అప్పుడు ఆ అలాంటి పాదన్యాతములు భుజ విద్యుత్ భుజముల యొక్క కదలికలు సస్మితైహి భ్రూ విలాసైహి. చిరునవ్వుతో కూడిన కనుబొమ్మల కదలికలతోటి అలాగే భజ్జన్ మధ్యైహి తెలకుచ పటైహి కుండలైహి గండరోలైహి ఆ నాట్యం చేస్తుంటే మధ్యభాగం నడుము ఎక్కడ విరిగిపోతున్నదా అన్నట్టు ఉండాలి. పడిపోతున్నదో ఏమో అన్నట్టు ఉంది భజ్జన్ మధ్యైహి కలకుచపటైహి వర్క్షస్థలమే తప్పుకున్నటువంటి పైరిథెంగ అంటానే అది కూడా జారిపోతూ ఉంది కుండలైహి గండరోలైహి గండములు అంటే ఈ కపోలములు అంటాం. ఈ కపోలముల యందు కాంతి ప్రసరించేటువంటి కుండలములతోటి స్విద్యను ముఖ్యః కవర రచన గ్రంథయః కృష్ణ వత్వః ఒళ్ళంతా చూడబట్టింది. నాట్యం కాదు దానితోటి స్విద్యన్ ముఖ్యః ముఖం చూడబట్టింది. అలాగే కబర రచనా గ్రంథయ నమస్కారం.

కొప్పు విడిపోతున్నది, వస్త్రం కూడా జారిపోతున్నది. కబర రచన. కబర రచన గ్రంథయః వీళ్ళంత ఎవరు? కృష్ణవధ్వః. కృష్ణుని యొక్క గోపికలు గాయంతి హస్తం తడిత యువతాః మేఘచితే విరేగి హో. చాలా ఉజ్జలంగా ఉన్నతంగా గానం చేస్తున్నారు తడితయి వా అంటున్నారు మెరుపుల లాగా ఎక్కడ మేఘ చక్రే మేఘములలో మెరుపు తీగల లాగా ఈ బృందావనంలో వీళ్ళంతా ప్రకాశించారు, విరాజిల్లారు, శోభించారు. మెరుపు తీగల్లో అలాంటి నదరికే ఉంటుంది కదా, ఇలాంటి నదరికే వీళ్ళంతా అంటే లీల తాండవం చేస్తున్నారు, నాట్యం చేస్తున్నారు, నాట్యం చేస్తుంటే ఎవడ పడుతూ ఉంది. ఉప్పు జారిపోయింది అలాగే బయట జారిపోతుంది వత్రము జారిపోతున్నది. కనుబొమ్మలు కాస్త వ్యక్త విలాసంగా ఎగురుతున్నాయి చిరునవ్వులు వస్తూ ఉన్నాయి నడుములు తాయా పోతాయా అనిపిస్తున్నాయి. మహారథం ఆ మహారథం అంటారు దీన్ని ఏమంటారంటే. మహారాష్ట్రం ఎవరికీ ఏమవుతున్నదో ఎవ్వరూ గుర్తుపడలేనటువంటి ఉన్మస్తకానందం అంటాం దాన్ని. మన సాంప్రదాయంలో ఉన్మస్తకానందం. అంటే ఎలాంటి ఆనందం? పరమాత్మతో కలిసి అనుభవించేటువంటి ఆనందం. స్వశ్రుతే సర్వాన్ కామాన్. సహబ్రహ్మణ విపశ్చితా మంత్రానికి అర్థం ఇది. అదే మాట చెప్తారు అందరూ స్లోగా ఆ వాక్యం కూడా వస్తుంది. అశ్రుతే సర్వాను కామాన్ సహబ్రహ్మణ అన్నామే వాటిని మాట చెప్తారు ముందు మనకు ఇలా వాళ్ళు ఉచ్చైహి. ఉచ్చై జగుహో దుత్యమానా రక్త కంఠ్యః రతిప్రియః పెద్దగా గానం చేశారు పెద్దగా నాట్యం చేశారు రక్త కంఠ్యః అంటే రాగముతో కూడిన కంఠము గల రతిప్రియ అయినటువంటి గోపికలు కృష్ణాభిమర్చ ముదితాః చెదిగి తేన ఇదమావృతం కృష్ణ పరమాత్మ యొక్క స్పర్శతోటి పులచించి వారు పాడుతున్న జ్ఞానంతో మూడు లోకాలు నింపాయి. చెప్పాను కదా ఇరువ లక్షలు అంటే మూడు లోకాలు ఉన్నాయి. ఇంతమంది ఒకే కంఠంతో గానం చేస్తే ఏ లోకాలు అవుతాయి? ఎక్కడ ఉంటాం మనం? అందుకే ఇదమావృతం కాచిత్ సమం ముకుందేన స్వరజాతీర మిశ్రితాః పున్నిన్యే పూజితాతేన ప్రియతా సాధు సాధుని.

ఒక మహానుభావురాలు పరమాత్మతో గొంతు కలిపి గానం చేసింది. స్వామితో గొంతు కలిపి గానం చేసినందుకు విన్న స్వామి భడిభడి బాగా పాడావు బాగా పాడావు అని ఆమెను పరమాత్మ మెచ్చుకున్నాడు. తదే ధ్రువ నిన్యే తస్యైమానం పక్వదాత్. ఇది చాలా మంచిదని చాలా సంతోషం. చాలా బాగా పాడావు చాలా బాగా పాడావు. కృష్ణ పరమాత్మ చాలా బాగా పాడావు అని మెచ్చుకున్నాక ఇంకా అంతకంటే బహుమానం ఏం కావాలి? వేరే కాసులు ఏమున్నాయి? భగవంతుని సంతోషాన్ని పొందారు. కాచితో రాస పరిశ్రాంత పార్శ్వతస్య గదావృతః జగ్రా బాహునా స్కంధం శ్రద్ధత్ వలయ మల్లిక ఓ మహానుభావులాడు రాస నాట్యం తోటి అలసిపోయి చేతగాక. స్వామి యొక్క భుజం మీదే తన తల ఆనిచ్చారా అలాగే విశ్వాసం కదా అక్కడ తీసుకుంటున్నారన్నమాట. ఆడి ఆడి బాగా అలిసిపోయింది కాబట్టి సగద్వరయ మల్లిక జారిపోతున్నటువంటి కంకణములు గల మహానుభావురాలు. తత్రైకాంశగతం బాహుం కృష్ణస్య ఉత్పల సౌరభం. చందనాలిప్తమాగ్రాయ కృష్టరోమా సుచుంబ ఒక మహానుభావురాలు గంధం పూజినటువంటి స్వామి యొక్క భుజాన్ని స్పృశించి ఆ భుజాన్ని తనలోకి తీసుకొని ఆ గంధం తోటి ఆ స్పర్శ తోటి పులకించినదై స్వామి యొక్క భుజాన్ని గోపిక సుచుంబ అంటే ముద్దు పెట్టుకున్నది అన్నమాట. సత్యాసిత నాట్య విక్షిప్త కుండలత్విష మండితం గండం గండే సంధరత్య అదాత్ తాంబూల చరితం. శ్రీ యొక్క పరమ ఈ ఆ అతని చెంప అమ్మాయి గోపికకు గోపిక యొక్క కపాలం కపోల కపాల భాగం కపోల భాగం ఈ కపోల భాగాన్ని కృష్ణుడు. ఇలా చెంపా చెంపా అని చెంటాం చూడండి. ఇలా ఆరించినప్పుడు రాస పరమానందంలో తాను నవ్వుతున్నటువంటి తాంబూరాన్ని కృష్ణుని యొక్క నోట్లో ఈమె విడిచిపెట్టింది. అతను అవుతున్నటువంటి తాంబూలాన్ని కృష్ణుడు వద్ర యొక్క వదనంలో అతను ఉంచాడు. గండం గనదత్య అదా తాంబూల చర్వితం దుర్త్యంతి గాయతి నాట్యం చేస్తూ గానం చేస్తూ పూజ నూపురమే తెల వాటితో సమానంగా అందెలు ఉద్యానం కూడా ధ్వనిస్తూ ఉంటే పార్శ్వత అచ్యుత హస్తాబ్జం శ్రాంతాధాత్ తన యోహ పరమాత్మ యొక్క హస్తాన్ని తన పొక్షస్థలంలో గోపిక ఉంచుకుంది. గోప్యహాలద్వో అచ్యుతం కాంతం. ఈ రీతిలో గోపికలు పరమాత్మను అచ్యుతుడిని అచ్యుతం అంటే.

జారని వాడు జార్చని వాడు ఒకసారి పట్టుకుంటే విడిచిపెట్టడు. తాను విడిచిపెట్టడు తనను విడిచిపెట్టినా ఊరుకోవద్దు. అలాంటి స్వామిని అందుకే అలాంటి వారు ఈయన కాంతమయ్యాడు ప్రియుడయ్యాడు. స్త్రీయా ఏకాంత వల్లభం కృహీత కంఠ్యః తద్దోర్భ్యాం గాయంత్యక్తం. విజయకిరి స్వామిని గాఢంగా ఆలంగనం చేసుకొని కొందరు గాణం చేస్తున్నారు. కర్ణోత్పలాలక విటంక కపోల ధర్మ వక్రస్త్యః వలయనూపుర కోశ వాక్యహి గోప్యస్తమం భగవతా నా నృతుహు గోపికలందరూ పరమాత్మతో కలిసి నాట్యం చేస్తున్నారు. కరణోత్పల అలక విటంక తపోల ధర్మ వక్త్ర స్త్రీయః చెవిలో అలంకారంగా పెట్టుకున్నటువంటి కలువపూలు. అలాగ కమలంటే ముంగోళ్ళు శిరస్సు. అక దొక్కునేటువంటి పూడు. కణ కపోల ధర్మ చంపర వచ్చేటువంటి కమట బిందువులు. దానితో చూపించేటువంటి వక్త్ర క్రియ ముఖ కాంతి వలయనూపుర ఘోష వర్జీహి అందెర తోటి కంకణములతోటి. ధ్వనించేటువంటి వాక్యాలు అవే వాక్యాలు. మంగళ వాక్యాలు అంటే ఏమిటి అవి? కంకణముల ధ్వని, అందర ధ్వని. ఇలాంటి మంగళ వాక్యాలతోటి గోప్యస్తమం భగవతాన్ని అందుతూ పరమాత్మతో కలిసి వీళ్ళు. నాట్యం చేశారు. స్వకేశత్ రక్తస్వజః భ్రమర గాయక రాసగోశ్యాం తమ కొప్పులో నుండి దారుతున్న పూలు కలిగి ఆ పూల యొక్క మకరందాన్ని ఆస్వాదించడానికి వచ్చిన తుమ్మెదల ధ్వనితో. కాదిపి అరే నేను కొప్పులో ముడుచుకున్న పువ్వులు రాల కింద పడుతున్నాయి. ఆ పూల గోరి చౌగంజాన్ని పానం చేయటానికి తుమ్మెదలు వచ్చాయి. వచ్చే తుమ్మెదలు ధ్వని చేస్తాయి, చంకారము చేస్తాయి. తుమ్మెదల చంకారము, అండెల సప్పుడు, చంకణముల సప్పుడు, వీరి గానము సప్పుడు నాట్యం సప్పుడు. మొత్తం 5 రకముల ధ్వని ఉంది, గమనించండి ఈ మొత్తం రాసులలో ఎక్కడ చెప్పినా.

ఐదు చెప్పుకుంటూ వస్తారు ఓ చెప్పుకున్నాను కదా కీర్తములు అలాగే బయట అలాగే వస్త్రము అలాగే నూపురములు కండగములు. 5 జారిపోతున్నాయి, 5 జారిపోతున్నాయి, 5 జారిపోతాయి. ప్రతి చోట 5 జారిపోతాయి. 5 జారిపోనే రాదు. లేదు కనుబొమ్మలు, కపోలములు, కర్ణపూషణములు, దశనక్షరములు, కంఠనారాలు అవేవి. ఏ భాగం తీసుకోండి ఐదే నిరంతరం భాగవతం మొత్తం మనకు అర్ధ పంచకం గురించే మాట్లాడుతుంది మరి దేని గురించి చెప్పండి జోటా ఇది ప్రాప్యత్య బ్రహ్మనో రూపం ప్రాప్తుశ్చ ప్రత్యగాత్మనః ప్రాప్తి ఉపాయం ఫలం ప్రాప్తే తధా ప్రాప్తి విరోధిచ భగవంతుని స్వరూపం పరమాత్మ జీవాత్మ స్వరూపం ఉపాయ స్వరూపం ఫల స్వరూపం విరోధి స్వరూపం సకల స్వరూపములు తొలగిపోతే కానీ పరమాత్మ స్వరూపం తెలియాలి, జీవాత్మ స్వరూపం తెలియాలి, విరోధి స్వరూపం తెలియాలి. ఇవన్నీ ఎప్పుడు పరమాత్మను చేరటానికి చేసే ప్రయత్నం. పరమాత్మ వచ్చి చేరితే ఇవే వస్తారండి అందుకే ఆ అన్నీ పోయాయి ఉన్నాయన్నీ ఊడిపోయాయి కేశముల పుష్పములు రాలిపోయాయి అన్నాడు ఏం చెప్పుకున్నాం ఇంతకుముందు కేశములు అంటే వ్యామోహం చెప్పుకున్నాం కదా అందులో ఉండేటువంటి పుష్పములు అంటే ఏమిటి జ్ఞానము అన్నమాట దాని గురించి వచ్చేటువంటి కుమిదలు ఏమిటి? పండితులు అన్నమాట. పాండిత్యం నిర్విద్య బాల్యేన తిష్టాసేత్ అని చెప్పుకుంటాం కదా. బాగా బాగా బాగా చదువుకొని బాగా తెలుసుకున్నటువంటి మహానుభావులు మీరు మహా పండితుడు అండి. ఎవరికీ చెప్పడు. అంతే కాదు ఎలాగైతే బాలుడికి ఈర్ష్య, అకష్య, అసూయ, అపోహ ఇలాంటివి ఏమీ ఉండవో వాడికి ఏమీ ఉండవు. కాస్త కోప్పడితే పిల్లవాడు ఏం చేస్తాడు అలా పోతాడు. రెండు నిమిషాలు మళ్ళీ వచ్చి అక్కడే కూర్చోడు. ఇలాంటి కార్పట్యమేమి కాపట్యము లేకుండా ఉండేటువంటి వాడు పండితుడు, ఈ కాపట్యం లేకుండా ఉండాలంటే ఏం కావాలి? పాండిత్యం కావాలి. పాండిత్యం అంటే ఏమిటి? భగవత్ స్వరూప జ్ఞానం, భగవత్ స్వరూప జ్ఞానము మన ప్రయత్నంతో వస్తుందా? స్వామి ఇస్తాడా? స్వామి ఇచ్చిన తర్వాత ఇంక మన ప్రయత్నం ఎందుకు అండి? అందుకే ఇవన్నీ అన్నీ ఊడిపోతున్నాయి, అన్నీ రారిపోతున్నాయి, అన్నీ రారిపోతున్నాయి. ఇలా.

పున్నిన్యే పూజితాతేన ప్రియతా సాధు సాద్వితి జగ్రహ బాహున గండం గండే పార్శ్వత అచ్చుత హస్తాద్యం శ్రాంతాధాత్ ఈ రీతిలో రేమే రమేశః ఏవం పరిశ్వంగ కరాభిమరిశ నిగ్ధేక్షణోద్దామ విలాసః తైహి నేమే రమేచ ఇలా కౌగిలింతలతోటి ఆలింగనం తోటి సుంబనాదులతోటి నిగ్ధేక్షణ స్నేహం నిండినటువంటి చూపులు కలిగి పరమాత్మ ఉద్దామ విలాస హాసైహి ఉన్మస్త్రమైనటువంటి విలాసముతో చిరునవ్వులతో రేమీ రమేశ బ్రజసుందరీపి యధార్భకః స్వప్రతిబింబ విభ్రమః పొరపాటున అయ్యో ఈ నిత్య వర్ణించేశాడా ఇదంతా నిజమేనా అని ఎక్కడ మనం పొరపాటున పప్పులో కాలేస్తామో ఏమో అని కృష్ణ పరమాత్మ ఎలా రమించాడయ్యా అంటే యథా అర్భకః స్వప్రతిబింబ విభ్రమః పసిపిల్లవాడు తన ప్రతిబింబాన్ని చూసి ఎలా తొట్టుబడతారో అలా ఆడుకుంటాడు. ఉన్నట్టా లేనట్టా? అర్థమైందా? ఒక్కటే మాట. యదార్భకః స్వప్రతిబింబ విభ్రమై. చిన్న పిల్లవాడు అద్దంలో కానీ మరో చోట కానీ. తన ప్రతిబింబాన్ని తాను చూచి ప్రతిబింబం చేస్తున్నటువంటి విలాసములను చూచి ఎలా చిన్న పిల్లవాడు సంతోషిస్తాడో అలా లోతుకు వెళ్ళాలి మనకి మనకి ఎంత ఓటు ఉంది నువ్వు పోవాలి పసిపాప ఉన్నాడు అద్దం ఎదురుంగా ఉంది అద్దంలో చూస్తున్నాడు ఆ అద్దంలో మిమ్మల్ని నవ్వుతున్నది, చెయ్యి ముందరికి అంటున్నది, కారు ముందరికి అంటున్నది, కోపం చూపుతున్నది, కళ్ళు తిప్పుతున్నది. అవన్నీ చూసి తాను సంతోషిస్తాడు, ఆనందిస్తాడు, ఆడుకుంటాడు. అయితే అవన్నీ ఎక్కడివి? తాను చేస్తున్నవే కనబడతాయి అంటే ఎదురుగా ఉన్న గోపికాలు అందరూ ఎవరన్నమాట తన ప్రతి ముందరి ఆత్మ. కుమారాములో నమో దేవు తనలో తాను రమించాడు తనతో తాను రమించాడు ఆత్మావాస్యం ఇదం సర్వం

ఈచావాస్యమిదం సర్వం ఎతికించి జగిత్యాం జగతం చెప్పడే అలా ఒక్క మాటలో చెప్పేసాడు. యదార్భకః స్వప్రతిబింబ విభ్రమైహి చిన్న పిల్లవాడు తన ప్రతిబింబములోని విలాసాలను చూచి ఎలా ఆడుకుంటాడో ఎలా మురిసిపోతాడో... అలా స్వామి అంటే ఎందుకు పైన కూడా చెప్పాడు ఆరి ఇలా అన్నాడు సుమ్మరం అన్నాడు దగ్గర ఇలా కూడా అన్నాడు ముద్దు పెట్టుకున్నాం అన్నాడు ఇవన్నీ చెప్పేసరికి ఓ ఇది కూడా లౌకిక నిలవేనా ఎక్కడ మనం పప్పులో కాలేయబోతామో సరిగ్గా బలం పడేస్తాది. పడేది అనుకోండి సున్నా మళ్ళీ మోహారిపోతుంది. యదార్భకః స్వప్రతిబింబ విభ్రమః తదంగ తంగ ప్రమదాకులేంద్రియాః కేచాను దుకూలం కుజపర్తి కములు ఏంటంటే ఇంతమంది గోపికలతో కూడిన కృష్ణ పరమాత్మలో ఎలాంటి వికారం కలగలేదు. ఏ మార్పు లేదు. కృష్ణ పరమాత్మ యొక్క స్పర్శ వలన వారు కలసం పొందారు. తదంగ సంగ ప్రమదాతులేంద్రియా. పరమాత్మ యొక్క శరీర సంగతి వలన కలిగిన ఆనందంతో ఆకుల ఇంద్రియ వారి ఇంద్రియాలన్నీ కడత చెందినాయి. కేచాన్ దుకూలం కుచపట్టికాం వా కొప్పు కానీ అలాగే వస్త్రం కానీ కుచపట్టిక వస్త్రస్థలాలు పెట్టే బంధం ఇది అంటాం కదా దాన్ని కానీ నాన్జ ప్రతివ్యోడు మనం బ్రజప్రియా. ఉంటున్నాయా ఊడుతున్నాయా అనే విషయాన్ని కూడా వారు తెలుసుకోలేకపోయారు. జారిపోతున్న వాటిని మరల తట్టుకోవడానికి కూడా వారికి శక్తి లేకుండా పోయింది విశ్రస్త మాలాభరణాః. ఆభరణాలు తొలగిపోయాయి, ఆభరణాలు తొలగిపోయాయి, వస్త్రాలు పోతున్నాయి. ఇలా ఆభరణాలు పోతున్నాయి. వారు అంతా ఉన్మస్తక ఆనందంలో ఉన్నారు. అంటే భ్రమలో ఎవరున్నారు? ఓ విచారి పరమాత్మ ఆ వే తనతో ఆడుకుంటున్నాడు ఏమని వద్దు చేస్తున్నాడు కృష్ణ విక్రీడితం ప్రీక్ష్య ముహుహు కేజర శ్రీయ హాయిల పరమాత్మ యొక్క రాసక్కిల విహారాన్ని చూచి ఓ చెప్పుకున్నాం కదా మొత్తం ప్రాసిద్యం అని చెప్తున్నాడు ఈ ఆకాశంలోని

విమానాలు వచ్చినటువంటి దేవశాస్త్రీయులందరూ ముముహు వారు కూడా మూర్ఛ పోయారు అబ్బో ఇది ఎక్కడ రాసవిహారము ఇది ఎక్కడ లీల ఇది ఎక్కడ లీల అని. కామార్చితాః శచాంకస్య సగణః విస్మితోహో వాళ్ళంతా కామోహరి ఆ దేవతలు కూడా. ఇక నక్షత్రాలు ఉన్నటువంటి చంద్రుడు కూడా విస్మితః ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆమె యొక్క క్రియా విలాసం ఇంత అద్భుతంగా ఉంటుంది అని. కృత్వా తావంతమాత్మానం యావతీహి గోపయోచితః. ఎంతమంది గోపికాస్త్రీయులు ఉన్నారో అన్ని స్వరూపాలను పరమాత్మ తాను కూడా ఏర్పరచుకొని రేమేశ భగవాన్ తాపిని ఆత్మారామోపి లీలయ వారందరితో రమించారు ఎలాంటి స్వామి ఆత్మారామ అతను ఆనందం పొందటానికి మరో వాడితో పనిలేదు. తనలో తనతో తాను ఆనందించే మహానుభావుడే. కాబట్టి లీలయ వారి కోసం. వారికి ఆనందాన్ని కలిగించడానికి కోసం అది తమ భక్తులు కోరినటువంటి కోరికను కాదనలేని మహానుభావుడు కాబట్టి వారికి ఆనందం కలిగించడానికి తాను ఆత్మారాముడైన వీరయా తాసామతివిహారేన శ్రాంతానాం వదనానిసహా ప్రాముజతు. కరుణ ప్రేమ సంతమేనాంగ పానిన ఇలా ఆడి ఆడి విహరించి విహరించి అలసి సొలసి మొఖాలన్నీ వాడిపోయాయి గోతులు. అయ్యో పాపం నన్ను నమ్ముకొని వచ్చారే అని వాడిపోయిన ముఖాలను స్వామి తన దివ్య శ్రీ హస్తంతో ఒకసారి తుడిచాడు. అమృతమయ కరస్పర్శతో మళ్ళీ వారికి నూతన ఉత్సాహము నూతనమైనటువంటి కాంతి ఇవి కలుగుతాయి. కోప్యః స్పురత్పురట కుండల కుంతలత్పిడి గంగస్త్రియా సుంతహాస నిరీక్షణేన మానంద గత్యః వృషభస్య జగు కృతాని పుణ్యాని తత్కరరుహ స్పర్శ ప్రమోదాః ఇలా స్పురతు. పురత కుండర కుంతర స్విజ గంద స్వియ స్విత హాస నిరీక్షణేన సత్యని మకల.

కుండలములు చూల కుండలు అంటాం చిరునవ్వు ఇలాంటి వాటితోటి చిరునవ్వు తోటి కృష్ణుడిని వీరు ప్రేమిస్తున్నారు వీరిని కృష్ణుడు ప్రేమిస్తున్నాడు ఈ సమయంలో ఒకరినొకరు ఎలా గౌరవించుకోవాలి ఎలా మన్నించాలి అంటే స్మితేన చిరునవ్వుతో ఒక తక్కటి చిరునవ్వు అలా అటు విసిరారంటే అది నువ్వు ప్రేమిస్తున్నావు అంతకంటే ఎక్కువ మాట్లాడడానికి ఇద్దరికీ ఎవరికీ ఓపిక లేదన్నమాట. ఈ రీతిలో గండ స్త్రియా శీత హాస నిరీక్షణేన మానం దగత్యః విలవస్తే జగుహు కృతాని కృష్ణ పరమాత్మ యొక్క ఆచరించినటువంటి లీలా కృత్యములను అందరూ పరవశం తోటి గానం చేశారు తత్కరరుహ స్పర్శ ప్రమోదా పరమాత్మ యొక్క కరరుహ స్పర్శ కరస్పర్శ కాదు హలో అండి ఏంటి ఆ రూపం అంటే గోల్డ్ నకములు అంటాం అంటే మన పాటలో నకక్షతములు అంటాం కదా గిల్లుడు గిల్లుడు అంటాం కదా ఇలాంటి స్వామి యొక్క నకముర స్పర్శతో ఆనందం పొందిన గోపికలు అతని వీరలను గానం చేశారు. ప్రమోదాః తాభిర్యుతః శ్రమపోహితుం అంగదంగ సృష్ట స్వజః తకుచ కుంకుమ రంజితాయాః గంధర్వ పార్వి అనుద్రుత ఆవిషతువాః శ్రాంతో గజీవి ఇతరాడివ భిన్నసేతుహు ఇలా ఆడి ఆడి విహరించి విహరించి ఒళ్ళంతా చెగడ పచ్చిపోయింది. హారాలన్నీ జారిపోయాయి, బస్తాలు జారిపోయాయి, ఫుట్పాల్ జారిపోయాయి, తిరిగినంతా. చమటతో ఉందని ఈ అజర తీరటానికి ఈ మొత్తం గోతికలను తీసుకొని పరమాత్మ ఓ గజరాజు తన ఆడ ఏనుగులను తీసుకొని నదిలోకి చేరినట్టుగా యమునా జలంలోకి ప్రవేశించాడు. ఈ జడ శరీరానికి కూడా జడ శరీరానికి అరిచిపోయిన శరీరానికి జడ శరీర తోటి విశ్రాంతి కలిగించడానికి ఆ నీటిని ఉపయోగించారు గంధర్వ పాలివి అనుదృత ఆవిషతు వాహ త్రాంతో గజీబిరివ ఇభరాదివ భిన్నతీతు సోంభతి అలమివతి భీ పరిచిత్యమానః ఇలా నీటిలో అందరూ కలిసి స్వామి వేదం జరుగుతున్నారు. స్వామి ఒక్కరే అంతమంది గోపి కదండీ. ఇలా చేస్తూ ప్రేమ్ నేక్షితః ప్రహసతీభి తస్తతోంగా వైమానికైహి కుస్మవర్షిభి ఇద్యమానః.

నదిలో గోపికలు నీడు చల్లుతున్నారు. పై నుంచి దేవతా స్త్రీలు నీవు మన నుంచి పుష్ప వర్షం కుర్పిస్తున్నారు. దేవతలు స్తోత్రం చేస్తున్నారు. ఈడియమాన రేమే స్వయం. వరతి రక్త్ర గజేంద్ర లీలః గజేంద్రుని లాగా స్వరతిని అంటే ఆత్మారామ తలలో తాను ఆనందించేటువంటి మహానుభావుడు. ఇలా కొంతసేపు జలస్థిరలతో వారితో కలిసి విహరించారు. తతత్య కృష్ణోపవనే జలస్థల ప్రసూన గంధానిన దుష్ట దిష్ట టేక చారం. వృంగ ప్రమదాగనా వృతః యథా మదశ్చితో ద్విరధః హరే నుతిగి అంటే నీటిలోనూ వాడలే నేల మీద వాడలే. అందుకే అంటున్నాడు కృష్ణోభవనే ఇప్పుడు ఆ వనం ఏమన్నామంటే అది కృష్ణుని వనమైంది. అంతా ఆయనే ఉన్నాడు మరి ఏం చేద్దాం. అందుకే జలస్థల ప్రసూన గంధానిర దుష్ట దిక్కటే నీటిలో కానీ నెల మీద కానీ యువతుల కొప్పుల నుండి జారిన కుప్పముల. సుగంధములు నిండిపోయి ఉన్నాయి. అలాంటి చోట చిట్టారా బృంగ ప్రమదాగనావృతః సుగంధం ఉంది కాబట్టి చుమ్మది రండి తిరుగుతున్నాయి. అలాంటి చోట యథా మదచ్యుత్ దిరదః సరే అని మదం ద్రవించేటువంటి ఏనుగు తన ఆడ ఏనుగులతో కలిసి విహరించినట్లుగా ఈ స్వామి కాసేపు నీటిలో కాసేపు కొడ్డు మీద విహరించారు ఏవం శశాంకావుతు విరాజితానిశాః సత్యకామః అనురత బలాగనః అతను సత్యకాముడు. మళ్ళీ పదం పడేస్తాడు స్వామి ఊరుకోక సత్యకామః అంటాడు. అంటే అమోఘమైనటువంటి కోరిక అమోఘమైన కామం వ్యర్థం కానిది. మనలాగా ఇవాళ కోరుతాం రేపు రేపు మారుతాం. మరి ఎల్లుండి కోరుతాం గురిపోతాం పరమాత్మ కామం సత్యకామ సత్య సంకల్ప. కొన్ని గుణములు ఏవి వ్యర్థములు కావు, ఏవి అసత్యములు కావు అంటే మూర్థ దశ మూర్థ దశలో. పరమాత్మను చేరటానికి మనం చేసేటువంటి ప్రయత్నం కాకుండా మనను తన దగ్గరికి చేర్చుకోవడానికి పరమాత్మ చేసేటువంటి ప్రయత్నం ఇదంతా.

రాసలీల అంటే భగవంతుడిని చేరటానికి మనం ప్రయత్నించడం కాదు. మనను తన దగ్గరికి చేర్చుకోవటానికి పరమాత్మ చేసేటువంటి ప్రయత్నమేమో చెప్తాడు. అర్చిరాజు చెప్తాడు అనాది కాలమైనటువంటి విడదీయరాని సంబంధం ఉన్న మహానుభావుడు మనం తన దగ్గరికి చేర్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ ప్రయత్నిస్తూ ప్రయత్నిస్తూ ఎంతో కాలానికి ఆయన ప్రయత్నంలోని ఒక ప్రయత్నం సఫలమైతే మనకు ఆయన యందు అద్వేషం కలుగుతుంది అని చెప్తారు. ఇది అంతా దాన్ని వర్ణిస్తున్నారు అన్నమాట. మన చేత పరమాత్మే వలపించబడుకోవాలి. మనం ఆయన్ని కోరుకోం. ఆయన మన దగ్గరికి వస్తాడు. తన రూపము, తన విలాసము, తన వయ్యారము, తన హాసము, తన సౌందర్యము ఇవన్నీ మనకు చూపి చూపి చూపి చూపి స్వామి నువ్వే కావాలి నువ్వే కావాలి అని అడిగించుకొని ఆ అడిగావా వస్తున్నా పట్టు అప్పుడు వచ్చి తీసుకొని పోతాడు అంతా రేపటి. ఈ రీతిలో ఏవం ఆత్మన్యవరుద్ధ సౌరతః సర్వాః చడత్కావ్య కథారసాస్త్రయాః మొత్తం. ఆ భూములన్నీ ఆ ప్రాంతాలన్నీ శరత్కావ్య కథారసాశ్రయ శరత్కావ్యలోని ప్రేమ కావ్య కథారసం నిండిపోయింది అంటే ఎక్కడ చూసినా కానీ గోపికరు కృష్ణుడు. కాస్త ఉంది ఇంకోటి ఏం లేదు. నీళ్లలో వీళ్ళే, పెద మీద వీళ్ళే, తోటల్లో, అడవిల్లో చెట్ల కింద చెత్త మీద రకరకాలుగా వీళ్ళు విహరించారు. ఇంత స్పష్టంగా చెప్పినా విన్న పరీక్షిత్తుకు అనుమానం జరిగింది, డౌట్ వచ్చింది. ఇదేం అన్యాయం స్వామి? అవును, పరమాత్మ ధర్మాన్ని స్థాపించడానికి వచ్చారు అంటున్నారు, అడుగుతారు చూడండి. సంస్థాపనాయ ధర్మస్య ప్రత్యమాయ ఇతరస్యచ ధర్మాన్ని స్థాపించటానికి అధర్మాన్ని అట్టింపచేయటానికి అవతీర్ణోహి భగవాన్ అంశేన జగదీశ్వర పరమాత్మ జగన్నాథుడు అవతరించారు అంటున్నారు తకథం ధర్మసేతునాం వక్త కర్త అపిరక్షిత అన్ని రకముల ధర్మ మర్యాదలను బోధించేవాడు అతనే ఆచరించేవాడు అతనే రక్షించేవాడు అతనే కదా

అలాంటి స్వామి ప్రతి మాదిరి బ్రహ్మన్ పరధారాభిమర్చనం. ఈ పరధారాభిమర్చనం అనే ప్రతిభం అంటే ధర్మ వ్యతిరేకం. ధర్మాన్ని కాపాడేవాడు, ధర్మాన్ని బోధించేవాడు, ధర్మాన్ని ఆచరించే స్వామి ఎలా ప్రతీపం ప్రతీపముగా వ్యవహరించాడు. ఆప్తకామః యదుపతిహి కుతవాన్వై జుగుప్సితం అతను ఆత్మకాముడు. ఇది బతికే కదా అలాంటి వాడు మనము కూడా అయ్యో ఇదేమిటండి అని అసక్కించుకునేటువంటి విధంగా ఎలా ప్రవర్తించాడు అభిప్రాయేతం న సంశయం అసలు దీని అంతరార్థం ఏమిటి ఉద్దేశ్యం ఏమిటి నాకు దీన్ని తొలగించవలసింది అంటే ఇది మనకు మనకు మనకోసం మనం ఏం అడుగుతామో అది అర్థం కదా అడిగితేనే ఆయన ఎలా చెప్పాలి పరిచిత్ మనసులో ఉంది కూడా రెండు రకాలుగా చెప్తారు. ఇది నిజమే అనుకున్నా ఇబ్బంది లేదు. లేదు అనుకున్నా అసలు ఇబ్బంది లేదు. ఎందుకు ఒకవేళ పరదారాభి మరిచే అనుకుందాం ఈ మాటే ఒప్పుకుందాం. అయినా కానీ వారు ఆచరిస్తే మనలాగా దూత గంధం అక్కడ అందదు. తేజస్సులు చెప్తారు ఇందులో ధర్మవ్యతికమో దుష్టః ఈశ్వరానాంచ సాహసం దేవతలు ప్రభువులు జగన్నాథులు కొన్ని సందర్భాలలో జగత్తుకు కావలసినటువంటి రక్షణ కలిగించడానికి తాము ధర్మాన్ని దాచినట్టుగా సాహస ప్రవృత్తి కనపడుతుంది. శ్లోకంలో అంటే అట్లా చెప్తే అట్లా చెప్తున్నా సమాధానం. అడిగిన ప్రశ్న అనుకున్నాను. చెప్పి తేజియసాం నదోషాయ వన్నేనే సర్వభుజోయతా. తేజోవంతులకు ఇవన్నీ దోషములు కలిగించవు. ఎలాగయ్యా అంటే అన్నిటినీ తినే అగ్ని లాగా. మనం కొన్ని తినం కదా తినలేం, తినే తప్పు అది అగ్నికి అందులో ఏ విధానం తినేస్తుంది. దానికి తినకూడనిది తినవలసింది తప్పు ఒప్పు అధర్మం ఏం లేదు, నెయ్యి తినేస్తుంది బటరు తినేస్తుంది నువ్వు వెయ్యి పూలిస్తే పూలు తినేస్తుంది పారేస్తే పాలు తినేస్తుంది అని తినేస్తుంది.

అయ్యో మనం బట్ట తినకూడదు అయ్యో బట్ట తినడం తప్పు అన్నావా? తేజోవంతులకు సాహసములు ధర్మ వ్యతిక్రమము దోషము కాదు. అని పెద్దలు ఆచరించారు, గొప్పవారు ఆచరించారు కాబట్టి అదే అధర్మాన్ని నేను కూడా ఆచరిస్తాను అని పొరపాటున కూడా అనుకోకూడదు. నైదర్ సమాచరేతి జాతు మనసాతి మనస్సుతో కూడా అనీశ్వర అసమర్ధుడు చేతకాని వాడు దీన్ని ఆచరించకూడదు వినశ్చతి ఆచరణ్ మౌఢ్యాత్ మూర్ఖత్వంతో ఆచరిస్తే నచిస్తాడు. ఎందుకు అంటారా? శంకరుడు విషం తాగాడు. మీరు తాగారా? తేజవంతులని ఏం కాదు. నేను కూడా నేను కూడా తాగుతాను అంటే ఏమవుతుంది? చెప్తున్నాను సందులో అందుకనే రుద్రః అబ్తీయం విషం. యథా రుద్రః అబ్తీయం విషం. మనం విషం తాగుతున్నామా? పో తాగగలమా? మరి వాడు తాగేడు. నేను కూడా తాగుతాను. తాగు. ఏమవుతుందో తెలుస్తుంది. కానీ మహానుభావులు, తేజస్సులు, తేజోవంతులైనటువంటి వారు ఆచరించేది తప్పా ఒప్పా అని చర్చించవలసిన సాహసం మనం చేయవద్దు. వారు ఏం చేసినా గానీ లోక రక్షణకై చేస్తారు. కాబట్టి వాళ్ళు చేశారు నేను కూడా చేస్తానంటే నశిస్తారు. శంకరుల్లాగా విషం తాగితే ఏమవుతారో ఆలోచించుకోండి, అబ్దిజం విషం ఈశ్వరానాం భజ సత్యం సదైవా కీర్తన్ ఖచితు ఇది వారి యొక్క మాట. సత్యము దాని వాళ్ళు ఆచరిస్తారు మానిస్తారు. దేశాంవ్యతో స్వభచో యుక్తం బుద్ధిమాన్ తత్ సమాజి అందుకే పెద్దలు చేసిన దాన్ని కాదు పెద్దలు చెప్పిన దాన్ని చేయమన్నారు. మహానుభావులు ఏమి చేయమని చెప్పారో దాన్ని చేయండి. వాళ్ళు చేశారు కదా నేను కూడా చేస్తాను అంటే మునుగుతారు. పెద్దలు చెప్పిన దాన్ని చేయండి పెద్దలు చేసిన దాన్ని కాదు. మరి వారు మహానుభావులు ఎందుకు చేస్తారయ్యా?

మనను ఉద్ధరించడానికి లోక కళ్యాణం కోసమే మనను ఉద్ధరించడానికి ఒకటి. ఇందులో ఇంకో చమస్కారం ఏమిటంటే. పరమాత్మ చరిత్రను ఇందులో చెప్పలేదు పాప నృత్యంలో చెప్తాడు. పరమాత్మ చరిత్రను ఏ విధంగా కీర్తించినా మోక్షప్రదమే పాపహరమే. కానీ అలాంటి పరమాత్మ చరిత్రను గానం చేసి కూడా మరి కొందరు పాపాన్ని పొందాలి నరకాన్ని పొందాలి. అన్ని రకముల వ్యక్తులు ఉన్నప్పుడు కొందరికి వారికి నరకము ఇదే ఇవ్వాలి, మోచ్ఛము ఇదే ఇవ్వాలి. పరమాత్మ లీలలోని మాధుర్యాన్ని, ఔన్నత్యాన్ని, ఔదార్యాన్ని గుర్తించి కీర్తించిన వారికి మోచ్ఛము. దానిలో కూడా మనలాంటి లౌక్యమైనటువంటి తుచ్ఛ బుద్ధి ప్రసరించి నిందించిన వారికి రాదు. దీన్ని కూడా వారికి ఇవ్వడానికి నిందకు ఆస్కారమైన భాగాన్ని కూడా స్వామి ఆచరించి తన చరితమే ఆ పని చేస్తుంది, ఈ పని చేస్తుంది. ఉమ్మలను కరింప చేస్తుంది, ఉంచుతుంది. రెండూ చేస్తుంది, ఇది ప్రధానమైనటువంటి ఉద్దేశం అంటాడు పద్మలో. కుచలాచరితేనే తేజానయ స్వార్ధః నవిద్యతే. స్వార్ధముతో ఆచరిస్తేనే పాపం. పరోప ప్రారంభం సమాచారిస్తే రావణాసురుని రాక్షసుడు అన్నాం ఎందువల్ల? కోట్ల మందిని చంపాడు, లక్షల మందిని చంపాడు, ఎందరినో పీడించాడు, ఎన్నో ఆక్రమించాడు చెప్పలేదు. ఎంతో మందిని చంపాడు రావణాసురుడు. కదా? అంతకంటే కొన్ని రెట్లు ఎక్కువ రాముడు కూడా చంపాడు. అన్న పంచమ జైతేన వల్లభేన స్వయంభువః సప్త శష్టి హతా కోట్యః అంటాడు వానిని. ఇంద్రజిత్తు పగటిలో ఐదవ భాగంలో 67 కోట్ల వానరులను చంపాడు. తన బ్రహ్మాత్మ అనుకుంటుంది. తన అబ్బా అనుకుంటే దానికి ప్రతిక్రియగా రాముడు అందులోని ఐదవ భాగంలో దీనికి ఐదు రకం వాక్యంలో చదివిస్తాడు. 335 కోట్ల రాక్షసులను రాముడు కేవలము 44 నిమిషాల్లో చనిపోయాడు. మరి రాముడిని మనం రాక్షసులందా మాట్లాడలేదు రాముడు అసలు నేను.

పరోపచారం కోసం చేసిన హింస? హింస కాదు. అపకారం కోసం చేస్తే హింస. ఎవడో దారిన పోయేవాడు కత్తితో కోస్తే హింస. అదే డాక్టర్ గారు కత్తితో కోస్తే? ఆల్రెడీ చేస్తారు కదా అదే కత్తి కోస్తారు వేరే తిరుగు కాబట్టి. కాబట్టి మనను ఉద్ధరించడానికి, మనకు తత్వాన్ని చెప్పడానికి, మనకు ధర్మాన్ని బోధించడానికి మనలో కొందరు ధర్మాన్ని అధర్మంగా భావించి పతనం కావడానికి అన్ని రకాల మార్గాలు ఉండటానికి పరమాత్మ ఇన్ని రకములుగా ప్రవర్తించాడు. కుశలాచరితే ఏశామిహ స్వార్ధః నవిద్యతి అలాంటి వారికి స్వార్ధం లేదు. విపర్యయేన వానార్ధః ఏరాం కారే నాం ప్రభు వారికి చేస్తే స్వార్థం లేదు చేయకుంటే అనర్థము లేదు అది లాభం ఉందా? రాసలీలతో న్యాయంగా లాభపడింది ఎవరు? గోపిక రా కృష్ణుడే? కృష్ణుడికి ఆనందం లేదు. సంబంధమే లేదు. ఆనందం అంతా వారికి. మన కోసమే స్వార్థం లేదు ఫలాంచన్ అందుకే అంటున్నాడు. నిరహంచ. నేను అనుకున్నప్పుడే అవన్నీ ఉంటాయండి. నేను ఇదంతా నాకోసము ఇది నాది అప్పుడు దోషలు అంటుతాయి. నాది కాదు నాకోసం కాదు ఏ దోషము లేదు. అందుకే న విద్యతే విపర్యేన అర్థా నిరహంకారిణాం ప్రభో కిముతాశిర సత్వానాం తిరియంగ్ మద్య దివోకసాం ఒకరిలో ఒకరు ఉన్నప్పుడే వారి కోసం తప్ప నా కోసం కాదు అనుకోని ఆచరిస్తేనే దోషం లేనప్పుడు అఖిల చరాచల జగత్తు యొక్క యోగక్షేమాలు ఓహించే పరమాత్మ యొక్క ఏ ఆచరణలో పాపం ఉంటుందయ్యా? ఎందులో స్వార్గం ఉంటుంది? ఎక్కడ దోషం ఉంటుంది? కాబట్టి ఈసితువు ఈసిత జ్ఞానాం కుచలా కుచలాన్వయః కిముత అజిల తత్వానాం తినియం మర్త్యజం అసలు మనతో ఆయనకి ఏమైనా పని ఉందా?

వైకుంఠంలోనో గోలోకంలోనో తన నిత్య ముక్తులతో కలిసి ఆనందంగా ఉండవలసిన స్వామి అవన్నీ వదిలిపెట్టి ఆలోచించండి. వైకుంఠంలో గోలోకంలో తాను అనుభవించే ఆనందం కంటే ఈ ఆనందం గొప్పదా? మన దృష్టిలో అనుకున్నది. కేవలం స్త్రీ పురుషుల యొక్క సమాగమం వల్ల కలిగేటువంటి క్షణికమైన శుద్రానందము ఆ ఆనందం కంటే గొప్పదవుతుందా? మరి ఎందుకు తన వివజితం విశ్వతికి? ఏమన్నా మనకు కలిగించడానికే కానీ సార్పొదడానికి కాదు. రాసలీల అంటే పరమాత్మ యొక్క స్వస్వరూప జ్ఞానాది భావంతోటి పరమాత్మ ప్రాప్తిని జీవులకు కలిగించడానికే స్వామి ప్రవర్తించాడు. యత్వాట పంకజ పరాగ నిషేవ తృప్తాహ యోగ ప్రభావ సుతాగిర కర్మ బంధాహ సైరం జరంతి మునయోపి నా నాక్యమానాహ తస్య ఇచ్ఛయా ఆత్మ ఉత్సా సుతయేవ బంధః తనకి రాస బంధము, గోపికా బంధము, ప్రియా బంధము, సంసార బంధము, జగత్ బంధము ఇవన్నీ స్వామికి ఉంటాయండి బంధాలు. ఎలాంటి వాళ్ళంటే యతుపాద పంకజ పరాగ నిషేవ తుత్తా. ఏ మహానుభావుని యొక్క పాద పద్మముల పరాగాన్ని సేవించడం వలన తృప్తి పొంది యోగ ప్రభావ విధుత అఖిల కర్మ బంధ. ఆ తోటి కలిగినటువంటి యోగ ప్రభావం తోటి అన్ని బంధములను తొలగించుకుంటారో ఏ మహానుభావుని పాద పద్మ పరాగ సేవనంతో కలిగిన యోగంతో అన్ని బంధములు తొలగించుకొని మునులు ఋషులు ఈ లోకంలో హాయిగా సంచరిస్తుంటే అలాంటి స్వామి ఈ లోకానికి వచ్చినప్పుడు మళ్ళీ ఆయనకు బంధం ఉంటుందా? మనందరి బంధం పోవొట్టే స్వామికి బంధం ఏమిటండి? ఎలా ఈ బంధం కలుగుతుంది? తత్తేట్కయాత్వోపుసహా కృతయేవ. కర్మతో కర్మతో వచ్చిన శరీరం కలవారికి బంధం ఉంటుంది కానీ సుసంకల్పాయత్త దేహస్య కుతో బంధం. తన సంకల్పంతో తన ఇచ్చెతో తెచ్చుకున్నటువంటి శరీరం కల వాడికి శరీర బంధము, రాగ బంధము ఏదో బంధాలు అన్నావే ఈ బంధాలన్నీ ఉంటాయా?

గోపీనాం తత్పతీనాంచ సర్వేషామేవ దేహీనాం యోన్ తత్పతి యోధ్యక్షః చిలనేనేహ దేహ భావం ఏదో వారి దేహం తోటి వీరి దేహం తోటి మీరు ఏమేమో చెప్తున్నారు ఆయన లేనిదే దేహంలో పరుల పరుల దేహంతో ఆడుకుంటే పాపం కదా పరస్త్రీలు పోయే వాటిలో పరస్త్రీలతో రమిస్తే పాపం ఆయనకు పరం ఎక్కడ న్యాయంగా పరస్త్రీయులంటేనే ఆయన వాడు, ఆయనే పరుడు కదా అందరికీ. పరమాత్మ, పరమాత్మ యొక్క స్త్రీయుడు, మనందరే ఎవరవి? ఆయన స్త్రీయులమే. మనందరి శరీరంలో ఎవడు ఉన్నాడు? అందరి శరీరంలో అంతర్యామిగా ఉన్నటువంటి పరమాత్మ తాను ఎందులో ఉన్నాడో దానితో విహరిస్తే రమిస్తే బంధమానం పాపమానం. అందుకే గోపీనాం తత్పతీనాంచ గోపిక అని పేరు ఉన్నారు ఆయనే ఉన్నారు అత్త ఆయన ఇంకా వారి భర్త పేరు ఎవరున్నారు ఆయనే ఉన్నారు. సర్వేషామేవ దేహినాం అందరి ప్రతి జీవులలో యో అంతశ్చరతి అంతర్యామిగా సహ అత్యస్తః అలాంటి వాడు తన ఆశ కోసం శరీరం తీసుకొని వచ్చాడు. అందువల్ల అనుగ్రహాయ భూతానాం మానుషం దేహమాస్తుతః సకల ప్రాణల యొక్క అనుగ్రహం కోసం మానవ శరీరాన్ని పొందాడు భజతే తాదృశే క్రీడాః యా శ్రుత్వా తత్పరో భవేత్ అతను భజతే సాదృశిహి క్రీడా దగలోకమును అనుగ్రహించడానికి మానవ శరీరాన్ని ధరించి అలాంటి క్రీడలను తాను అనుభవిస్తాడు. పరమాత్మ అనుసరించిన అనుచరించిన విహరించిన. విని ఏం కావాలి? మనము సత్పరులం కావాలి. తన్మయులం కావాలి. అయ్యో స్వామి ఇలా చేశారా అని నీ పాప బుద్ధి ఎక్కడ పెడితే అది విన్నా నీ గట్టి పాపమే. ఏం చేస్తాం అందుకే అతను ఎందుకు ఇలా వచ్చాడో, ఎందుకు ఇలా చేస్తున్నాడో, ఏం చేయబోతున్నాడో పరమాత్మ ద్వారాగా మనం భావించి విని అనుసరించి అంటే వాటిని ధ్యానించి తన్మయుడైతే మనకి లేని బంధం పోతుంది.

దానిలో కూడా లౌక్య దృష్టితో మనం వాటిని దోషాన్ని చూస్తే ఇక్కడ కూడా మనకు పూర్వపు స్థితి తప్పదు అన్నమాట. కాబట్టి భజనే దాదుశే స్త్రీలాః యాస్కృత్వా తత్వరో భవేత్ నాసూయన్ సల్ కృష్ణాయ మోహితాః తస్య మాయయా మన్యమానాః స్వపార్శ్వస్తాన్ స్వాన్ స్వాన్ ధారాన్ వ్రజౌ కసా మరో చమత్కారం ఏంటంటే మరి భర్తలను విడిచిపెట్టి గోపిక అందరూ వచ్చారని చెప్పారు, వచ్చారు కదా మన పాటలోనే భర్తలను వదిపెట్టారు వచ్చేసారు. కృష్ణుడి తోటి రానించారు విహరించారు, మళ్ళీ వెళ్ళారు మనం వెళ్ళడానికి వెళ్ళారు మరి భర్తలను రానించారా? అనకదే అయితే వాళ్ళు అడిగిస్తారా అది మాస్త్రి ఎవ్వరూ అసలే పడలేదు కదా మాసూయమానా నాసూయన్ కలు కృష్ణాయ మోహితాః పరమాత్మ యొక్క మాయతో మోహించబడిన వారు కృష్ణ పరమాత్మను ఎవరు? అస్సూల్యపడలేదు ఎందుకంటే వారికి ఎవరికీ తన భార్యను తమ చెయ్యి నుండి దూరంగా లేచి వెళ్ళిపోయినట్టే తెలియదు. వారి చెయ్యిలో వారి పక్కనే వారి భార్యలు ఉన్నారు. ఏం చేద్దాం? అందుకే అంటున్నాడు మన్యమానా స్వపార్శ్వస్తాన్ స్వానుస్వాను దారాన్ ప్రజోకతా. తవ తవ భార్యలు తవ ప్రక్కరే ఉన్నారు అనుకుంటున్నారు వాళ్ళు. వాళ్ళకి వెళ్ళిన సంగతి తెలియదు. వచ్చిన సంగతి తెలియదు. దేని వల్ల? ఎందుకు ఇలా జరిగింది? వాళ్ళు చిన్న అభివృద్ధి కదా. మళ్ళీ చెప్పుకున్నాం. కృష్ణావతారం కంటే ముందే దేవతలను, ఋషులను మీరు ముందు నా సేవ కోసం వెళ్ళండి. లేపళ్ళలో స్త్రీలుగా పుట్టండి. ఆయన తెచ్చుకున్నారండి, క్యాంప్ ఆఫీసర్ అన్నీ సిబిల్ క్యారియర్లు, సిబిల్లు, అప్పు ఉపాయలు అన్నీ పెళ్లిలు అన్నీ తెచ్చుకున్నాడు. తెచ్చుకున్న వాడితో ఆయన విరాధిస్తాడు. మనమైతేనే ఆ ఇష్ట ఇస్తే మనం వేదించాలి లేకుంటే లేదు. పరమాత్మ కాబట్టి తనకేమేం కావాలో తనకంటే మనకేమేం చూపాలో. మనకు కావలసిన రకరకాల జ్ఞానములు కలిగించడానికి ఏ ఏ పరికరాల మన దగ్గర ఉండాలో అవన్నీ తెచ్చుకున్నారు. వాటిని ఉపయోగిస్తున్నారు.

దీనివల్ల ఎలాంటి అనర్థం ఎవరికీ లేదు. అందుకే దారాన్వజౌకతః బ్రహ్మరాత్ర ఉపావృత్తే వాసుదేవా నమోదితాః అనిత్యంచయే గోప్యః స్వగృహాన్ భగవత్ ప్రియాః ఇలా ఇంతల బ్రాహ్మీ ముహూర్తం వచ్చేసింది. కాబట్టి ఈ బ్రహ్మరాత్రి లాగానే వాసుదేవానుమోదితాః పరమాత్మ చేత ఆమోదించబడి అంగీకరించబడి అనిత్యత్యః ఇష్టం లేకున్నా కృష్ణ పరమాత్మను విడిచి వెళ్ళుట ఇష్టం లేకున్నా భగవత్ ప్రియులు కాబట్టి పరమాత్మకు ప్రియమును చేసేవాళ్ళు కాబట్టి సౌత మహిళలు అవుతాము వెళ్ళిపోయారు విక్రీళితం వ్రజవధూభిని ఇదంచ విష్ణో శ్రద్ధాంజితః అనుతృణయాత్ అద వర్ణయే ప్రియః ఇలా శ్రీమన్నారాయణుడి యొక్క గోపికలతో కలిసి విహరించినటువంటి ఈ గాధను శ్రద్ధతో అనుసృణ్యాత్ అధవర్ణయేత్. విన్న వివరించిన భక్తిన్ పరాం భగవతి ప్రతిలభ్య పరమాత్మ యందు ఉత్తమమైనటువంటి భక్తిని పొంది కామం హృద్రోగమాసు అపవినోతి గుండె జబ్బులన్నీ పోతాయి అంటున్నారు. హృదయానికి ఉన్న రోగాలు పోతాయట. అంటే ఏంటి గుండె జబ్బులు అంటే హృదయ రోగాలు అపార్థాలు. అపార్థాలు, వ్యామోహాలు, మమకారాలు ఉన్నాయి కదా. అందుకే వృద్ధ రోగం అన్నారు. అంటే దీన్ని అపార్థం చేస్తున్నామంటే మనకు రోగం ఉండదనమాట. ఏదో రోగిష్టులు ఏదో అంటుంటారు మనం పట్టించుకోవద్దు. వృద్ధ రోగం లేదనుకోండి వాస్తవాన్ని చూస్తారు. అలాంటి వారి హృద్రోగం తొలగాలంటే ఈ చరితాన్ని వినాలి. అలాగే చదవాలి. హృద్రోగమాసు అపహినో జలి కూడా ఆలస్య లేదు తొందరగానే వాడు ధీరుడు అవుతాడు హైవీయుక్తుడు అవుతాడు. మనకి వీటిలో రాస పంచాధ్యాయి ముగిసింది అన్నమాట. కఫీ బ్రేక్ కఫీ బ్రేక్ రాక్షసులను సంహారించిన సమయంలో గోవింద పటాశి సమయంలో రాసలియా సమయంలో దేవతలు పుస్తక అభిమానాల్లో వచ్చి పుస్తకాశాన్ని గుర్తించి సేవించుకున్నారే ఆ సమయంలో గోపికలు 25 లక్షల మంది గోపికలే గాని రేపల్లె వాసులే గాని ఇదంతా చూడగలుగుతున్నారా లేదా ఆ అంతా చూస్తారు

వాళ్ళు ఏం వాళ్ళు కంఫర్ట్ గా ప్రతిది చూడాలి కదా కంఫర్ట్ గా వాడు చూడడు వాడు చూస్తే అది వాడి వెయిట్ ఎక్కడ పోయింది అది ఎక్కడ పోయింది? లాస్ట్ కి పోయేసాను. వెనక్కి. కింద కింద కింద అట్లనే పోవాలి. ఆ అది. ఆత్ర ప్రవక్త వారు రంగరాజు ఉన్నారని పెట్టాను. అదే కావేరి పుష్ట రామ ప్రమాణించారు కదా. ఆ సో కీ పాజ్ రా మాది ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ ఆ శ్రీ కాంతాయ కల్యాణ నిదయ నిదయ శ్రీ నామ శ్రీ వేలింఖ నివాస శ్రీ వాస నమః కృష్ణాయ నగరేంద్రాయ జ్ఞాన కురుళాయ రోగినే నాధా శ్రీ నీచాయ మోరి రాంత విని కృష్ణ నిక మమ మమ మమ వాసుదేవం జగత్ శోని నారాయణం విభోం మకలాసన పరి పదాచార్య తోమరే సర్వ రీత్య పూర్వ దాసాని సద్కృతాయాప్తు మున్నరవం జై

జీవంగా వచ్చారు. అవునట్లేదా? ఆ వచ్చే చెప్పండి ఇక్కడ ఉన్నారా? ఆ అక్కడ ఉన్న అక్ష బాబులో డెడ్ రోజులు అయ్యారు కదా. డెడ్ రోజులు అయ్యి మీనాక్ష వారి పాద పూజ ఉంది. వచ్చేద్దాం మూడు గంటలు అని అనుకున్నాం. అయితే చెప్పాను ఇవాళ. అయిపోయింది అంటే ఉత్తరభాగ తర్వాత ఒక్కొక్క రోజు ఎనిమిది ఎనిమిది ఏడు ఎనిమిది తొమ్మిది అచ్చాయి పోతే వేగంగా వస్తా. కూర్చోండి. నిశ్చితానం లేకపోతే ఇక్కడ అక్కడే ఉండాలి చేస్తారా? ఎందుకు మరి అక్కడ తీయదు? ఉక్కోడు రామాయణం మొత్తం అండి. ఉటాయి రామనే పలన కావాలి. మహా సమాధి పట్టాభిషేకం ఉంది. భగవానం అందుకే మీ అందరికీ ఫోన్ నెంబర్ తో అడ్రస్ ఇస్తే పో ఇవ్వు కాబట్టి పినబడి రేపు పారేగా అంటే ఇప్పుడే వస్తున్నారు రాదయ్య వచ్చారు వీళ్ళు అందరూ అంటే మొత్తం అక్కడ ఏం లేదు కదా వ్రతాన్ని పెట్టుకున్నాడు వ్రతాన్ని ఎండం పూర్తి అని అనుక్రయాము అందరికీ. మనం వృత్తం మనం వృత్తం చేయకుండా ఏదైనా కర్మా కర్మాంగ గున్నతగా కర్మను పూర్తి చేయించేవాడు కూడా సర్వేశ్వరులే ఫలానా సర్వేశ్వరులే ఏం లేకపోయినా తన అగ్రామికరం సరిపెడుతారు. వ్రతం ఆచరించే వారితో కలిసి ఉన్న వాళ్ళకి అర్థం అవుతుంది. ఆడవాళ్ళకే కదా అందరికీ. మొత్తం అంతా కూడా కూడా తప మీద ఉండడం ఉంది. నేను ఉంటాది అది మీనాక్షి అర్థం చేయదు అని నాకు ఏదో తగడం లేదు ఏదైనా కాబట్టి దాన్చే సాంబార్ తాగదు అది ఇది అని కూడా సాంబార్ వస్తా అని చెప్పి వచ్చినట్టు ఉన్నాను అది కూడా చూసి మధ్య రెండు వారాలు

సర్వభోజనంగా అందించారు ఆ ఈరోజు రానిస్తాయి పర్వత సర్వసరణంగా సర్వభోజనంగా

ఎవరూ ఉండరు గట్టి రోజు రేపు ఇప్పుడే ఉంటది. అవును అవ్వదు కాదు. అవును అవును. ఇంకా తెలియదు. బరో అప్పటి సముద్రం ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని ప్రదేశ్ ని రోజు ఎంత గంటలు చొప్పున? రోజు ఆరు ఐదున్నర అలా ఉదయం మూడు గంటలు సాయంత్రం మూడు గంటలు చేస్తా పోతున్నాం. మళ్ళీ రోజు మళ్ళీ పని ఇయ్యడు మళ్ళీ సాయంత్రం నాలుగు ఇచ్చాడు. అక్కడ దర్శనం కూడా రాము వచ్చాడు ఆయన. ఒకసారి విగ్రహం కూడా ఒకటి మళ్ళీ టైం చేయడం ఓకే ఆ తర్వాత కార్య మందర దండం బాగా అనుభవించాడు కదా కార్య మందరం పడుకుంటే ఓ 50 50 వరకు సొమ్మ రాదు ఇది స్నానం చూడడానికి ఆ కార్య మందరం ఒక దండం అది ఆరాధన బాగా అనుభవించాడు కదా ఆనందం పదే మందరం తలుపు తీరుకొని ఎవరో ఒకడు పడుకున్నాడు వాళ్ళు రమ్మిస్తున్నారు అది మారక్కు ఉంటేనా కానీ ఇక్కడ వస్తుంది అన్నమాట వేరే వస్తుంది ఒక్క నిమిషం ఆ బ్రహ్మోత్సవం దగ్గర వస్తుంది అర్థం వస్తుంది వాడు చెప్పలేదు మాయ కాదు మాయ వస్తుంది కదా మాయ వస్తుంది ఇతరుడే జీవుడు కాబట్టి మాయ వస్తుంది మాయ వస్తుంది అదే అది ఒక్క నిమిషం ఆకాశం పోతే ఆకాశం అంతా ఒకటి. ఇక్కడ ఉన్నా ఆకాశం ఒకటి. మనకి ఇక్కడ ఉండి అక్కడ ఒకటి. ఇప్పుడే మాయ వేరు మన వద్దే మాయ మాయ వేరు. అది ఒకటే వర్ణన వర్ణన వేరు. అర్థం చేయడానికి వద్దు ఒకటి వద్దు ఒకటి. లోపల పెట్టారా కదా ఓకే. ఇప్పుడు మీరు లాంగ్ విస్ట్ పెట్టిన వస్తే బ్రెండ్ 200 విస్ట్ రికార్డ్ అవును. అదే లాంగ్ విస్ట్ కి పెట్టిన ఇప్పుడు దాకా అయింది. ఇప్పుడు టైం పోతుంది. ఇప్పుడు ఇప్పుడు ఏం పన్నెం కూడా స్టార్ట్ చేయలేదు. మధ్యలో ఆప్తే ఆ రికార్డ్ అనేది ఓపెన్ అయిపోతుంది. పాము లేదు నేను పాము లేదు రావు

కన్యాభరణి సంజాసం వాదూల కుల భూషణం శ్రీ రంగార్య గురో పుత్రం షఠ గోపమహం భజే ఆత్మద్ గురుభ్యో నమః విక్రీరితం వ్రజవదోభిరిసంచ విష్ణోః శ్రద్ధాన్వితః అనుశృణయాత్ అధ వర్ణయేత్ పరమాత్మ యొక్క ఈ రాసక్రీడ ఘట్టమును శ్రద్ధతో విన్నవాడు అలాగే చెప్పినవాడు పరమాత్మ యందు భక్తిని పొంది హృదయ రోగాలను త్వరగా తొలగించుకుంటాడు. ధీరుడు అవుతాడు. వాళ్ళు ధీర అంటే ధైర్యం కలవాడు. బుద్ధిలో రమించేవారు అర్థం ధీర అంటే బుద్ధిలో రమించేవారు అంటే జ్ఞానానంద స్వరూప అన్నమాట. యహ జ్ఞానేన ఆనందం అనుభవతి సా ధీర అని మాట్లాడుతుంది. ఇలా పరమాత్మ అనుగ్రహాన్ని పొందుతాడు. పరమాత్మ లోకాన్ని కూడా పొందుతాడు, పరమాత్మ యందు భక్తిని పొందుతాడు. మన హృదయానికి ఉన్న ప్రధానమైన జబ్బు ఏమిటి? అపార్థం కాదు. అది లీఫ్ గా ఉంటుంది. ఇది మనకు రాత పంచాయతీ ప్రధానమైనటువంటి ఘట్టం. ఇందులో ఏ కదా దేవయాత్రాయాం గోపానాః జాతకౌతుకా అనోభిహి అనడుద్యుక్తైహి ప్రేయుహు ఏ అంబికావనం. దేవయాత్ర మనకు ఇప్పుడు మర్చిపోయాం కానీ పాత రోజుల్లో పౌర్ణమి లేదా ద్వాదశి కొన్ని మాసాల్లో మనకు ఉత్తిష్ఠి అష్టకాలు అంటారు అష్టమి అష్టమి అంటాం మాఘ మాఘ బహుళ అష్టమి మాఘ బహుళ అష్టమి అలాగే వైశాఖ బహుళ అష్టమి ఈ రోజులలో ఊళ్ళ వారందరూ కలిసి దేవయాత్ర అని ఊరి బయట మర్రి చెట్టు రాగి చెట్టు ఆ ప్రాంతానికి వెళ్లి అక్కడే తల్లి ఆరాధన వరభోజనం అంటాం మనం ఆ విధంగా స్వామికి అభిషేకము ఆరాధన చేసి ప్రసాదం శుద్ధం చేసుకొని ప్రసాదం తిని. కాసేపు విరోధనలో ఆటలు పాటలు కూడా ఆడి మళ్ళీ సాయంక్రమంగా ఇంటి గురించి కూడా అలవాటు ఉంటుంది. దాన్ని దేవయాత్ర అంటారు. పాక రోజుల్లో ఉండేది. మనకిప్పుడు రోజు ఒకటే యాత్ర కాబట్టి ఇక వేరే యాత్రలు ఏమీ చేయకుండా అయిపోయాయి. ఇలాంటి ఒక ఈ దేవయాత్ర సందర్భంలో గోపాలకులందరూ ఉత్సాహంతోటి బండలు కట్టుకొని అక్కడికి దగ్గరలో ఉన్నటువంటి అంబికా వనం.

పార్వతి వనం అన్నమాట దేవి ఆ ప్రాంతానికి వాళ్ళంతా వెళ్లారు అక్కడ సరస్వతి నదిలో స్నానం చేసి పశుపతి అంటే భంకరుని ఆనస్యుహు అర్హనైహి భక్త్యా దేవించ గుపతే అంబికాం పార్వతీ పరమేశ్వరులను భక్తితోటి ఆరాధించి గావః విరణ్యం వాసాంసి మధు మధు అన్నమాదృతాః బ్రాహ్మణేప్యాదదు పండుగ అంటే గో విప్ర దేవీక్షః కదా గోవులకు బ్రాహ్మణులకు దేవతలకు సమర్పిస్తేనే పండుగ. మన ఇంట్లో మనం కూర్చొని నాలుగు పక్వాన్నాలు చేసుకొని తింటే దాన్ని పండుగ అనరు. ఎందువల్ల ఇలా బ్రాహ్మణులకు ఓవులను, బంగారములు, వస్తాలను, మంచి భోజనాన్ని ఇవన్నీ ఇచ్చి ఎందుకు ఇచ్చి ఏమన్నారు? సర్వే సర్వే దేవః న ప్రియతాం దేవో న ప్రియతాం. పరమాత్మ సంతోషించుగాక. గోవులకు, బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టి పరమాత్మ సంతోషించుగాక అని అందరూ సమర్పించారు. ఊషుహు సరస్వతీ తీరే జలం ప్రాచ్య దృశవ్రతా. పరసోల తీరంలో ఆ జీవితాన్ని పుచ్చుకొని వ్రతం తోటి ఆ రాత్రి అక్కడే ఉన్నారు మహాభాగాః నంద సునంద కాలయః అందరూ. నందులు సురంగా ఉన్నారు అక్కడ. అక్కడ కస్మిన్ మహారహి కస్మిన్ విపిని అసిబుబుష్టితాల అందరూ అడవిలో పడుకుంటే ఒక పెద్ద పాము. బాగా ఆకరికొని ఎదురుచ్చయాగతః నందం శయానం ఉరగః అగ్రసీత్ పడుకో నందుడిని ఈ సర్పం మింగేసింది అంటే మింగడానికి ప్రయత్నం చేసింది పట్టుకున్నది అన్నమాట. స శుక్రోచాదినాగ్రత్తః తాము పట్టుకునేసరికి నందుడు అయ్యో అయ్యో ఒక మొత్తుకున్నాడు. కృష్ణ కృష్ణ మహానయం సర్పోమందు వసతే తాత ప్రపన్నం పరిమోచయ నాయనా సర్పం మింగుతూ ఉందిరా బాబు నన్ను కాపాడవలసింది అతని వాట విని గోపాలు అందరూ తొందరగా లేచారు పాము మింగబోతున్నటువంటి ఆ నందుడిని చూసి వివ్యదుహు ఉలుముఖైహి రాళ్ళతోటి కొర్రాయిలతోటి దాన్ని కొట్టడానికి ప్రయాణించాడు. ఇలా ఎన్ని రకాల కొర్రాయిలతో కొట్టినా ఎన్ని బాధలు పెట్టినా అది ఇతన్ని విడిచిపెట్టలేదు.

తత్ తమస్పృశిత పదాభ్యేత్య భగవాన్ సహా సాత్వతాం పతిహి. ఇదంతా గోల చూసి స్వామి వచ్చేసాడు చూశాడు. చూస్తే వాడు మింగేస్తున్నాడు. అమాంతం వచ్చి కాలుతో అతన్ని తాకాడు. తన పాదము తోటి ఆ సర్పాన్ని స్పృశించాడు. వారు వలవే పోయారు అన్నమాట. పరమాత్మ పాద స్పర్శ వస్తే కానీ చాప విమోచనం కాదు. తెలిసిన వారు కాబట్టి స్వామి వచ్చి పదముతో స్పృశిస్తే సవై భగవత శ్రీమత్ పాద స్పర్శ హతా సుభా భేయ సర్పవం. పపులు కిత్వా రూపం విద్యాధరాస్థితం అతను సగర విద్యాధర అధినాయక రూపాన్ని పొందాడు. పామ రూపాన్ని పూర్తిగా వదిలిపెట్టి పొందితే అతన్ని చూసినటువంటి స్వామి. వాళ్ళు వచ్చేసి ఆయనకు నమస్కారం చేశారు. నాయనా నువ్వు ఎవరురా బాబు? ఇంతటి తగాయం ఎందుకు చేస్తుందో తెలియదు అని నీకు ఉండి ఏదో దేవతలాగే ఉన్నావు. ఇలాంటి నీవు మరి పాము రూపంగా ఎందుకున్నావు? ఎక్కడ విద్యాధరుడు ఎక్కడ సత్వం? పామాకారం అంటే అందరూ చితి అంటారు కదా జుగుప్స. అసక్షించుకునే పాము స్వరూపం నీకెందుకు వచ్చినది నీవు విద్యాధరుడు కదా? అని అడిగితే అహం విద్యాధరః కచ్చిత్ సుదర్శన ఇతి సూతః నా పేరు సుదర్శనుడు, నేను విద్యాధరుడిని నా నా సంపద నా రూప సంపద. అలాగే భోగ సంపద విడుద నేను బాగా గర్వించి నాకుగా ఉన్నటువంటి ఒక దివ్యమైన విమానంలో నేను అంతట సంచరిస్తూ ఉండేటువంటి వాడిని అలా సంచరిస్తూ మీరు తిరిగే ప్రాంతంలో ఆంగ్రేసులు మహర్షులు కనపడ్డారు. వారు చాలా విరూపంగా ఉన్నారు, వికారంగా ఉన్నారు. వికారంగా ఉన్నటువంటి ఆంగిరసులను మీరు చాలా సౌందర్యవంతుడనే గర్వంతో. వారిని అపహాస్యం చేశాను ఋషీను విరూపారంగిరసః ప్రాహసం రూపదర్పితః. నేనే సౌందర్యంతో గర్వంతోటి వారిని నేను అపహాస్యం చేశాను. వారు ఓహో నువ్వు రూపవంతుడవా సరే నీకు నీ రూపాన్ని ఇస్తాము. అని లోకంలో అందరూ అసృష్టించుకునేటువంటి ఒక ఇలాంటి సర్ప రూపాన్ని నాకు శాపంతో వారు అనుగ్రహించారు.

వారు శాపం పెట్టారని అనుకున్నాను కానీ శాపహమే అనుగ్రహాయైవ కృతస్తైహి కరుణాత్మతి వారు దయాపరులు కాబట్టి పేరుకు శాపం పెట్టారు కానీ అది నాకు అనుగ్రహంగా మారింది ఎందుకంటే లోక గురునా పదాత్పృష్టః సకల లోకనాధుని పాదస్పర్శ నాకు వారి శాపమే కలిగించింది నాన్ని పాపాలు పువ్వు కొట్టాయి ఆ భవభీతానాం ప్రపన్నానాం తయాఫలం ఆపృచ్ఛే శాపనిర్ముక్తః పాదస్పర్శాదమేవః ఇలా అన్ని పాపాలు నీ పాదస్పర్శతో పోయింది ప్రపన్నోష్టి మహాయోగిన్ మహాపురుషా సత్పతే మహానుభావ నేను మిమ్ములను శరణు వేడుతున్నాను అనుజానేహి మాన్ దేవ సర్వలోకేశ్వరేశ్వర నీవు సకల లోకాధిపతివి కాబట్టి నన్ను అనుగ్రహించవలసింది బ్రహ్మదండాభిముక్తోహం సద్యస్తి అచ్యుత దర్శనం. ఏమి చేసినా తొలగని భయంకరమైన బ్రాహ్మణ శాపం అంటారు కదా బ్రహ్మదండం అంటారు. అలాంటి బ్రహ్మదండం కూడా మీ పాదస్పర్శ తొలగించి నేను ఉత్తీర్ణుడిని అయిపోయాను, తరించాను. ఎన్నామ గ్రుణ్ఢన్ అఖిలాన్ శ్రోత్రూన్ ఆత్మానమేవచా సద్యప్నునాతితిం భూయతి. ఈ పరమాత్మ యొక్క నామాన్ని ఉచ్చరిస్తేనే ఉచ్చరించిన వారే కాకుండా విన్నవారి పాపాలను కూడా తొలగిస్తున్నప్పుడు అలాంటి పరమాత్మ పాదస్పర్శ అయిన తర్వాత ఇంకా పాపాలు అనేవి ఎక్కడైనా ఉంటాయా? అని ఇత్యను జ్ఞాప్య ఇలా పరమాత్మ యొక్క అనుజ్ఞను పొంది ఈ మహానుభావుడు పరిక్రమ్య ప్రదక్షిణం చేసి అభివాజ్య నమస్కరించి సుదర్శనః జీవం వ్యాతః కృచ్రాత నందస్య మోచితః సుదర్శనుడు ఈ మహానుభావుడు స్వభ్యానికి వెళ్ళాడు. ఆపద నుండి నందుడు కూడా విడి పడ్డాడు, విడుదలయ్యాడు. నిశేమ్య కృష్ణస్య తదాత్మ వైభవం బ్రజౌకసా విస్మిత చేతసా మళ్ళీ ఒకసారి పరమాత్మ యొక్క పరమాత్మ వైభవాన్ని అందరూ చూసి ఆశ్చర్యాన్ని పొంది అతని అసలు వైభవం తామనుకున్నది నిజమే ఇది అబద్ధమే మరోసారి నమ్మకం చేసుకొని నృపాయయుహు తత్కథయంత ఆదృతాహ వారందరూ వజానికి వెళ్లారు లేపణలోకి వెళ్లారు రాని వారికి

ఇక్కడ జరిగిన కథను వివరించేయడానికి వెళ్ళా ఇలా జరిగింది ఇలా జరిగింది సర్పం వచ్చేసింది. అది రాజావిగాన్ని పట్టేసుకుంది కృష్ణుడు వచ్చి కాలుతో తాకేశాడు. విరుద్ధులయ్యాడు కృష్ణుడు నమస్కారం చేశాడు కృష్ణుడికి అనుగ్రహం పొంది విరుద్ధులు గారు ఓ ఈయన మహానుభావుడే. జరిగిన దాన్ని కథల కథలుగా అందరూ చెప్పుకున్నారు కదాచిత గోవిందః రామస్. అద్భుత విక్రమః విజయ శరదుతురువనే రాత్రియాం మధ్యగౌ బ్రజయోషితాం ఉపగేయమానౌ లలితం స్త్రీజనైహి బద్ధ సౌహృదైహి వేసవికారం అనుకున్నాం కదా ఆ సమయం శరదుతురు అయిపోయింది సరిపోయింది ఈ లేదా శరదుతురు అనుకున్నాం. ఈ ఈ సమయంలోనే రాత్రి పూట గోపికలు మరి కొందరు బలరాముడు కృష్ణుడు కొందరు గోపికలు కలిసి దాగుడు మూత లాటలు అంటాం. కళ్ళు మూసుకొని ఒకడు దాక్కుంటే ఒకడు పట్టుకో తన లోపల తీసుకపోవడం ఉంది కదా ఇలాంటి ఆట అందరూ కలిసి ఆడారు ఉపగీయమాన గోపికలందరూ. స్వామి యొక్క చరితాన్ని గానం చేస్తూ ఉంటే స్వలంకృతానులిప్తాంగత్లగ్విణౌ విరజోంబరౌ చక్కగా అలంకరించుకున్నారు. చక్కని. ఆభరణాలు, మాలలు ఇలాంటివన్నీ ధరించి మంచి వస్త్రాలు ధరించి మానయంత ఉదితోడుపకారకం రాత్రిపూట ప్రారంభంలో చంద్రోదయం అయితే నక్షత్రాలను చంద్రుని వెన్నెలను మల్లికా గంధ మత్తాలి జుష్టం కుముద వాయున మల్లికా ప్రముద సువా సుగంధము పద్మములు, కలువలు వాటి సుగంధానికి తుమ్మెదలు ఇలాంటి మనోహరమైనటువంటి ఆ పరిసర ప్రాంతాల్లో గానం చేస్తూ అందరికీ మనస్రవణ మంగళం సర్వభూతానాం మనస్రవణ మంగళం. వినేటి వంటి సకల ప్రాణుల మనస్సుకు కర్ణముల సుఖం కలిగించేటువంటి పరమాత్మ యొక్క చరితను గానం చేస్తూ స్వరమండల మూర్చితం గోప్యః తద్గీతమాకర్ణ్య మూర్చితాః నావిదన్. కృష్ణ పరమాత్మ బలరాముడిలా వేణు గానం చేస్తే దాన్ని విని మళ్ళీ పరమానందంతో గోపికలందరూ పరిగెత్తుకొని వచ్చారు సదర్దుకూలమాత్మానం. సస్తకేశ స్రజంతతః ఏవం విక్రీడితోస్పైరం గాయతో సంప్రవర్తవత్ శంఖచోడ ఇతిఖ్యాతః ధనదానుచరః ఇలా అందరూ కలిసి ఆడుతున్న సమయంలో కుబేరుడి సేవకుడు

దాని పేరు శంఖ చూడు అనేటువంటి మహానుభావుడు అతను కూడా తయోహ నిరీక్షతో రాజన్ తన్నాధం ప్రమదాజనం క్రోచంతం కాలయా మాత దిశ్యుదీచ్యా వసంకితః అతను వచ్చి ఈ గోపికల చీరలో కొందరిని తీసుకొని ఒక జోడ రహస్యంగా దాచి మళ్ళీ వచ్చి మళ్ళీ తీసుకొని పోతున్నాడు. దాచి పెడుతున్నారు తీసుకొని అంటే అపహరిస్తున్నారు అన్నమాట. యువతులను అపహరిస్తూ ఉంటే వాళ్ళంతా కృష్ణ కృష్ణ రామ అని వీళ్ళంతా విలపిస్తూ ఉంటే. యధాగాదస్సునాగ్రస్తాః ప్రాతరావన్వధావతాం గోవులను దొంగలెత్తకపోతుంటే ఎలా అంబారావాలు చేస్తూ పరిగెత్తుతాయో ఈ గోపికలంతా రామాకృష్ణ అని పెద్దగా అరించారు. అప్పుడు వాన్ని పట్టుకోవడానికి బలరాముడు కృష్ణుడు వాని వెంట పరిగెత్తారు. చారా హస్తౌ ఒక చెట్టు పీకి చెదురు పట్టుకొని పోయారట పడి కొట్టడానికి. చారా హస్తౌ తరస్వినౌ ఆదే తదం తరసా త్వజితం గుప్యకాధమం సవీక్షితా వనుప్రాప్తౌ కాల మృత్యువు. ఈ ఓ ద్విజన్ విసుజ్య జీడనం మూఢః ప్రాద్రవతి జీవితేత్యయా ఇలా తనను తంబడానికి వచ్చినటువంటి బలరామకృష్ణులను చూచి వారిని వదిలిపెట్టి తాను బతుకు అంటే బతకడానికి ప్రాణాన్ని కాపాడుకోవడానికి పరిగెత్తుకొని వెళ్ళాడు ప్రాద్రవత జీవితేఖ్యయా. తవన్వ ధావతు గోవిందాః యత్ర యత్ర తధావతి. శంఖచూరుడు పరిగెత్తుతున్న ప్రతి చోటికి కృష్ణుడు కూడా అలాగే వెంటబడి పరిగెత్తాడు. చివరికి ఇహీర్షు భూత చిరోరత్నం తత్తౌ రక్షం స్త్రీయో బలః. బలరాముడు మాత్రం ఆ శ్రీయను ఎక్కడ ఉంచాడో అక్కడే కాపలా ఉన్నాడు. మళ్ళా వాడు ఎక్కడి నుంచి వచ్చి వాడిని అవగాహించకుండా శ్రీయనును కాపాడుతూ కాపలాకు వద్ద ఉన్నాడు. పరిగెత్తుతున్న వాని వెంట కృష్ణుడు వెళ్ళాడు అని నమ్మ. అవిదూరైవా అభ్యస్త దురాత్మా జహార ముట్టినైవాంగ సహ చూడామణిం అతని దగ్గర అతని పేరేమిటి శంఖ చూడుడు అంటారు చూడ అంటే శిరోభాగం శంఖము అంటే మణి తిరోభాగంలో అద్భుతమైన మణి ధరించినవాడు అన్నమాట. అది చాలా కొన్ని కోట్ల విలువ గల మణి. అద్భుతమైన మణి అన్నమాట. ఎలాగో.

ఆ మణి కనబడింది స్వామి తీసుకుని తీసుకోవాలనుకున్నాడు కానీ వాడే తప్పు చేశాడు కాబట్టి ముష్టి ఘాతం తోటి అతని శిరస్సును పడవేసి మణిని తీసుకొని వచ్చేసాడు. శంఖ జూడ అంటాం జహార ముష్టినైవాంగనా జూడామణిం విభు శంఖ జూడం నిగట్టివం మణిమాలాయ పాస్వరం అగ్రజాయాదాతు ప్రీత్యా పశ్చంతినాంచ యోషితానం ఒక విలువైన వస్తువు మన చేతిలో ఉన్నప్పుడు మనకు లభించినప్పుడు అది మన దగ్గర ఉన్నప్పుడు పెద్ద విలువుగా ఉంటే దాన్ని వారికి సమర్పించాలి అనేది ఆచారం. అందుకే కృష్ణుడు ఆమెను తీసుకొని వచ్చి బలరాముని తో అర్పించాడు. పశ్యంతీనాంచ యోషితాం గోపికలందరూ చూస్తూ ఉండగా అంటే మనవాడు కృష్ణుడు చాలా బుద్ధిమంతుడు అని అందరితోటి ఓ అవార్డు అన్నమాట. అది కూడా వచ్చేసింది. అంటే ఇందులో ఒక మర్యాద చెప్పాడు. స్త్రీలను అపహరించే వారికి కలిగేటువంటి ఫలితము చెప్పాడు. రెండు రీతిల్లో అపశ్యంతి నాంచయోషితాం ఇది మనకు శంఖ చూడ. సుదర్శన సంకటువుల యొక్క కథానమాదం. మరి ఇది సుదర్శనుడు ఈ మహానుభావుడు చెప్పాను కదా పాముగా గంధర్వుడు ఇతను విద్యాధరుడు ఇతను. ఒకడు విద్యాధరుడు మరొకడు యక్షుడు. అంటే పరమాత్మ తన అవతారంలో ఎంతమంది ఎన్ని రకాల వాళ్ళని ఎన్ని ఇబ్బందుల నుండి, ఎన్ని కష్టాల నుండి, ఎన్ని శాపముల నుండి, ఎన్ని బాధల నుండి తొలగించారో. చెప్పడానికి ఇవన్నీ గాథలు రకరకాలుగా శాపగ్రస్తులు, కామగ్రస్తులు, క్రోధగ్రస్తులు, మాయాగ్రస్తులు అంటారు కదా అందరినీ పరమాత్మ తన కరుణతో తరింపజేశాడు అన్నమాట. దీని తర్వాత దీన్ని యుగళగీతము అంటారు ఈ అధ్యాయాన్ని. గోపికలు కృష్ణ పరమాత్మ పగలు బృందావనానికి వెళ్లి పశులను తీసుకొని వెళితే అతని విరహాన్ని సహించలేక గోపికలందరూ అతన్ని గురించి అతని గుణాలను అతని స్వభావాన్ని తార్పుంటున్నటువంటి విరహ బాధను వర్ణిస్తారు. గోప్యః కృష్ణేవనం జ్ఞాతే తమనర్దుత చేతసః కృష్ణ లీలా ప్రకాయంచా నీజో దుఃఖేన వాతరాన్ కృష్ణ పరమాత్మ పగలు అరణ్యమునకు వెళితే అతను లేనటువంటి విరల వేదనను

అతను ఆచరించే నీలలు గానం చేసుకుంటూ ఎంతో కష్టంతో పగళ్ళను గడిపారు అంటున్నారు వాసరా అని స్వేన. వామబాహు కృత వామ కపోలః వలికిత బ్రూహు అధరాక్షిత వేణుం కోమలాంగులిభిరాక్షిత మార్గం గోప్య ఈరయతి యత్ర ముకుందః ఇందులో పరమాత్మ యొక్క వేణుగానాన్ని చెప్తున్నారు. పరమాత్మ వేణుగానాన్ని ఎలా చేస్తున్నాడు ఈ శ్లోకంలో వామ బాహు కృత వామ కపోలః ఎడమ బాహువు ఎడమ కపోల మీద ఉంచాడట ఇలా. వామ బాహు కృత వామ కపోల వలిగిత బృహు అధరార్పిత వేణుం. కనుబొమ్మలు కొంచెం తిరిగి ఉంచాడు. మురళిని అగరం మీద ఉంచుకున్నాడు. కోమలాంగుళివి సుకుమారమైనటువంటి వేళ్ళతోటి ఆశ్రిత మార్గ్యం అంటే బ్రూన్ మనకు మూర్చన అంటాం సంగీతంలో ధ్వని అలాంటి దాన్ని ఈ మహానుభావుడు గోప్యః ఈరయతి యత్ర ముకుందాః పరమాత్మ గోపికలలో కామాగ్నిని ప్రకోపింప చేయటానికి వేణువును ఊదుతున్నాడు. కృష్ణుడు ఎక్కడ ఉన్నా, ఏం చేస్తున్నా, గోపికలకు జాతి ఏమిటి? కృష్ణుడు మీదనే కదా. అందువల్ల స్వామి మమ్ములని పిలవటానికి మా కోసమే వేడు ఊరుతున్నారు అనుకుంటున్నారు. యోమయాన వనితా సహసిద్ధై విస్మితా తదుపధార్య సరజ్జాః కామమార్గన సమర్పిత చిత్తాః తత్మరభ్యయుః అపస్మృత నీవ్యః పరమాత్మ యొక్క వేణుగానాన్ని విని రేపల్లెలో బృందావనంలో ఉండేటువంటి గోపికుడే కాకుండా వ్యోమయాన వనితాః ఆకాశంలో విమానాల్లో విహరించేటువంటి దేవతా స్త్రీలు సిద్ధ స్త్రీలు కూడా ఆశ్చర్యాన్ని పొంది అతని గానాన్ని అతని రూపాన్ని చూచి ఆశ్చర్యంతోటి సిగ్గుపడిన వారై కామమార్గన సమర్పిత చిత్త మనసుయందు పరమాత్మని స్మరించుకుంటూ మన్మద బాణములతో భాసించబడి తమను తాము మరిచిపోయారు పరమాత్మ యొక్క వేణుగాన ప్రభావాన్ని గోపికలు

వర్ణిస్తున్నారు. ఇలా హంత చిత్రం అబలాహ దృణుతేదం శ్రీలారా ఇది పరమాశ్చర్యం వినండి. హారహాస ఉరసి స్థితి స్థిర విద్యుత్ నందసూను అయం ఆర్తజనానాం ధర్మదో జరిహి కూజిత వేణుహు. ఈ మహానుభావుడు ఇతని మెడలో ఓ రత్నాల హారం ఉంది. స్వామి ఎలా ఉన్నాడు? నల్లగా ఉన్నాడు. నల్లని స్వామి మెడలో పసుపు పచ్చని హారం ఉంటే మెరుపుతో కూడుకున్న మేఘం లాగా స్వామి భాసిస్తున్నాడు. ఉరసి స్థిర విద్యుత్. అది ఎక్కడ అంటే మెరుపుకు ఏం పేరు? కెంచెల. క్షణకాలం వచ్చిపోతుంది. ఉండదు. పబ్బు మెరుపు ఎత్తన వస్తుంది కజపతి పోతుంది. కానీ స్వామి కాబట్టి ఇక్కడ విజిన్ మాత్రం స్థిరంగా ఉంటుంది. స్థిరంగా ఉన్నటువంటి విద్యుత్తు గల ఈ మేఘము నందసూను వయం ఆర్తజనానం మరి మేఘం అంటున్నారు. మేఘం వర్షించాలి కదా. ఈ మేఘం ఏం వర్షిస్తున్నది అంటే ఆర్తజనానం నర్మదాను నర్మ అంటే పరిహారం. ఆస్యం. పరిహాసాన్ని ఆనందాన్ని కలిగిస్తున్నాడు పూజిత వేణుము వేణువు వేణునాదము తోటి ప్రియురాలికి కావలసినటువంటి సందేశాన్ని ఇచ్చేది సందేశాన్ని ఏమంటారు నరుమా అంటారు. పరిహాసంగా మత సరస వాక్యం అంటామే ఇలాంటిది. సరస వాక్యం అనేటువంటి వర్గాన్ని కృష్ణ మేఘము అతన్ని ఆశ్రయించినటువంటి స్త్రీలకు ఇస్తున్నాడు. మహారాజ్. వృందశో వజ వృషా మృగ గావః వేణు వాద్య హుద సేదస పరమాత్మ యొక్క వేణు వాదన మహాత్మ్యం చాలా వర్ణిస్తాడు. కృష్ణ పరమాత్మ వేణువును ఊదుతూ ఉంటే కేవలము మానవులు దేవతలే కాదు వ్రజ వృషాః మృగ గావః. రేపల్లెలోని వృషభ వృషభములు అలాగే మృగములు, గోవులు ఇవన్నీ పరమాత్మ యొక్క వేణుగానముతో హృతచేతత మనస్సు కాస్తా హరించబడి దంతదష్ట కమలాః ధృతకర్ణాః నిద్రితాః దిక్షిత చిత్రమివ ఆసన్ దంత దష్టక వల అంటే గడ్డి తీసుకున్నారు నోట్లో పెట్టుకున్నారు అవి అందులోనే ఉన్నాయి గడ్డి నోట్లో అలాగే ఉంది అలాగే ధృతకరణ చెవులు నిక్క పొడుచుకొని

స్వామిని చూస్తున్నారు. ఎలా అంటే నిద్రితాః నిద్రపోతున్నాయట ఆనందంతో. లిఖిత చిత్ర వివా గీచిన బొమ్మలాగా ఉంది. నోటిలో గడ్డి ముద్ద పెట్టుకొని ఒక గడ్డి దాన్ని పెట్టుకొని స్వామి వైపు చూస్తూ చెవులు లిక్క పొడుస్తూ అలాగే దీసిన బొమ్మ లాగా గోవులన్నీ కనపడుతున్నాయి లిఖిత చిత్ర ఈవాత్మం. బరిషిణః తపక దాతుక రాశైహి బద్ధ మల్ల పరిబరగ విడంబః ఇక నెమిళ్ళు ఉన్నాయి. ఇవి పర్వతముల యొక్క గైరికాది ధాతువుల చిత్ర విచిత్తమైనటువంటి వర్ణములతోటి అవి కూడా రంగుగా చేయబడి భరత విడంబః తమ నెమిలిపించములోని ఆడంబరాన్ని కలిగించుకుంటూ కటిచితు సబల ఆలి సగోపైహి గాశ్రమాత్వయతి యత్ర ముకుందః అవి కూడా కృష్ణ పరమాత్మని పిలుస్తున్నాయి. కృష్ణ పరమాత్మ ఉన్నచోట ఆవులు స్వామిని పిలుస్తున్నాయి. తుమ్మెదలు తుమ్మెదలను పిలుస్తున్నాయి. తరిహి భగ్నగతయః సరితః ఇంకా ఆశ్చర్యం ఏంటంటే నది తాను ప్రవహించే మార్గాన్ని కూడా మరల్చుకొని ఎక్కడ కృష్ణుడు వేణువు గానం చేస్తున్నాడో అటువైపు ప్రవహిస్తున్నాయి. అది ప్రవాహ అని ఒక ప్రవాహ మార్గం ఉంటుంది. అది ఆ దారినే పోతాయి పక్క దారికి రావు న్యాయంగా. ప్రవాహ మార్గం అంటాం మన పరివాహ మార్గం అంటాం. కానీ పరమాత్మ యొక్క వేలుగానంతో అవి కూడా తమ దారి మరల్చుకొని ఇక్కడికి వస్తున్నాయి. సరికి భగ్నగతయ సరితోవై. సత్పదాంభుజ రజోనిలనీతం స్పృహయతీహి వయమివ అబహు పుణ్యాః పాపం నదులు కూడా తమ దారి మళ్ళించుకొని పరమాత్మ ఎక్కడ ఉన్నాడో ఆ ప్రాంతానికి వస్తున్నాయి కదా. ఎందుకు వస్తున్నాయి? పరమాత్మ యొక్క పాద పరాగాన్ని తాకాలి అని. కానీ స్వామి ఎక్కడో దూరంగా ఉన్నారు. ఆ ప్రాంతం దాకా రాగలవే కానీ అతని పాదాన్ని తాకలేవు. పాపం ఏం చేస్తాం? ఆ నదులు కూడా మా వరు దుర్దృష్టవంతుడు. ఎన్నో అనుకుంటాయి కానీ మాలాగే అనుకున్న వారికి వీటిని కూడా పొందలేవు అంటే పగలు మిమ్మల్ని స్వామిని పొందడం లేదు కదా నలుగురు కూడా స్వామిని పొందలేవు. ఇలా వయమివా అంటారు అందుకే.

నీరనీతం స్పృహతి స్పృహతి వయమివ అబహు పుణ్యాహ మేము చాలా కొద్ది పుణ్యం చేస్తున్నాం. ఎందుకంటే పగలు స్వామికి దూరంగా ఉంటున్నాం కదా. కాబట్టి నదులు కూడా మాలాగే మాలాగే కొద్ది పుణ్యమే చేసుకున్నాయి. ప్రేమవేపిత భుజాహ స్థిమితాపహ. మేము వెళ్లలేకున్నా స్వామి వచ్చి మమ్మలను స్తుతిస్తారో ఏమో అనే ఆశతోటి నీటి వేగాన్ని కూడా సంవిప చేసుకున్నాయి. అదంటే ప్రవహిస్తుంది. ఇక్కడ అలా నిలిచి ప్రవాహం ఆగిపోయింది. స్థిమితాపః అనుచరైహి సమనువర్ణిత వీర్యాది పురుష యువాచల భూతిహి వనచరః గిరితటేషు చరంతిహి వేణును ఆహ్వయతి గాః సయగా ఈ ఆవుల వెంట తిరిగేటువంటి గోపాల బాలకులను గోపాల బాలకులు వెంట వస్తున్నందువలన తిరిగేటువంటి ఆవులను కృష్ణ పరమాత్మ తన వేడు గానముతో తన దగ్గరికి పిలుస్తున్నాడు. గొనలతాః తరవః ఆత్మని విష్ణుం వ్యంజయంత యువ పుష్ప ఫలాడ్యా. తీగలు, వృక్షాలు. పరమాత్మ తనలోనే ఉన్నాడని చెప్పటానికా అన్నట్టు తమ ఒంటి నిండా ఫలాలు, పుష్పాలు కలిగి ఉన్నాయి. పుష్పవాన్ ఫలవాన్. ఫలం ఎవరికి కలుగుతుంది? పరమార్థం ఎక్కడ ఉంటే వారికి కలుగుతుంది. మాకంతా మా ఒంటి నిండా పండ్లే, మా ఒంటి నిండా పూలే అంటే ఏమర్థము? ఆత్మని విష్ణు వ్యర్యయంత తనలో పరమాత్మను సూచింపజేస్తున్న వాళ్ళై ఎవరిలో భగవంతుడు ఉంటాడో వారికే ఫలం లభిస్తుంది. ఎవరిలో పరమాత్మ ఉంటాడో వారికే పుష్ప లాభము. ఇలా ప్రణత భార విటపాః మధుసారాః ప్రేమ పృష్ట తనవః మరికొన్ని మరికొన్ని వృక్షాలు ఉన్నాయి. అవి ప్రణయ భారంతోటి కొమ్మలు వచ్చి అంటే పుష్ప ఫలపుష్పముల బరువుతో కొమ్మలు వచ్చి. ఆ కొమ్మలకు ఉన్నటువంటి తేనె చెట్టులోని తేనెను స్రవింప చేస్తున్నాయి. పరమాత్మ యొక్క వేణుగానం వల్ల కలిగేటువంటి రుచి ఇలాగే ఉంటుందని.

ఈయన లాగే ఉందని మధుధారాః ప్రేమ పృష్ట తనవః తత్ శృజుః దర్శనీయ తిలకః వనమాల దివ్య గంధ తులసీ మధుమస్తైహి పరమాత్మ దర్శనీయ తిలక హగత చక్కని తిలకము ధరించి వనమాల ధరించి వనమాలలోని పుష్పముల తులసి గంధములతో యొక్క మకరందం తోడు మరించినటువంటి అలికులైహి తుమ్మెదల చేత అలఘు గీతం చాలా పెద్దగా గానం చేయబడేటువంటిది అభిష్ట మాద్రి అని జరిగి సంధిత వేణుహు అవి కూడా ఈ వేణువును చూచి తుమ్మిదలు కూడా తమ పరమాత్మ దగ్గరికి వస్తున్నాయి కానీ అవి సప్పుడు చేయడం లేదు. అంటే జంకార చేయడం లేదు. ఎందుకు జంకారం చేస్తే ఆ గానం వినరాదు. విష బిందు అనవసరంగా అందులో బొమ్మలు చిట్టుకుంటారు అని పూలలోని మకరందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాయి కానీ జంకారం మానేశాయి. రహస్యం ఏమిటంటే కుమ్మెదలు మకరందాన్ని ఆస్వాదించేటప్పుడు జంకార చేయవు. పుష్పం చుట్టూ తిరుగుతున్నప్పుడు జంకార ధ్వని చేస్తాయి కానీ పుష్పం మీద వారి మకరందాన్ని సేవిస్తున్నప్పుడు ధ్వని చేయవు. దాన్ని వ్యాసుడు చమత్సాయంగా కృష్ణ పరమాత్మ యొక్క వేణుగాన మధుర ధ్వనికి ఆటంకం ఎందుకు కలిగించాలని తొమ్మిది గురు తమ ధ్వనిని ఆపేశాయి అని చమత్సాయంగా వర్ణిస్తున్నారు.

The Lord says: "Ma asuyitum bhajata tirohitam" - O beloved ones, do not look upon Me with jealousy for having disappeared. Whatever I do falls short of the bond of love you have for Me. "Na paraheham niravargya samyujam" - I am incapable of repaying the debt I owe to those joined to Me in such unequalled love.

"Prati yatu sadhuna" - let it pass with virtue. Thus spoke the Lord. "Ittham bhagavato gopya kritva vacham supesharam" - having heard these sweetly worded, endearing, love-overflowing words of the Lord - the Gopis, whose anger was pacified, forgave the Lord.

There were several daughters in those families. In those days there were no family restrictions, so at least five daughters per household - that was the minimum. Beyond that was the Lord's will. So with so many Gopis, the Lord arranged to be with each one simultaneously.

There is no way to find such a thing. That is why for each Gopi, in between every two there was one - "pravishthena grihitanam kanthe svanikatam" - with arms around their necks, drawing each Gopi close to Himself - He was present with all of them simultaneously.

All the gods arrived - the radiance of the devas, the glow of their ornaments, the light of the celestial vehicles they came in, the light of clouds, the brilliance of lightning, the moonlight, the approaching dawn's light - all combined together like a necklace of gems adorning the scene.

The hair-knot was coming loose, the garment too was slipping. "Kabara rachana, granthaya" - look at who these are: "Krishna vadhvah" - the beloved companions of Krishna. "Gayanti hastam tadit yuvata" - like lightning-women in cloud-laden skies, they sang with brilliance and exaltation.

One great devotee sang in harmony with the Lord - joining her voice with His. Hearing her sing in such perfect unison, the Lord praised her enthusiastically: "Well sung! Well sung!" He commended her. "Tade dhruva ninye tasyai manam" - the Lord honored her for that flawless devotional singing.

One who never slips, one who never lets go - once He holds on, He never releases. He will not let go, and even if someone lets go of Him, He does not accept it. Such is the Lord - and for that reason He became their exclusively cherished beloved. "Striya ekanta vallabham" - He became the singularly beloved Lord of those women.

Five things slipping simultaneously - the earrings, the smile, the garments, the anklets, and the bangles - five slip away, five slip away, five will slip. In every moment, five things slip. Without all five slipping, the moment is not complete. Such was the total absorption of the Gopis in the Lord during the Rasa Lila.

"Punniye pujita tena priyata sadhu sadhviti jagraha bahuna gandam gande" - He placed His cheek against their cheeks. "Reme Rameshaha, evam parishvanga kara abhimarisha, nighna ikshanam uddama vilashah" - with embraces, gentle caresses, long loving glances, and unbounded playfulness, the Lord Rama of all rejoiced with them.

"Ishe vasyam idam sarvam" - all this universe is pervaded by the Lord. "Yad arbhakah svapratibimba vibhramaihi" - just as a small child plays with his own reflection, delighting in it - so too the Lord sports with His own divine expansions, rejoicing in the play of His manifestations.

The celestial beings who had come in their flying vehicles - they too became dazed and swooned: "Where is this Rasa Vihara happening? What is this divine play!" "Kama architah sachankasya saganah vismito" - even those gods were overcome with wonder and longing at this divine sport.

Earrings, smiles - with these Krishna loves them and they love Krishna. In this moment of mutual love, how to honor each other - "smitena" - with a smile, with a loving glance - thus they expressed their mutual adoration and reverence for one another.

In the river the Gopis are splashing water. From above, the celestial women shower flowers. The gods sing praises. "Eediyamana reme svayam" - He sports there Himself. "Varati rakta gajendra lilaha" - like a lordly elephant in rut, the Lord moved with majestic grace among them.

The Rasa Lila is not about us striving to reach God. It is about the Lord's own effort to draw souls close to Himself. The speaker says - this is the eternal, inseparable relationship between the Lord and souls that has existed from beginningless time - the Lord enacts it here in visible form for the world to witness.

Yet such a Lord - seemingly embracing others' wives - "Para dhara abhi marchanam" - this apparent transgression. He who protects dharma, teaches dharma, practices dharma - how then does He seem to act against it? This question is addressed: the ordinary rules of dharma do not bind the Supreme Lord who is the source of all dharma.

Oh! We should not act shamefully - is that wrong? For the mighty and luminous, acts of boldness are not transgression. One must not think: "Because great men did it, I too can do the same." The rules applying to the exalted are not license for ordinary persons - such imitation would indeed be a transgression.

All this is for our upliftment, for the welfare of the world, for our liberation. Another beauty here: the Lord's own personal story is not narrated in this section - it will be told elsewhere. However the Lord's story is sung or heard, in whatever form, it grants moksha. Such is the power of the Lord's glories.

Violence done for another's benefit? That is not violence. Violence with intent to harm - that is violence. A stranger cutting you with a knife is violence. But a doctor cutting you with a knife? He uses the same instrument, but the intention and purpose are entirely different. The act looks identical but the meaning is opposite.

The Lord who should be happily dwelling in Vaikuntha or Goloka with His eternal liberated devotees - He abandoned all that. Think about it. Is the joy here greater than the bliss He enjoys in Vaikuntha? From a worldly perspective one might wonder. But it is not merely about women - these are His own eternal souls whom He comes to embrace.

"Gopinam tat patinam cha sarvesham eva dehinam, yo antah tat pati yo adhyakshah" - He is the inner ruler of the Gopis, their husbands, and all living beings. Without His presence, nothing exists. Since He dwells within all bodies as the inner Self, there is no question of transgression - He is everyone's own innermost Self.

If we look at this with a worldly eye and find fault in it, we return to our own limited condition. Therefore "bhajane dadushe strilas yaskritva tattvaro bhavet, na asuyam salt krishnaya, mohitah tasya mayaya" - those who hear this without jealousy toward Krishna, being protected by His maya, attain liberation.

No harm comes to anyone from this. That is why as Brahma Muhurta approached - "daran vajautah brahma ratra upavrite, vasudeva namoditah" - with the approach of dawn, with Vasudeva's name being praised, the night ended. "Anityamcha ye gopya svagriham bhagavat priyah" - those Gopis who are dear to the Lord returned to their homes.

They should be comfortable watching everything, right? But that perspective does not yield comfort - if watched that way, where does one's spiritual weight go? In the end it is lost entirely. One must go deeper and deeper - the soul finds its true rest only in the Lord, not in superficial comforts.

[Gathering conversation - the speaker mentions devotees who came from Hyderabad attending the discourse at a temple festival. This is informal conversation between the speaker and the assembled devotees outside the main scriptural discourse.]

[Informal conversation - the speaker mentions that prasadam food was offered and distributed completely as nourishment to all attendees today, describing it as a full offering (sarva bhojanam) on this occasion.]

[Informal conversation between the speaker and attendees - discussing tomorrow's schedule, whether someone is present, and the sea-front venue location. This appears to be logistical discussion between the speaker and audience outside the formal discourse.]

Mangalacharanam: "Kanya bharani sanjasam, vadhula kula bhushanam, shri rangaarya guru putram, shatha gopam aham bhaje" - I worship Shatakopa (Nammalvar), the son of the Srirangaarya lineage, the ornament of the Vadhula clan, born under Bharani in the month of Kanya. "Atma ad gurubhyo namah" - salutations to the Self and to the teachers. Now the fruit of hearing this Rasa Krida chapter of the Lord is described.

Parvati Vanam - they went to the region called the forest of the Goddess. Having bathed in the Sarasvati river, they worshipped Pashupati (Lord Shiva) and Ambika (Parvati Parameshvara) with devotion. Then the cows - [the narrative continues about the events that occurred in that sacred forest].

"Tat tam asprishita padabhyetya bhagavan saha, satvatam patihi" - seeing all this commotion, the Lord arrived. He saw that the creature was devouring them. He immediately came and touched it with His foot - touched that serpent with His divine foot. They were [transformed].

I thought they had cursed - but "shapa hameva anugrahaya eva kritah taihi, karunatmatihi" - they are compassionate souls, so what appeared to be a curse was actually grace toward me. Because "loka guruna padatprishtah" - touched by the foot of the Lord, the Universal Preceptor, that divine touch itself became the greatest blessing and liberation.

He went to narrate what happened: the serpent came, it seized the king, Krishna came and touched it with His foot, it was transformed, it bowed to Krishna, and then told its own story - who it was, how it had fallen into the serpent form, and how the Lord's divine touch liberated it from the curse.

His name was Shankhachuda - a great being. He too came - "tayoh nirekshatoh rajan, tan nadham pramadam janam, krochandam kalaya mata, dishyudichya vasankitah" - he came and seizing some of the Gopis' garments, secretly hid them and started running. The Lord and Balarama both saw what was happening.

The gem became visible. The Lord wanted to take it, but since Shankhachuda had done wrong, the Lord struck him with His fist, knocking off his head, and retrieved the gem. "Shankha juda, jahara mushtina evam angana juda manim vibhu" - with a single blow of His fist the almighty Lord felled Shankhachuda and recovered the crest-jewel.

Singing of His deeds - they spent the days with great difficulty and longing. "Vasara svena, vama bahu krita vama kapolah, vallikita bhruhuh, adhara akshita venum, komala angulibhir akshita margam, gopyah irayati yatra mukundaha" - Krishna: left hand resting on left cheek, eyebrows arched, flute held at His lips, fingers moving delicately across the flute - there where Mukunda plays His divine music.

They describe it: "Hanta chitram, abalah drinute idam" - O ladies, listen to this supreme wonder! "Hara hasa urasi sthiti sthira vidyut, nanda sunu, ayam arta jananam, dharma do, kujita venuh" - this great Lord: upon His chest a garland shining like steady lightning, the son of Nanda, He who gives dharma to the suffering, sounding His divine flute -

They are watching the Lord. How? "Nidritah" - asleep with bliss, it is said. Like a painted picture - perfectly still. With a blade of grass held in their mouths, gazing at the Lord, ears pricked up alertly - such was their total absorption, as motionless as painted figures.

"Nira nitam, sprhati sprhati, vayam iva, a bahu punyah" - we have done very little merit. Because during the day we are separated from the Lord. Therefore the rivers too - like us - have accumulated only a little merit. "Prema vepita bhuja" - arms trembling with love -

Like this one - "Madhu dharah, prema sprishta tanavah, tat srujuh, darshaneeya tilakah, vanamala, divya gandha tulasi madhumastaihi" - the Lord wearing a beautiful tilaka, adorned with the Vanamala garland, with the divine fragrance of tulasi and honey from the flowers - bees drawn by that divine fragrance circle around the Lord as He plays His flute.